ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ପୁଷ୍ପଂ ଯତ୍ର ନ ଦୃଶ୍ଯେନ ଫଲଂ ତଥା । ଵିରହୋ ଭାର୍ଯଯା ଯତ୍ର ସା ପୀଡା ପ୍ରେତସଗ୍ଭଵା ॥ ୨,୨୦.

ଯେଉଁଠାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ଓ ଜନନୀ ସହ ବିଚ୍ଛେଦ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏପରି ଦୁଃଖ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବାରୁ ହୁଏ।

ଯେଷାଂ ଵୈ ଜାଯତେ ଚିହ୍ନଂ ସଦୋଚ୍ଚାଟପରଂ ନୃଣାମ୍ । ସ୍ଵକ୍ଷେତ୍ରେ ନିଷ୍ଫଲଂ ତେଜଃ ସା ପୀଡା ପ୍ରେତସମ୍ଭଵା ॥ ୨,୨୦.

ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଭୟଙ୍କର ଅଶାନ୍ତିର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ଓ ନିଜ ଜମିରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏପରି ଦୁଃଖ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବାରୁ ହୁଏ।

ସ୍ଵଗୋତ୍ରଘାତକଶ୍ଚୈଵ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମିଵାତ୍ମଜମ୍ । ନ ପ୍ରୀତିର୍ନାପି ସୌଖ୍ଯଂ ଚ ସା ପୀଡା ପ୍ରେତସମ୍ଭଵା ॥ ୨,୨୦.

ଯିଏ ନିଜ ବଂଶକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ନିଜ ପୁଅକୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ମାରେ, ଓ ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ—ଏପରି ଦୁଃଖ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବାରୁ ହୁଏ।

ପିତୃଵାକ୍ଯଂ ନ କୁରୁତେ ସ୍ଵପତ୍ନୀଂ ଚ ନ ସେଵତେ । ସଦା କ୍ରୂରମତିର୍ଵ୍ଯଗ୍ରଃ ସା ପୀଡା ପ୍ରେତସମ୍ଭଵା ॥ ୨,୨୦.

ଯିଏ ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣେନାହିଁ, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସେବା କରେନାହିଁ, ସଦା କ୍ରୂର ଓ ଅଶାନ୍ତ ମନରେ ରହେ—ଏପରି ଦୁଃଖ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବାରୁ ହୁଏ।

ଵିକର୍ମା ଜାଯତେ ପ୍ରେତୋ ହ୍ଯଵିଧିକ୍ରିଯଯା ତଥା । ତତ୍କାଲଦୁଷ୍ଟସଂସର୍ଗାଦ୍ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦୃତେ ତଥା ॥ ୨,୨୦.

ଅନୁଚିତ କାମ କରିବା, ଅଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କରିବା, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ମିଶିବା, ଓ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ପିତୃଦୋଷ ହୁଏ।

ଦୃଷ୍ଟଗୃତ୍ଯୁଵଶାଦ୍ଵାପି ଅଦଗ୍ଧଵପୁଷସ୍ତଥା । ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ଜାଯତେ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଯେନ ଜନ୍ତଵଃ ॥ ୨,୨୦.

ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ଦେହ ଦାହ କରାଯାଇନାହିଁ, ତେବେ ପିତୃଦେହ ହୁଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେତମୁକ୍ତିଂ ସମାଚରେତ୍ । ଯୋ ଵୈ ନ ମନ୍ଯତେ ପ୍ରେତାନ୍ମୃତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୨୦.

ଏପରି ଜାଣି, ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନାହିଁ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜେ ପିତୃଦେହ ପାଇଥାଏ।

ପ୍ରେତଦୋଷଃ କୁଲେ ଯସ୍ଯ ସୁଖଂ ତସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ମତିଃ ପ୍ରୀତୀ ରତିର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପଞ୍ଚଵିନାଶନମ୍ ॥ ୨,୨୦.

ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ପିତୃଦୋଷ ରହିଛି, ସେଠାରେ ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ; ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରେମ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଧନ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନଷ୍ଟ ହୁଏ।

ତୃତୀଯେ ପଞ୍ଚମେ ପୁଂସି ଵଂଶଚ୍ଛେଦୋ ହି ଜାଯତେ । ଦରିଦ୍ରୋ ନିର୍ଧନଶ୍ଚୈଵ ପାପକର୍ମା ଭଵେଭଵେ ॥ ୨,୨୦.

ତୃତୀୟ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚମ ପିଢ଼ିରେ ବଂଶ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ; ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଧନହୀନତା ଆସେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ।

ଯେ କେଚିତ୍ପେତରୂପା ଵିକୃତମୁଖଦୃଶୋ ରୌଦ୍ରରୂପାଃ କରାଲା ମନ୍ଯନ୍ତେ ନୈଵ ଗୋତ୍ରଂ ସୁତଦୁହିତୃପିତୄନ୍ ଭ୍ରାତୃଜାଯାଂ ଵଧୂଂ ଵା । କୃତ୍ଵା କାମ୍ଯଂ ଚ ରୂପଂ ସୁଖଗତିରହିତା ଭାଷମାଣା ଯଥେଷ୍ଟଂ ହା କଷ୍ଟଂ ଭୋକ୍ତୁକାମା ଵିଧିଵଶପତିତାଃ ସଂସ୍ମରନ୍ତି ସ୍ଵପାକମ୍ ॥ ୨,୨୦.

ଯେଉଁମାନେ ଭୂତର ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମୁହଁ ବିକୃତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛି, ସେମାନେ ନିଜ ପରିବାର, ପୁଅ, ଝିଅ, ବାପା, ଭାଇ, ଝିଅ ଜମାଇ କିମ୍ବା ବୋହୁ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଇଚ୍ଛାମତେ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ସୁଖର ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କଥା କହନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି, ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୧ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ମୁକ୍ତିଂ ଯାନ୍ତି କଥଂ ପ୍ରେତାସ୍ତଦହଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମୁତ୍ସୁକଃ । ଯନ୍ମୁକ୍ତୌ ଚ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ନ ପୀଡା ଜାଯତେ ପୁନଃ ॥ ୨,୨୧.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ଏହି ପ୍ରେତମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି? ମୁଁ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ। କାରଣ, ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଲୋକମାନେ ପୁନି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ।

ଏତୈଶ୍ଚ ଲକ୍ଷଣୈର୍ଦେଵ ପୀଡୋକ୍ତା ପ୍ରେତଜା ତ୍ଵଯା । ତେଷାଂ କଦା ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ନ କଥଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏହି ପ୍ରେତମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ଏବଂ କିପରି ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ?

ପ୍ରେତତ୍ଵେ ହି ପ୍ରମାଣଂ ଚ କତି ଵର୍ଷାଣି ସଂଖ୍ଯଯା । ଚିରଂ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପନ୍ନଃ କଥଂ ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥା କେତେ ବର୍ଷ ଚାଲିଥାଏ? ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହିଲେ, କିପରି ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ?

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାଯନ୍ତି ତେ ପ୍ରେତାସ୍ତଦହଂ କଥଯାମି ତେ । ଯଦୈଵ ମନୁଜୋଽଵୈତି ମମ ପୀଡା କୃତା ତ୍ଵିଯମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସେ ପ୍ରେତମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ମୁଁ ଏହା ତୁମକୁ କହିବି। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ବୁଝିପାରେ, 'ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି',

ପୃଚ୍ଛାର୍ଥଂ ହିତମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ଦୈ ଵଜ୍ଞେ ଵିନିଵଦଯେତ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେ ଦୃଷ୍ଟଃ ଶୁଭୋ ଵୃକ୍ଷଃ ଫଲିତଶ୍ଚୂତଚମ୍ପକଃ ॥ ୨,୨୧.

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜର ଭଲ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେଠି ପ୍ରଶ୍ନ କରି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି ମାଞ୍ଜା ଓ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଲଗା ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ ଦେଖାଯାଏ,

ଵିପ୍ରୋ ଵା ଵୃଷଭୋ ଦେଵୋ ଭ୍ରମତେ ତୀର୍ଥଗୋ ଯଦି । ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଦା ସ୍ଵପ୍ନୋ ମୃତଃ କୋଽପିସ୍ଵଗୋତ୍ରଜଃ ॥ ୨,୨୧.

କିମ୍ବା ଯଦି ସ୍ୱପ୍ନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଷ, ଦେବତା ଘୁଞ୍ଚିବା, କିମ୍ବା କେହି ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଜ ଗୋତ୍ରର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା କେହି ଦେଖାଯାଏ,

ସ୍ଵପ୍ନେ ସତ୍ଯଂ ପରିଜ୍ଞାଯ ଦୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରେତପ୍ରଭାଵତଃ । ଅଦ୍ଭୁତାନି ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଦୋଷାଦ୍ଵିନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ପ୍ରେତର ପ୍ରଭାବରେ ଏହା ଠିକ୍ ଭାବିବା ଉଚିତ। ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରେତ ଦୋଷରୁ ହୁଏ।

ତୀର୍ଥସ୍ନାନେ ମତିର୍ଯାଵଚ୍ଚିତ୍ତଂ ଧର୍ମପରାଯଣମ୍ । ଧର୍ମାପାଯଂ ପ୍ରକୁରୁତେ ପ୍ରେତପୀଡା ତଦା ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଲାଗିଥାଏ, ଯଦି କେହି ଧର୍ମ ବିପରୀତ କାମ କରେ, ତେବେ ପ୍ରେତ ଦୁଃଖ ଆସେ।

ତଦା ତତ୍ର ଵିନାଶାଯ ଚିତ୍ତଭଙ୍ଗଂ କରୋତି ସା । ଶ୍ରେଯାଂସି ବହୁଵିଘ୍ନାନି ସମ୍ଭଵନ୍ତି ପଦେପଦେ ॥ ୨,୨୧.

ସେତେବେଳେ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଶୁଭ କାମରେ ବିଘ୍ନ ଆସେ।

ଅଶ୍ରେଯସି ପ୍ରଵୃତ୍ତି ଚ ପ୍ରେରଯନ୍ତି ପୁନଃ ପୁନଃ । ଉଚ୍ଚାଟନଂ ଚ କ୍ରୂରତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରେତକୃତଂ ଖଗ ॥ ୨,୨୧.

ପୁନିପୁନି ଅଶୁଭ କାମରେ ଲାଗିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧରଣର ଦୂର କରିବା ଓ କଠୋରତା ପ୍ରେତମାନେ କରନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀ।

ସର୍ଵଵିଘ୍ନାନି ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ମୁକ୍ତ୍ଯୁପାଯଂ କରୋତି ଯଃ । ତସ୍ଯ କର୍ମଫଲଂ ସାଧୁ ପ୍ରେତଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତୀ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଉପାୟ କରେ, ସେଠି ତାଙ୍କର କର୍ମର ଫଳ ଭଲ ମିଳେ, ଏବଂ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥାଏ।

ସ ଭଵେତ୍ତେନ ମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦତ୍ତଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ପରମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ତୃପ୍ଯତି ଭୋଃ ପକ୍ଷିନ୍ଯସ୍ଯୋଦ୍ଦେଶେନ ଦୀଯତେ ॥ ୨,୨୧.

ଏହିପରି ଦାନ ଦେଇ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ ଦାନ ମିଳେ। ଯାହା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ନିଜେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ।

ଶୃଣୁ ସତ୍ଯମିଦଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଯଦ୍ଦଦାତି ଭୁନକ୍ତି ସଃ । ଆତ୍ମାନଂ ଶ୍ରେଯସା ଯୁଞ୍ଜ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତସ୍ତୃପ୍ତିଂ ଚିରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଶୁଣ, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ: ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଏ ଓ ଉପଭୋଗ କରେ, ଶୁଭ କାମରେ ନିଜକୁ ଲଗାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପ୍ରେତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ପାଏ।

ତେ ତୃପ୍ତାଃ ଶୁଭମିଚ୍ଛନ୍ତି ନିଜବନ୍ଧୁଷୁ ସର୍ଵଦା । ଅଜ୍ଞାତଯସ୍ତୁ ଯେ ଦୁଷ୍ଟାଃ ପୀଡଯନ୍ତି ସ୍ଵଵଂଶଜାନ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅଜଣା ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରେତମାନେ ନିଜ ବଂଶଜମାନେ ଉପରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ନିଵାରଯନ୍ତି ତୃପ୍ତାସ୍ତେ ଜାଯମାନାନୁକମ୍ପକାଃ । ପଶ୍ଚାତ୍ତେ ମୁକ୍ତିମାଯନ୍ତି କାଲେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ଵପୁତ୍ରତଃ । ସଦା ବନ୍ଧୁଷୁ ଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵୃଦ୍ଧିମୃଦ୍ଧିଂ ଖଗାଧିପ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବାମାନେ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତି ଓ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ ନିଜ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟ।

ଦର୍ଶନାଦ୍ଭାଷଣାଦ୍ଯସ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟାତଃ ପୀଡନାଦ୍ଗତିମ୍ । ନ ପ୍ରାପଯତି ମୂଢାତ୍ମା ପ୍ରେତଶାପୈଃ ସ ଲିପ୍ଯତେ ॥ ୨,୨୧.

କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ମନିଷ୍ୟ, ଦେଖିବା, କହିବା, କିମ୍ବା କୌଣସି କାମ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରେତଙ୍କ ଶାପରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ।

ଅପୁତ୍ରକୋଽପଶୁଶ୍ଚୈଵ ଦରିଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାଧିତସ୍ତଥା । ଵୃତ୍ତିହୀନଶ୍ଚ ହୀନଶ୍ଚ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି ॥ ୨,୨୧.

ସେ ପୁଅ ନଥିବା, ପଶୁ ନଥିବା, ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ, ଜୀବିକା ନଥିବା ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରିଥାଏ।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତି ତେ ପ୍ରେତାଃ ପୁନର୍ଯାଭ୍ଯଂ ସମାଶ୍ରିତାଃ । ତତ୍ରସ୍ଥାନାଂ ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଵକାଲେ କର୍ମସଂକ୍ଷଯେ ॥ ୨,୨୧.

ଏଭଳି କହି, ଯେଉଁ ପିତୃଗତ ଆତ୍ମାମାନେ ପୁନିଥରେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାରୁ ନିଜ କର୍ମ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ନାମ ଗୋତ୍ରଂ ନ ଦୃଶ୍ଯେତ ପ୍ରତୀତିର୍ନୈଵ ଜାଯତେ । କେଚିଦ୍ଵଦନ୍ତି ଦୈଵଜ୍ଞାଃ ପୀଡାଂ ପ୍ରେତସମୁଦ୍ଭଵାମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ନାମ କିମ୍ବା ଗୋତ୍ର ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; କିଛି ଜ୍ୟୋତିଷୀ କହନ୍ତି ଏହି ଦୁଃଖ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।