ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାପ୍ତଂ ସୁକୃତିନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଥାନାଚ୍ଚ ଲତି ସୂର୍ଯଜଃ । ଏଷ ମେ ମଣ୍ଡଲଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି ॥ ୨,୧୯.

ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, କହନ୍ତି—'ଏହି ମଣିଷ ମୋର ମଣ୍ଡଳ ଭେଦି ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯିବେ।'

ଦାନେନ ସୁଲଭୋ ଧର୍ମୋ ଯମମାର୍ଗଃ ସୁଖାଵହଃ । ଏଷ ମାର୍ଗୋ ଵିଶାଲୋଽତ୍ର ନ କେନାପ୍ଯ ନୁଗମ୍ଯତେ । ଦାନପୁଣ୍ଯଂ ଵିନା ଵତ୍ସ ନ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଧର୍ମମନ୍ଦିରମ୍ ॥ ୨,୧୯.

ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ସହଜରେ ମିଳେ, ଯମଙ୍କ ମାର୍ଗ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ମାର୍ଗ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ, କିନ୍ତୁ ଦାନ ଓ ପୁଣ୍ୟ ବିନା କେହିଓ ଏଠାକୁ ଚାଲିପାରେନି। ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ବତ୍ସ, କେହିଓ ଧର୍ମ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେନି।

ତସ୍ମିନ୍ମାର୍ଗେ ତୁ ରୌଦ୍ରେ ଵୈ ଭୀଷଣା ଯମକିଙ୍କରାଃ । ଏକୈକସ୍ଯ ପୁରସ୍ଯାଗ୍ରେ ତିଷ୍ଠତ୍ଯେକସହସ୍ରକମ୍ ॥ ୨,୧୯.

ସେ ଭୟଙ୍କର ମାର୍ଗରେ, ଯମଙ୍କ ଭୟଭୀତ କିଙ୍କରମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗର ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ହଜାର ହଜାର ଦଣ୍ଡାଇ ରହନ୍ତି।

ପଚନ୍ତି ପାପିନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଉଦକେ ଯାତନାକରାଃ । ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ମାସମାସାନ୍ତେ ପାଦଶେଷଂ ତୁ ତଦ୍ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୧୯.

ପାପୀକୁ ଧରି, ଯାତନାଦାତାମାନେ ପାଣିରେ ରାନ୍ଧନ୍ତି; ପ୍ରତି ମାସ ଶେଷରେ, ତାଙ୍କର ପାଦର ଅଂଶ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।

ଔର୍ଧ୍ଵଦୈହିକଦାନାନି ଯୈର୍ନ ଦତ୍ତାନି କାଶ୍ଯପ । ମହାକଷ୍ଟେନ ତେ ଯାନ୍ତି ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯାନି ଶକ୍ତିତଃ । ଅଦତ୍ତ୍ଵା ପଶୁଵଦ୍ଯାନ୍ତି ଗୃହୀତୋ ଵନ୍ଧବନ୍ଧନୈଃ ॥ ୨,୧୯.

ହେ କାଶ୍ୟପ, ଯେମାନେ ଉତ୍ତରକ୍ରିୟାର ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଯାଆନ୍ତି; ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ପରିମାଣରେ ସମ୍ଭବ, ଦେବା ଉଚିତ। ଦାନ ନ ଦେଇ, ସେମାନେ ପଶୁମାନେ ପରି ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ, ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଓ ଦଳାଇରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।

ଏଵଂ କୃତେନ ସମ୍ପଶ୍ଯେତ୍ସ ନରଃ ଭୂତକର୍ମଣା । ଦୈଵିକୀଂ ପୈତୃକୀଂ ଯୋନିଂ ମାନୁଷୀଂ ଵାଥ ନାରକୀମ୍ ॥ ୨,୧୯.

ଏଭଳି କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ନିଜ କର୍ମଫଳରେ ଦେବ, ପିତୃ, ମାନବ କିମ୍ବା ନରକ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରେ ।

ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଵଚନାନ୍ମୁକ୍ତିର୍ଭଵତି ଵା ତତଃ । ମାନୁଷ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ ପୁତ୍ତ୍ରଃ ପୁତ୍ତ୍ରତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୧୯.

ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଦେଶରେ କେବେ କେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; କିମ୍ବା ସତ୍ୟରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ, ସେ ପୁଅ ହୋଇ ପୁଅର ଭୂମିକା ନେଇଥାଏ ।

ଯଥାଯଥା କୃତଂ କର୍ମ ତାନ୍ତାଂ ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେନ୍ନରଃ । ତତ୍ତଥୈଵ ଚ ଭୁଞ୍ଜାନୋ ଵିଚରେତ୍ସର୍ଵଲୋକଗଃ ॥ ୨,୧୯.

ଯେପରି କର୍ମ କରିଥାଏ, ସେହି ପରି ଜନ୍ମ ଲାଭ କରେ; ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼େ ।

ଅଶାଶ୍ଵତଂ ପରିଜ୍ଞାଯ ସର୍ଵଲୋକୋତ୍ତରଂ ସୁଖମ୍ । ଯଦା ଭଵତି ମାନୁଷ୍ଯଂ ତଦା ଧର୍ମଂ ସମାଚରେତ୍ ॥ ୨,୧୯.

ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୁଖ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ବୁଝି, ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ, ସେତେବେଳେ ଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ ।

କୃମଯୋ ଭସ୍ମ ଵିଷ୍ଠା ଵା ଦେହାନାଂ ପ୍ରକୃତିଃ ସଦା । ଅନ୍ଧକୂପେ ମହାରୌଦ୍ରେ ଦୀପହସ୍ତଃ ପାତେତ୍ତୁ ଵୈ ॥ ୨,୧୯.

ଦେହର ସ୍ୱଭାବ ସଦା କିଟ, ଛାର କିମ୍ବା ମଳ ହେଉଛି; ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଗହ୍ୱରରେ ଦୀପ ଧରି ମଣିଷ ପଡ଼ିଯାଇପାରେ ।

ମହାପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେଣ ମାନୁଷ୍ଯଂ ଜନ୍ମ ଲଭ୍ଯତେ । ଯସ୍ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଚରେଦ୍ଧର୍ମଂ ସ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୨,୧୯.

ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ; ଯିଏ ଏହି ଜନ୍ମ ପାଇ ଧର୍ମ କରେ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ।

ଅପି ଜାନନ୍ଵୃଥା ଧର୍ମଂ ଦୁଃ ଖମାଯାତି ଯାତି ଚ ॥ ୨,୧୯.

ଧର୍ମ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ତାହାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଆସିଯାଏ ଏବଂ ଚାଲିଯାଏ ।

ଜାତୀଶତେନ ଲଭତେ କିଲ ମାନୁଷତ୍ଵଂ ତତ୍ରାପି ଦୁର୍ଲଭତରଂ ଖଗ ଭୋ ଦ୍ଵିଜତ୍ଵମ୍ । ଯସ୍ତତ୍ର ପାଲଯତି ଲାଲଯତି ଵ୍ରତାନି ତସ୍ଯାମୃତଂ ଭଵତି ହସ୍ତଗତଂ ପ୍ରସାଦାତ୍ ॥ ୨,୧୯.

ଶତ ଜନ୍ମ ପରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ; ତାହାମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିଜ ହେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ । ଯିଏ ଏଠାରେ ବ୍ରତ ରକ୍ଷା କରେ ଏବଂ ଲାଡ଼େଇ ରଖେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାରେ ଅମୃତ ହାତରେ ରଖାଯାଏ ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୦ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ଯେ କେଚିତ୍ପ୍ରେତରୂପେଣ କୁତ୍ର ଵାସଂ ଲଭନ୍ତି ତେ । ପ୍ରେତଲୋକାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତାଃ କଥଂ କୁତ୍ର ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ ॥ ୨,୨୦.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ଯେମାନେ ପ୍ରେତ ଆକାରରେ କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରେତଲୋକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ କିପରି ଏବଂ କେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି?

ଚତୁର୍ଯୁକ୍ତାଶୀତି ଲକ୍ଷୈର୍ନରକୈଃ ପର୍ଯୁପାସିତାଃ । ଯମେନ ରକ୍ଷିତାସ୍ତତ୍ର ଭୂତୈଶ୍ଚୈଵ ସହସ୍ରଶଃ ॥ ୨,୨୦.

ଏଠାରେ ସେମାନେ ଚଉରାଶି ଲକ୍ଷ ନରକରେ ଘେରାଯାଇଥାନ୍ତି, ଯମ ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଭୂତ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ।

ଵିଚରନ୍ତି କଥଂ ଲୋକେ ନରକାଚ୍ଚ ଵିନିର୍ଗତାଃ । ଗରୁଡୋଦୀରିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ ॥ ୨,୨୦.

ନରକରୁ ବାହାରିଲେ ସେମାନେ କିପରି ଏହି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି? ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥ କହିଲେ ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ପକ୍ଷିରାଜ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ର ପ୍ରେତାଶ୍ଚରନ୍ତି ଵୈ । ପରାର୍ଥଦାରଗ୍ରହଣାଚ୍ଛ (ବ) ଲାଦ୍ଦ୍ରୋହାନ୍ନିଶାଚରାଃ ॥ ୨,୨୦.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପକ୍ଷୀରାଜ, ଶୁଣ, କେଉଁଠି ପ୍ରେତମାନେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି—ଯେମାନେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗ୍ରହଣ, ଚୋରି କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରି ନିଶାରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି ।

ତଥୈଵ ସର୍ଵପାପିଷ୍ଠଃ ସ୍ଵାତ୍ମଜାନ୍ଵେଷଣେ ରତାଃ । ଵିଚରନ୍ତ୍ଯଶରୀରାସ୍ତେ କ୍ଷୁପ୍ତିପାସାର୍ଦିତା ଭୃଶମ୍ ॥ ୨,୨୦.

ଏଭଳି ସମସ୍ତ ପାପୀ, ନିଜ ସନ୍ତାନ ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିଥିବା, ଦେହ ବିହୀନ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି ।

ବନ୍ଦୀଗୃହଵି ନିର୍ମୁକ୍ତା ଯେଭ୍ଯୋ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ । ତେ ଵ୍ଯଵସ୍ଯନ୍ତି ଚ ପ୍ରେତା ଵଧୋପାଯଂ ଚ ବନ୍ଧୁଷୁ ॥ ୨,୨୦.

ଜେଲଖାନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ।

ପିତୃଦ୍ଵଦାରାଣି ରୁନ୍ଧନ୍ତି ତନ୍ମାର୍ଗୋଚ୍ଛେଦକାସ୍ତଥା । ପିତୃଭା ଗାନ୍ଵିଗୃହ୍ଣନ୍ତି ପାନ୍ଥେଭ୍ଯସ୍ତସ୍କରା ଇଵ ॥ ୨,୨୦.

ସେମାନେ ପିତାଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଅଟକାନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ରାସ୍ତା ଅଟକାନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ; ସେମାନେ ପିତୃସ୍ୱତ୍ତ୍ୱ ଦାବି କରନ୍ତି, ଯେପରି ଚୋର ଯାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଲୁଟେ ।

ସ୍ଵଂ ଵେଶ୍ମ ପୁନରାଗତ୍ଯ ମିତ୍ରସ୍ଥାନେ ଵିଶନ୍ତି ତେ । ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ନିରୀକ୍ଷନ୍ତେ ରୋଗଶୋକାଦିବନ୍ଧନାଃ ॥ ୨,୨୦.

ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି, ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ରୁହି, ରୋଗ, ଶୋକ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧନରେ ଜଡ଼ି ଦେଖନ୍ତି ।

ପୀଡଯନ୍ତି ଜ୍ଵରୀଭୂଯ ଏକାନ୍ତରମିଷେଣ ତୁ । ତୃତୀଯକଜ୍ଵରା ଭୂତ୍ଵା ଶୀତଵାତାଦିପୀଡଯା ॥ ୨,୨୦.

ସେମାନେ ଜ୍ୱର ହୋଇ ଖାଦ୍ୟର ଏକ ଅଂଶରେ ପୀଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି; ତୃତୀୟ ଜ୍ୱର ହୋଇ ଶୀତ, ବାତ ଓ ଅନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି ।

ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନ୍ରୋଗାଞ୍ଛିରୋଽର୍ତିଂ ଚ ଵିଷୂଚିକାମ୍ । ଚିନ୍ତ ଯନ୍ତି ସଦା ତେଷାମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟାଦିସ୍ଥଲସ୍ଥିତାଃ ॥ ୨,୨୦.

ସେମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୋଗ, ମୁଣ୍ଡ ବେଦନା ଓ ବାନ୍ତି ହେବା ରୋଗ ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେମାନେ ସଦା ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଓ ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ରୁହି ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ପୀଡ଼ା ଦେଉଛନ୍ତି ।

ଆତ୍ମଜାନାଂ ଛଲାଲ୍ଲୋକା ଭୂତସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ରକ୍ଷିତାଃ । ପିବନ୍ତି ତେ ଚ ପାନୀଯଂ ଭୋଜନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଯୋଜିତମ୍ ॥ ୨,୨୦.

ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଠକାରେ ଏବଂ ଭୂତମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଖାଦ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ମିଶିଥିବା ପାଣି ପିଉଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ପ୍ରେତାଃ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ନାନାଦୋଷୈର୍ଵିକର୍ମିଣଃ ॥ ୨,୨୦.

ଏଭଳି ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଦୋଷ ଓ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ପିତୃମାନେ ଏପରି ଚରିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । କଥଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେ ପ୍ରେତାଃ କେନ ରୂପେଣ କସ୍ଯ କିମ୍ । ଜ୍ଞାଯତେ କେନ ଵିଧିନା ଜଲ୍ପନ୍ତି ନ ଵଦନ୍ତି ଵା ॥ ୨,୨୦.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ସେହି ପିତୃମାନେ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି? କେଉଁ ରୂପରେ, କାହାପାଇଁ, କିପରି ଜଣାପଡ଼େ? କେଉଁ ଉପାୟରେ ସେମାନେ କଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଚୁପ୍ ରହନ୍ତି?

ଏନଂ ଛିନ୍ଧି ମନୋମୋହଂ ମମ ଚେଦିଚ୍ଛସି ପ୍ରିଯମ୍ । କଲିକାଲେ ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ଜାଯତେ ବହୁ ॥ ୨,୨୦.

ମୋତେ ଯଦି ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏହି ମୋ ମନର ଭ୍ରମ ଦୂର କର। କଳିଯୁଗରେ, ହୃଷୀକେଶ, ପିତୃତ୍ୱ ଅନେକଥର ହେଉଛି।

ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ସ୍ଵକୁଲଂ ପୀଡଯେତ୍ପେତଃ ପରଚ୍ଛିଦ୍ରେଣ ପୀଡଯେତ୍ । ଜୀଵନ୍ସ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ୍ନେହୀ ମୃତୋ ଦୁଷ୍ଟତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୨୦.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ପିତୃ ନିଜ ପରିବାରକୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ବଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ ସେ ସ୍ନେହଶୀଳ ଦେଖାଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ରୁଦ୍ରଜାପୀ ଧର୍ମରତୋ ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ । ସତ୍ଯଵାକ୍ପ୍ରିଯଵାଦୀ ଚ ନ ପ୍ରେତୈଃ ସ ହି ପୀଡ୍ଯତେ ॥ ୨,୨୦.

ଯିଏ ରୁଦ୍ର ଜପ କରେ, ଧର୍ମରେ ରତ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ପୂଜା କରେ, ସତ୍ୟ କଥା କହେ ଓ ମିଠା କଥା ହୁଏ, ସେ ପିତୃମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।