ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତଥଵ ସ ଵ୍ରଜନ୍ମାର୍ଗେ ପୁତ୍ରପୁତ୍ରେତି ଚ ବ୍ରୁଵନ୍ । ହାହେତି କ୍ରନ୍ଦତେ ନିତ୍ଯଂ କୀଦୃଶଂ ତୁ ମଯା କୃତମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ଏଭଳି ମାର୍ଗରେ ଯିବାବେଳେ, ସେ 'ପୁଅ! ପୁଅ!' ବୋଲି ଡାକେ, ସଦା 'ହା' ବୋଲି କାନ୍ଦେ, 'ମୁଁ କଣ କରିଥିଲି?' ବୋଲି ଦୁଃଖ କରେ।

ମାନୁଷ୍ଯଂ ଲଭ୍ଯତେ କସ୍ମାଦିତି ବ୍ରୂତେ ପ୍ରସର୍ପତି । ମହତା ପୁଣ୍ଯଯୋଗେନ ମାନୁଷ୍ଯଂ ଜନ୍ମ ଲଭ୍ଯତେ ॥ ୨,୧୫.

ମାନବ ଜନ୍ମ କାହିଁକି ମିଳେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରେ। ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଜମା ହେଲେ ମାତ୍ର ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।

ନ ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ହି ଯାଚକେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵକଂ ଧନମ୍ । ପରାଧୀନଂ ତଦଭଵଦିତି ବ୍ରୂତେ (ରୌତି) ସଗଦ୍ଗଦଃ ॥ ୨,୧୫.

ଏହି ଜନ୍ମ ପାଇଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆପଣଙ୍କର ଧନ ଭିକାରିଙ୍କୁ ଦେଇନଥିଲେ; ଏହି ବେଳେ କମ୍ପିକମ୍ପି କହେ—'ମୋ ଧନ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତକୁ ଚଳିଗଲା'।

କିଙ୍କରୈଃ ପୀଡ୍ଯତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ମରତେ ପୂର୍ଵଦୈହିକମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ଯମର ଦୂତମାନେ ତାକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଦେହକୁ ମନେପକାଏ।

ସୁଖସ୍ଯ ଦୁଃ ଖସ୍ଯ ନ କୋପି ଦାତା ପରୋ ଦଦାତୀତି କୁବୁଦ୍ଧିରେଷା । ପୁରା କୃତଂ କର୍ମ ସଦୈଵ ଭୁଜ୍ଯତେ ଦେହିନ୍କ୍ଵଚିନ୍ନିସ୍ତର ଯତ୍ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦେବାକୁ କେହି ଅନ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଏହା ଭୁଲ ଧାରଣା। ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମର ଫଳ ନିଜେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ—ଯେଉଁଠି ଥିବ, ଏହି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ, ତୁମେ ନିଜ କର୍ମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ମଯା ନ ଦତ୍ତଂ ନ ହୁତଂ ହୁତାଶନେ ତପୋ ନ ତପ୍ତଂ ହିମଶୈଲଗହ୍ଵରେ । ନ ସେଵିତଂ ଗାଙ୍ଗମହୋ ମହାଜଲଂ ଦେହିନ୍କ୍ଵଚିନ୍ନିସ୍ତର ଯତ୍ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ମୁଁ କେବେ ଦାନ କରିନଥିଲି, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିନଥିଲି; ହିମ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ କେବେ ତପସ୍ୟା କରିନଥିଲି; ଗଙ୍ଗା ମହାନଦୀର ସେବା କରିନଥିଲି—ଯେଉଁଠି ଥିବ, ଏହି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ, ତୁମେ ନିଜ କର୍ମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ନ ନିତ୍ଯଦାନଂ ନ ଗାଵାହ୍ନିକଂ କୃତଂ ନ ଵେଦଦାନଂ ନ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରପୁସ୍ତକମ୍ । ପୁରା ନଦୃଷ୍ଟଂ ନ ଚ ସେଵିତୋଽଧ୍ଵା ଦେହିନ୍କ୍ଵଚିନ୍ନିସ୍ତର ଯତ୍ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ମୁଁ କେବେ ଦିନକୁ ଦିନ ଦାନ କରିନଥିଲି, ଗାଈଙ୍କୁ ସେବା କରିନଥିଲି, ବେଦ କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରିନଥିଲି; ପବିତ୍ର ଯାତ୍ରା ଦେଖିନଥିଲି, ସେବା କରିନଥିଲି—ଯେଉଁଠି ଥିବ, ଏହି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ, ତୁମେ ନିଜ କର୍ମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଜଲାଶଯୋ ନୈଵ କୃତୋ ହି ନିର୍ଜଲେ ମନୁଷ୍ଯହେତୋଃ ପଶୁପକ୍ଷିହେତଵେ । ଗୋତୃପ୍ତିହେତୋର୍ନ କୃତଂ ହି ଗୋଚରଂ ଦେହିନ୍କ୍ଵଚିନ୍ନସ୍ତର ଯତ୍ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ମୁଁ କେବେ ଜଳ ନଥିବା ଥାଉରେ ମଣିଷ, ପଶୁ କିମ୍ବା ପକ୍ଷୀ ପାଇଁ ପୋଖରୀ କରିନଥିଲି; ଗାଈଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଚରାଗାହ କରିନଥିଲି—ଯେଉଁଠି ଥିବ, ଏହି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ, ତୁମେ ନିଜ କର୍ମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ମଯା ନ ଭୁକ୍ତଂ ପତିସଙ୍ଗସୌଖ୍ଯଂ ଵହ୍ନିପ୍ରଵେଶୋ ନ କୃତୋ ମୃତେ ସତି । ତସ୍ମିନ୍ମୃତେ ତଦ୍ଵ୍ରତପାଲନଂ ଵା ଦେହିନ୍କ୍ଵଚିନ୍ନିସ୍ତର ଯତ୍ତ୍ଵଯା କୃତମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ମୁଁ କେବେ ପତି ସହ ମିଳନର ସୁଖ ଭୋଗିନଥିଲି; ପତି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିନଥିଲି; ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବ୍ରତ ରଖିନଥିଲି—ଯେଉଁଠି ଥିବ, ଏହି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୀବ, ତୁମେ ନିଜ କର୍ମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ମାସୋପଵାସୈର୍ନ ଵିଶୋଷିତଂ ଵପୁଶ୍ଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣୈର୍ଵା ନିଯମୈଶ୍ଚ ସଂହତୈଃ । ନାରୀଶରୀରଂ ବହୁଦୁଃ ଖଭାଜନଂ ଲବ୍ଧଂ ମଯା ପୂର୍ଵକୃତୈର୍ଵିକର୍ମଭିଃ ॥ ୨,୧୫.

ମୁଁ କେବେ ମାସିକ ଉପବାସ କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କଠିନ ନିୟମ ରଖି ଦେହକୁ କ୍ଷୀଣ କରିନଥିଲି; ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ନାରୀ ଦେହ, ଅନେକ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର, ପାଇଛି।

ଉକ୍ତାନି ଵାଚ୍ଯାନି ମଯା ନରାଣାମତଃ ଶୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋଽପି ପକ୍ଷିନ୍ । ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଶରୀରଂ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ଦେହୀ ବ୍ରଵୀତି କର୍ମାଣି କୃତାନି ପୂର୍ଵମ୍ ॥ ୨,୧୫.

ପୁରୁଷମାନେ କହିଥିବା କଥା ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ; ଏବେ ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ, ପକ୍ଷୀ। ନାରୀ ଦେହ ପାଇଲା ପରେ, ଏହି ଦେହଧାରୀ ଜୀବ ପୂର୍ବ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମକୁ କହେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୧୬ ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରେତସ୍ଯୈଵଂ ଖଗେଶ୍ଵର । କ୍ରନ୍ଦମାନସ୍ଯ ନିତରାଂ ପୀଡିତସ୍ଯ ଚ କିଙ୍କରୈଃ ॥ ୨,୧୬.

ଭଗବାନ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ପ୍ରେତ ଜନ୍ମୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ଖଗରାଜ, ଯମର ଦୂତମାନେ ତାକୁ ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ।

ସପ୍ତଦଶ ଦିନାନ୍ଯେକୋ ଵାଯୁମାର୍ଗେ ଵିକୃଷ୍ଯତେ । ଅଷ୍ଟାଦଶେ ତ୍ଵହୋରାତ୍ରେ ପୂର୍ଵଂ ଯାମ୍ଯପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୧୬.

ସତର ଦିନ ଯାଏଁ ସେ ବାୟୁ ପଥରେ ଟାଣାଯାଏ; ଅଠାର ଦିନ ଓ ରାତିରେ ପ୍ରଥମେ ସେ ଯମପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚେ।

ତସ୍ମିନ୍ପୁରଵରେ ରମ୍ଯେ ପ୍ରେତାନାଂ ଚ ଗଣୋ ମହାନ୍ । ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ତତ୍ରନ୍ଯଗ୍ରୋଧଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ ॥ ୨,୧୬.

ସେ ସୁନ୍ଦର ଯମପୁରୀରେ ବହୁ ପ୍ରେତ ଜନ୍ମୀମାନେ ଥାନ୍ତି; ସେଠାରେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ବହେ, ଏବଂ ଏକ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଅଶ୍ୱଥ ଗଛ ଅଛି।

ପୁରେ ସ ତତ୍ର ଵିଶ୍ରାମଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଯମକିଙ୍କରୈଃ । ଜାଯାପୁତ୍ରାଦିକଂ ସୌଖ୍ଯଂ ସ୍ମରେତ୍ତତ୍ର ସୁଦୁଃ ଖିତଃ ॥ ୨,୧୬.

ସେଠାରେ, ଯମର ଦୂତମାନେ ତାକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ସେ ଜନ୍ମର ଜୀବନର ଜନାନୀ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସୁଖକୁ ମନେପକାଏ।

ରୁଦତେ କରୁଣୈର୍ଵାକ୍ଯୈ ସ୍ତୃଷାର୍ତଃ ଶ୍ରମପୀଡିତଃ । ସ୍ଵଧନଂ ସ୍ଵକଲତ୍ରାଣି ଗୃହଂ ପୁତ୍ରାଃ ସୁଖାନି ଚ ॥ ୨,୧୬.

କଷ୍ଟରେ, ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ, ସେ କରୁଣ ଶବ୍ଦରେ କାନ୍ଦେ; ନିଜ ଧନ, ଜନାନୀ, ଘର, ପୁଅ ଓ ସମସ୍ତ ସୁଖ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରେ।

ଭୃତ୍ଯମିତ୍ରାଣି ଚାନ୍ଯଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ଶୋଚତି ଵୈ ତଦା । କ୍ଷୁଧାର୍ତସ୍ଯ ପୁରେ ତସ୍ମିନ୍କିଙ୍କରୈସ୍ତସ୍ଯ ଚୋଚ୍ଯତେ ॥ ୨,୧୬.

ସେ ନିଜ ଦାସ, ବନ୍ଧୁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୋକ କରେ; ସେଠାରେ ତାକୁ ଭୋକ ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ଯମର ଦୂତମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି—

କିଙ୍କରା ଊଚୁଃ । କ୍ଵ ଧନଂ କ୍ଵ ସୁତା ଜାଯା କ୍ଵ ଗୃହଂ କ୍ଵ ତ୍ଵମୀଦୃଶଃ । ସ୍ଵକର୍ମୋପାର୍ଜିତଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଚିରଂ ଗଚ୍ଛ ମହାପଥେ ॥ ୨,୧୬.

ଯମଦୂତମାନେ କହିଲେ: କେଉଁଠି ତୋର ଧନ, କେଉଁଠି ପୁଅ, କେଉଁଠି ଜନାନୀ, କେଉଁଠି ଘର, ଏବଂ ଏହି ଦଶାରେ ତୁମେ କେଉଁଠି? ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କର, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରାରେ ଚାଲିଯା।

ଜାନାସି ଶଂବଲଵଶଂ ବଲମଧ୍ଵଗାନାଂ ନୋ ଶଂବଲଃ ପ୍ରଯତତେ ପରଲୋକପାନ୍ଥ । ଗନ୍ତଵ୍ଯମସ୍ତି ତଵ ନିଶ୍ଚିତମେଵ ତେନ ମାର୍ଗେଣ ଯତ୍ର ଭଵତଃ କ୍ରଯଵିକ୍ରଯୌ ନ ॥ ୨,୧୬.

ତୁମେ ଜାଣୁଛ କି, ଏହି ଦଣ୍ଡର ଶକ୍ତି କେତେ? ପରଲୋକ ଯାତ୍ରୀ ପାଇଁ କେହି ଦଣ୍ଡ ଧରି ଚେଷ୍ଟା କରେନାହିଁ। ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ପଥରେ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯେଉଁଠି ତୁମର କିଣାବିକ୍ରି କିଛି ନାହିଁ।

ଯମଦୂତୋଦିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ପକ୍ଷିନ୍ନୈଵଂ ତ୍ଵଯା ଶ୍ରୁତମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତଃ ସର୍ଵୈର୍ହନ୍ଯମାନଃ ସ ମୁଦ୍ଗରୈଃ ॥ ୨,୧୬.

ଓ ପକ୍ଷୀ, ତୁମେ ଯମଦୂତମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିଛ। ଏଭଳି କହିବା ପରେ ସେଠାରେ ସେ ଲୋକଟିକୁ ସମସ୍ତେ ମୁଦଗର ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି।

ଅତ୍ର ଦତ୍ତଂ ସୁତୈଃ ପାତ୍ରେ (ତ୍ରୈଃ) ସ୍ନେହାଦ୍ଵା କୃପଯାଥ ଵା । ମାସିକଂ ପିଣ୍ଡମଶ୍ରାତି ତତଃ ସୌରିପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୧୬.

ଏଠାରେ ପୁଅମାନେ ମମତା କିମ୍ବା କରୁଣାରେ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମାସିକ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ତାପରେ ସୌରିପୁରକୁ ଯାଏ।

ତତ୍ର ନାମ୍ନା ତୁ ରାଜା ଵୈ ଜଙ୍ଗମଃ କାଲରୂପଧୃକ୍ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯଭୀତସ୍ତୁ ଵିଶ୍ରାମେ କୁରୁତେ ମତିମ୍ ॥ ୨,୧୬.

ସେଠାରେ ଜଙ୍ଗମ ନାମକ ରାଜା, ଯିଏ କାଳର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଦେଖାଯାଏ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ଲୋକଟି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜେ।

ଉଦକଂ ଚାନ୍ନସଂଯୁକ୍ତଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ତସ୍ମିନ୍ପୁରେ ଗତଃ । ତ୍ରୈପକ୍ଷିକେ ତୁ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ତତ୍ପୁରଂ ସ ଵ୍ଯତିକ୍ରମେତ୍ ॥ ୨,୧୬.

ସେ ପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ମିଶାଇ ଭୋଜନ କରେ। ତିନି ମାସରେ ଯେଉଁ ଦାନ ହୁଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସେହି ପୁରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

ନଗେନ୍ଦ୍ରନଗରେ ରମ୍ଯେ ପ୍ରେତୋ ଯାତି ଦିଵାନିଶମ୍ । ଗଚ୍ଛନ୍ଵନାନି ରୌଦ୍ରାଣି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରନ୍ଦତି ତତ୍ର ସଃ ॥ ୨,୧୬.

ନଗେନ୍ଦ୍ରନଗରରେ ସୁନ୍ଦର ପୁରରେ ପ୍ରେତ ଦିନ ଓ ରାତି ଘୁରେ, ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖି ସେଠାରେ କାନ୍ଦେ।

ଭୀଷଣୈଃ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନସ୍ତୁ ରୁଦତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ମାସଦ୍ଵଯାଵସାନେ ତୁ ତତ୍ପୁରଂ ସୋଽତିଗଚ୍ଛତି ॥ ୨,୧୬.

ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ସେ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦେ। ଦୁଇ ମାସ ଶେଷରେ ସେ ସେହି ପୁରକୁ ଛାଡ଼ିଯାଏ।

ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ନଂ ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵାନ୍ଧଵୈରିହ । କ୍ଲିଶ୍ଯମାନସ୍ତତଃ ପାଶୈର୍ନୋଯତେ ଯମକିଙ୍କରୈଃ ॥ ୨,୧୬.

ଏଠାରେ ବାନ୍ଧବମାନେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାହା ଭୋଗି ସେ ପରେ ପାଶରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ ଓ ଯମର ଦାସମାନେ ନେଇଯାନ୍ତି।

ତୃତୀଯେ ମାସି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଶୁଭମ୍ । ତୃତୀଯଂ ମାସିକଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତ୍ଯସୌ ପୁରଃ ॥ ୨,୧୬.

ତୃତୀୟ ମାସ ଆସିଲେ ସେ ଶୁଭ ଗନ୍ଧର୍ବନଗରକୁ ପହଞ୍ଚେ। ସେଠାରେ ତୃତୀୟ ମାସିକ ପିଣ୍ଡ ଭୋଗି ସେହି ପୁରକୁ ଯାଏ।

ଶୈଲାଗମଂ ଚତୁର୍ଥେ ସ ମାସେ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵୈ ପୁରମ୍ । ପାଷାଣାସ୍ତତ୍ର ଵର୍ଷନ୍ତି ପ୍ରେତସ୍ଯୋପରି ସଂସ୍ଥିତାଃ ॥ ୨,୧୬.

ଚତୁର୍ଥ ମାସରେ ସେ ଶୈଳାଗମ ନାମକ ପୁରକୁ ପହଞ୍ଚେ। ସେଠାରେ ପ୍ରେତ ଉପରେ ପାଥର ବର୍ଷା ହୁଏ।

ଚତୁର୍ଥମାସିକେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଭୁକ୍ତେ ତତ୍ର ସୁଖୀ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୧୬.

ସେଠାରେ ଚତୁର୍ଥ ମାସିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଗିଲେ ସେ ସୁଖୀ ହୁଏ।