ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ସର୍ପାଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତମୃତ୍ଯୂନାମଗ୍ନିଦାହାଦି ନ କ୍ରିଯା । ଜଲେନ ଶୃଙ୍ଗିଣା ଵାପି ଶସ୍ତ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ମ୍ରିଯତେ ଯଦି ॥ ୨,୧୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ସାପ ଡ଼ସିବା, ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିବା ଓ ଏହିପରି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଳ, ଶିଂଘ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କୌଣସି କ୍ରିୟା ହୁଏ ନାହିଁ—

ଅସନ୍ମୃତ୍ଯୁମୃତାନାଂ ଚ କଥଂ ଶୁଦ୍ଧିର୍ଭଵତ୍ପ୍ରଭୋ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଦେଵ ଚ୍ଛେତ୍ତୁମର୍ହସ୍ଯଶେଷତଃ ॥ ୨,୧୩.

ଏହିପରି ଅପମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧି କିପରି ହୁଏ, ପ୍ରଭୁ? ମୋ ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଷଣ୍ମାସୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୁଧ୍ଯେଦ୍ଯୁଗ୍ମେ ସାର୍ଧେ ତୁ ବାହୁଜଃ । ସାର୍ଧମାସେନ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରୋ ମାସେନ ଶୁଧ୍ଯତି ॥ ୨,୧୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଅ ମାସରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ଅର୍ଧରେ, ବୈଶ୍ୟ ଏକ ମାସ ଓ ଅର୍ଧରେ, ଶୂଦ୍ର ଏକ ମାସରେ ଶୁଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯଶେଷାଣି ସୁତୀର୍ଥେ ମ୍ରିଯତେ ଯଦି । ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ନ ସ ଯାତୀହ ଦୁର୍ଗତିମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େ ନାହିଁ।

ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ଯତିଧର୍ମଂ ସମାଚରେତ୍ । ଯତିତ୍ଵେ ମୃତ୍ଯୁମାପ୍ନୋତି ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ବ୍ରହ୍ମଶାଖ୍ଵତମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରି, ଯେଉଁଠି ଯତିର ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ, ଯଦି ଯତି ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଵିକର୍ମ କୁରୁତେ ଯସ୍ତୁ ଶିଷ୍ଟାଚାରଵିଵର୍ଜିତଃ । ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ନ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯମଶାସନମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପକର୍ମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ପୁତ୍ତ୍ରୋ ଵା ସୋଦରୋ ଵାପି ପୌତ୍ରୋ ବନ୍ଧୁଜନସ୍ତଥା । ଗୋତ୍ରିଣଶ୍ଚାର୍ଥଭାଗୀ ଚ ମୃତେ କୁର୍ଯାଦ୍ଵୃଷୋତ୍ସଵମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ପୁଅ, ଭାଇ, ନାତି, ବନ୍ଧୁ, ଗୋତିଆ କିମ୍ବା ସହଅଂଶୀ, ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ବୃଷ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ।

ପୁତ୍ରାଭାଵେ ତୁ ପତ୍ନୀ ସ୍ଯାଦ୍ଦୌହିତ୍ତ୍ରୋ ଦୁହୀତାପି ଵା । ପୁତ୍ତ୍ରେଷୁ ଵିଦ୍ଯମାନେଷୁ ଵୃଷଂ ନାନ୍ଯେନ କାରଯେତ୍ ॥ ୨,୧୩.

ପୁଅ ନଥିଲେ, ଝିଅ, ଝିଅର ପୁଅ କିମ୍ବା ଜଣେ ପତ୍ନୀ ବୃଷ ଛାଡ଼ିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ପୁତ୍ତ୍ରା ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ନରା ନାର୍ଯଃ ସୁରେଶ୍ଵର । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଦେଵ ଚ୍ଛେତୁମର୍ହସ୍ଯଶେଷତଃ ॥ ୨,୧୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ହେ ଦେବ, ଯଦି କାହାରି ପୁଅ କିମ୍ବା ମହିଳା ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ଦୟାକରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଅପୁତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଗତିର୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗୋ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ । ତସ୍ମାତ୍କେନାପ୍ଯୁପାଯେନ ପୁତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଜନନଂ ଚରେତ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେମାନେ କୌଣସି ଗତି କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହିଠାରୁ, ଯେପରି ହେଉ, ପୁଅ ହେବା ପାଇଁ ଉପାୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଯାନି କାନି ଚ ଦାନାନି ସ୍ଵଯଂ ଦତ୍ତାନି ମାନଵୈଃ । ତାନିତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ତୂପତିଷ୍ଠନ୍ତି ଚାଗ୍ରତଃ ॥ ୨,୧୩.

ମଣିଷ ନିଜେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହେ।

ଵ୍ଯଞ୍ଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନି ଯାନି ଚ । ସ୍ଵହସ୍ତେନ ପ୍ରଦତ୍ତାନି ଦେହାନ୍ତେ ଚାକ୍ଷଯଂ ଫଲମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ନିଜ ହାତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ, ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ ଏବଂ ମସଲା, ଦେହ ଶେଷରେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଵାସାଂସି ଭୋଜନାନି ପାଦନି ଚ । ଯତ୍ରଯତ୍ର ଵସେଜ୍ଜନ୍ତୁସ୍ତତ୍ରତତ୍ରୋପତିଷ୍ଠତି ॥ ୨,୧୩.

ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି—ଯେଉଁଠି ଜୀବ ରହେ, ସେଠି ସେଇ ଦାନ ସେଙ୍କୁ ସାଥି ଦେଇଥାଏ।

ଯାଵତ୍ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଶରୀରଂ ହି ତାଵଦ୍ଧର୍ମଂ ସମାଚରେତ୍ । ଅସ୍ଵସ୍ଥଃ ପ୍ରେରିତଶ୍ଚାନ୍ଯୈର୍ନାକିଞ୍ଚିତ୍କର୍ତୁମର୍ହତି ॥ ୨,୧୩.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ସ୍ୱସ୍ଥ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ। ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହେଲେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବାଧ୍ୟ କଲେ, କିଛି କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଜୀଵତୋଽପି ମୃତସ୍ଯେହ ନ ଭୂତଂ ଚୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍ । ଵାଯୁଭୂତଃ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ଭ୍ରମତେ ଚ ଦିଵାନିଶମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଏଠାରେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତରକ୍ରିୟା ହୁଏ, ତାହା ନାହିଁ। ସେ ବାୟୁ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଦିନ ରାତି ଭୂଲିଘୁରେ।

କୃମିଃ କୀଟଃ ପତଙ୍ଗୋ ଵା ଜାଯତେ ମ୍ରିଯତେ ପୁନଃ । ଅସଦ୍ଗର୍ଭେ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ଜାତଃ ସଦ୍ଯୋ ଵିନଶ୍ଯତି ॥ ୨,୧୩.

ସେ କେବେ କୃମି, କେବେ ପୋକା, କେବେ ପତଙ୍ଗ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ। ଯଦି ଅସତ୍ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ ସଂହାର ହୋଇଯାଏ।

ଯାଵତ୍ସ୍ଵସ୍ଥମିଦଂ ଶରୀରମରୁଜଂ ଯାଵଜ୍ଜରା ଦୂରତୋ ଯାଵଚ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯଶକ୍ତିରପ୍ରତିହତା ଯାଵତ୍କ୍ଷଯୋ ନାଯୁଷଃ । ଆତ୍ମଶ୍ରେଯସି ତାଵଦେଵ ଵିଦୁଷା କାର୍ଯଃ ପ୍ରଯତ୍ନୋ ମହାନ୍ସନ୍ଦୀପ୍ତେ ଭଵନେ ତୁ କୂପଖନନଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯମଃ କୀଦୃଶଃ ॥ ୨,୧୩.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦେହ ସ୍ୱସ୍ଥ, ରୋଗ ନାହିଁ, ବୟସ୍ ଦୂରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ, ଆୟୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଭଲ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଘରକୁ ଆଗୁନ ଲାଗିଲେ କୁଆଁ ଖୋଦିଲେ କଣ ଉପକାର?

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୧୪ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ଆର୍ତେନ ମ୍ରିଯମାଣେନ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ତତ୍ଫଲଂ ଵଦ । ସ୍ଵସ୍ଥାଵସ୍ଥେନ ଦତ୍ତେନ ଵିଧିହୀନେନ ଵା ଵିଭୋ ॥ ୨,୧୪.

ଗରୁଡ଼ ପଚ୍ଛା: ଭଗବନ୍, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ, ଦୁଃଖରେ ଅସୁସ୍ଥ ଓ ମରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକ ଦେଇଥିବା ଦାନ, ସ୍ୱସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ, କିମ୍ବା ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରି ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନର ଫଳ କଣ?

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଏକା ଗୌଃ ସ୍ଵସ୍ଥଚିତ୍ତସ୍ଯ ହ୍ଯାତୁରସ୍ଯ ଚ ଗୋଶତମ୍ । ସହସ୍ରଂ ମ୍ରିଯମାଣସ୍ଯ ଦତ୍ତଂ ଵିତ୍ତଵିଵର୍ଜିତମ୍ ॥ ୨,୧୪.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏକ ସ୍ୱସ୍ଥ ମନର ଲୋକ ଦେଇଥିବା ଗାଈର ଦାନ, ଏକ ଅସୁସ୍ଥ ଲୋକ ଦେଇଥିବା ଗାଈର ଦାନର ଶତଗୁଣ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ମରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଏକ ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଦେଇଥିବା ଗାଈର ଦାନର ଏହି ଫଳ ହଜାରଗୁଣ ହୁଏ।

ମୃତସ୍ଯୈଵ ପୁନର୍ଲକ୍ଷଂ ଵିଧିପୂତଂ ଚ ତତ୍ସମମ୍ । ତୀର୍ଥପାତ୍ରସମାଯୋଗାଦେକା ଗୌର୍ଲକ୍ଷପୁଣ୍ଯଦା ॥ ୨,୧୪.

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିୟମ ମାନି ଦିଆଯାଇଥିବା ଗାଈର ଦାନ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ପାଏ; ତୀର୍ଥରେ ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଏହା ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।

ପାତ୍ରେ ଦତ୍ତେ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅହନ୍ଯହନି ଵର୍ଧତେ । ଦାତୁର୍ଦାନମପାପାଯ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ ॥ ୨,୧୪.

ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦିଆଯାଏ, ଦିନକୁ ଦିନ ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ; ଦାତା କେହି ପାପରେ ଜଡିତ ହୁଏନାହିଁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ତାଙ୍କର କିଛି ଦୋଷ ହୁଏନାହିଁ।

ଵିଷଶୀତାପହୋ ମନ୍ତ୍ରଵହ୍ନିଃ କିଂ ଦୋଷଭାଜନମ୍ । ଦାତଵ୍ଯଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପାତ୍ରେ ନିମିତ୍ତେଷୁ ଵିଶେଷତଃ ॥ ୨,୧୪.

ମନ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନି ବିଷ ଓ ଥଣ୍ଡାକୁ ଦୂର କରେ, ତେଣୁ ଦାନର ପାତ୍ରରେ କଣ ଦୋଷ ଅଛି? ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ କରି ଶୁଭ ଅବସରରେ।

ନାପାତ୍ରେ ଵିଦୁଷା କିଞ୍ଚିଦାତ୍ମନଃ ଶ୍ରେଯ ଇଚ୍ଛତା । ଅପାତ୍ରେ ଜାତୁ ଗୌର୍ଦତ୍ତା ଦାତାରଂ ନରକଂ ନଯେତ୍ ॥ ୨,୧୪.

ଯେଉଁଠି ନିଜ ଭଲ ଚାହେ, ସେ କେବେ ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ କିଛି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଗାଈ ଦାନ କଲେ, ଦାତା ନରକକୁ ଯାଏ।

କୁଲୈକଵିଂଶତିଯୁତଂ ଗ୍ରହୀତାରଂ ଚ ପାତଯେତ୍ । ଦେହାନ୍ତରଂ ପରିପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ଵହସ୍ତେନ କୃତଂ ଚ ଯତ୍ ॥ ୨,୧୪.

ଗ୍ରହଣକାରୀ ଓ ତାଙ୍କର କୁଳର ଏକୋଇଶ ପିଢି ସହିତ ଅଧଃପତନ କରିଥାଏ; ଦେହ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରେ ନିଜ ହାତରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳିଥାଏ।

ଧନଂ ଭୂମିଗତଂ ଯଦ୍ଵତ୍ସ୍ଵହସ୍ତେନ ନିଵେଶିତମ୍ । ତଦ୍ଵତ୍ଫଲମଵାପ୍ନୋତି ହ୍ଯହଂ ଵଚ୍ମି ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୨,୧୪.

ନିଜ ହାତରେ ଭୂମିରେ ନିବେଶ କରାଯାଇଥିବା ଧନ ଯେପରି ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ନିଜ ହାତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନର ଫଳ ମିଳିଥାଏ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ କହୁଛି, ଖଗେଶ୍ୱର।

ଅପୁତ୍ରୋଽପି ଵିଶେଷେଣ କ୍ରିଯାଂ ଚୈଵାନ୍ଧ୍ଵଦୌହିକୀମ୍ । ପ୍ରକୁର୍ଯାନ୍ମୋକ୍ଷକାମଶ୍ଚ ନିର୍ଧନଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ ॥ ୨,୧୪.

ପୁଅ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ବିଶେଷ କରି କରିବା ଉଚିତ; ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହା କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵଲ୍ପେନାପି ହି ଵିତ୍ତେନ ସ୍ଵଯଂ ହସ୍ତେନ ଯତ୍କୃତମ୍ । ଅକ୍ଷଯଂ ଯାତି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯଥାଜ୍ଯଂ ଚ ହୁତାଶନେ ॥ ୨,୧୪.

ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ହାତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ, ଯେପରି ଘିଅ ଅଗ୍ନିକୁ ଦିଆଯାଇଲେ।

ଏକା ଚୈକସ୍ଯ ଦାତଵ୍ଯା ଶଯ୍ଯା କନ୍ଯା ପଯସ୍ଵିନୀ । ସା ଵିକ୍ରୀତା ଵା ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ ॥ ୨,୧୪.

ଏକ ଶୟ୍ୟା, ଏକ କନ୍ୟା, କିମ୍ବା ଏକ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ କେବଳ ଏକ ଲୋକକୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଏହା ବିକ୍ରି କଲେ ସେ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁଳକୁ ଦହିଦେଇଥାଏ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଚଞ୍ଚଲେ ଜୀଵିତେ ସତି । ଗୃହୀତଦାନପାଥେଯଃ ସୁଖଂ ଯାତି ମହାଧ୍ଵନି ॥ ୨,୧୪.

ତେଣୁ, ଜୀବନ ଅନିଶ୍ଚିତ ଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ସହିତ ଯିଯାଇଥିବା ଲୋକ ମହାପଥରେ ସୁଖରେ ଯାଏ।