ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

କୋଽପି ମୃତ୍ଯୁଂ ନ ଜଯତି ବାଲୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଯୁଵାପି ଵା । ସୁଖଦୁଃ ଖାଦିକୋ ଵାପି ପୁନରାଯାତି ଯାତି ଚ ॥ ୨,୧୨.

କେହି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିପାରେନାହିଁ—ଛୁଆ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବକ ହେଉ। ସୁଖୀ କିମ୍ବା ଦୁଃଖୀ ଯେଉଁଥିବି, ପୁଣି ପୁଣି ଆସେ ଓ ଯାଏ।

ସର୍ଵେଷାଂ ପଶ୍ଯତାମେଵ ମୃତଃ ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍ । ଏକଃ ପ୍ରଜାଯତେ ଜନ୍ତୁରେକ ଏଵ ପ୍ରଲୀଯତେ ॥ ୨,୧୨.

ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ ଏବଂ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ଯାଏ; ଜଣେ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ ଏକା ମୃତ୍ୟୁରେ ଲୟ ହୁଏ।

ଏକୋଽପି ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସୁକୃତମେକ ଏଵ ଚ ଦୁଷ୍କୃତମ୍ । ମୃତଂ ଶରୀରମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମଙ୍କ୍ଷିତୌ ॥ ୨,୧୨.

ଜଣେ ଏକା ନିଜର ସୁକୃତ ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍କୃତ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଏକା ଭୋଗ କରେ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ଏହା କାଠ ବା ମାଟି ପରି ପଡ଼ି ରହେ।

ବାନ୍ଧଵା ଵିମୁଖା ଯାନ୍ତି ଧର୍ମସ୍ତମନୁଗଚ୍ଛତି । ଗୃହେଷ୍ଵର୍ଥା ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଶ୍ମଶାନାନ୍ମିତ୍ରବାନ୍ଧଵାଃ ॥ ୨,୧୨.

ବାନ୍ଧବମାନେ ପଛ ଫେରି ଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ; ଧନ ଘରେ ରହିଯାଏ, ମିତ୍ର ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ କେବଳ ଶ୍ମଶାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାନ୍ତି।

ଶରୀରଂ ଵହ୍ନିରାଦତ୍ତେ ସୁକୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଶରୀରଂ ଵହ୍ନିନା ଦଗ୍ଧଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପାପଂ ସହ ସ୍ଥିତମ୍ ॥ ୨,୧୨.

ଅଗ୍ନି ଦେହକୁ ଭସ୍ମ କରେ, କିନ୍ତୁ ସୁକୃତ ଓ ପାପ ଦୁହିଁ ଆତ୍ମା ସହିତ ଯାଏ; ଦେହ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଏକାସାଥି ରହିଯାଏ।

ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵା ପାପଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସର୍ଵତ୍ର ମାନଵଃ । ଯଦନସ୍ତମିତେ ସୂର୍ଯେ ନ ଦତ୍ତଂ ଧନମର୍ଥିନାମ୍ ॥ ୨,୧୨.

ମଣିଷ ସବୁଠି ନିଜର ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରେ; ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଏହି ଫଳ ଭୋଗ କରିବ।

ନ ଜାନେ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵିତ୍ତଂ ପ୍ରାତଃ କସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି । ରାରଟୀତି ଧନଂ ତସ୍ଯ କୋ ମେ ଭର୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି ॥ ୨,୧୨.

ସକାଳେ ଏହି ଧନ କାହାର ହେବ, ମୁଁ ଜାଣିନି; ଯିଏ କହେ, 'ଏହି ଧନ ମୋର, କିଏ ମୋର ମାଲିକ ହେବ?'

ନ ଦତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପରୋପକୃତଯେ ତଥା । ପୂର୍ଵଜନ୍ମକୃତାତ୍ପୁଣ୍ଯାଦ୍ଯଲ୍ଲବ୍ଧଂ ବହୁ ଚାଲ୍ପକମ୍ ॥ ୨,୧୨.

ଯଦି ଧନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଯେତେ ଧନ ମିଳେ, ବେଶି କିମ୍ବା କମ୍, ସେ ସବୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟର ଫଳ।

ତଦୀଦୃଶଂ ପରିଜ୍ଞାଯ ଧର୍ମାର୍ଥେ ଦୀଯତେ ଧନମ୍ । ଧନେନ ଧାର୍ଯତେ ଧର୍ମଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା ॥ ୨,୧୨.

ଏହି କଥା ବୁଝି, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ଧନ ଦେବା ଉଚିତ; ଧନ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ଟିକି ରହେ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା।

ଶ୍ରଦ୍ଧାଵିରହିତୋ ଧର୍ମୋ ନେହାମୁତ୍ର ଚ ତତ୍ଫଲମ୍ । ଧର୍ମାଚ୍ଚ ଜାଯତେ ହ୍ଯର୍ଥୋ ଧର୍ମାତ୍କାମୋଽପି ଜାଯତେ ॥ ୨,୧୨.

ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା ଧର୍ମର କୌଣସି ଫଳ ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ମିଳେ ନାହିଁ; ଧର୍ମରୁ ଅର୍ଥ ମିଳେ, ଧର୍ମରୁ କାମ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଧର୍ମ ଏଵାପଵର୍ଗାଯ ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମଂ ସମାଚରେତ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ସାଧ୍ଯତେ ଧର୍ମୋ ବହୁଭିର୍ନାର୍ଥରାଶିଭିଃ ॥ ୨,୧୨.

ମୁକ୍ତି ପାଇଁ କେବଳ ଧର୍ମ ଉପାୟ; ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ; ଧର୍ମ କେବଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ବହୁ ଧନ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।

ଅକିଞ୍ଚନା ହି ମୁନଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାଵନ୍ତୋ ଦିଵଂ ଗତାଃ । ଅଶ୍ରଦ୍ଧଯା ହୁତଂ ଦତ୍ତଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ କୃତଂ ଚ ଯତ୍ । ଅସଦିତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ପକ୍ଷିନ୍ପ୍ରେତ୍ଯ ଚେହ ନ ତତ୍ଫଲମ୍ ॥ ୨,୧୨.

ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ କିଛି ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଯାହା କିଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା ହୋମ, ଦାନ, କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା କରାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଓ ପକ୍ଷୀ, ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରେ ତାହାର କୌଣସି ଫଳ ନାହିଁ।

thumb|500px|ଓଂକାରେଶ୍ଵର କ୍ଷେତ୍ରେ ନନ୍ଦିନଃ ପ୍ରତିମାନି। ପ୍ରତିମା ବାହ୍ଯମୁଖୀ ଅଥଵା ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଅସ୍ତି। ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୧୩ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । କର୍ମଣା କେନ ଦେଵେଶ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ନୈଵ ଜାଯତେ । ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସର୍ଵଜନ୍ତୂନାଂ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ପରମେଶ୍ଵର ॥ ୨,୧୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ପିଶାଚ ହୁଏ ନାହିଁ? ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ, ପରମେଶ୍ୱର।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଅଥ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଂକ୍ଷେପାତ୍କ୍ଷଯାହାଦୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍ । ସ୍ଵହସ୍ତେନୈଵ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମୋକ୍ଷକାମୈସ୍ତୁ ମାନଵୈଃ ॥ ୨,୧୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କ୍ଷୟ, ଆହାର ଓ ଉତ୍ତରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ହାତରେ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ତ୍ରୀଣାମପି ଵିଶେଷେଣ ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକେ ଶିଶୌ । ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କର୍ମ ପ୍ରେତତ୍ଵଵିନିଵୃତ୍ତଯେ । ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦୃତେ ନାନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦସ୍ତି ମହୀତଲେ ॥ ୨,୧୩.

ନାରୀମାନେ ବିଶେଷକରି, ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଉପରେ ଥିବା ଶିଶୁ ପାଇଁ, ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଦ୍ୱାରା ପିଶାଚତ୍ୱ ଦୂର ହୁଏ; ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।

ଜୀଵନ୍ଵାପି ମୃତୋ ଵାପି ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗଂ କରୋତି ଯଃ । ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଵିନା ଦାନମଖଵ୍ରତୈଃ ॥ ୨,୧୩.

ଯେଉଁଠି ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବୃଷ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେଠି ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପିଶାଚ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । କସ୍ମିନ୍କାଲେ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗଂ ଜୀଵନ୍ଵାପି ମୃତୋଽପି ଵା । କୁର୍ଯାତ୍ସୁରଵରଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରୂହି ମେ ମଧୁସୂଦନ ॥ ୨,୧୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେଉଁ ସମୟରେ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ? ମୋତେ କୁହ, ଦେବମାନ୍ୟ, ମଧୁସୂଦନ।

କିଂ ଫଲଂ ତୁ ଭଵେଦନ୍ତେ କୃତୈଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧୈସ୍ତୁ ଷୋଡଶୈଃ ॥ ୨,୧୩.

ଷୋଳ ଟି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ ଶେଷରେ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ?

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଅକୃତ୍ଵା ତୁ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗଂ କୁରୁତେ ପିଣ୍ଡପାତନମ୍ । ନୋପତିଷ୍ଠତି ତଚ୍ଛ୍ରେଯୋ ଦାତୁଃ ପ୍ରେତସ୍ଯ ନିଷ୍ଫଲମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ନ କରି, କେବଳ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ, ସେଥିରେ ପିତୃଙ୍କୁ କୌଣସି ଉପକାର ମିଳେ ନାହିଁ; ଏହା ନିର୍ଫଳ।

ଏକାଦଶାହେ ପ୍ରେତସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ନୋତ୍ସୃଜ୍ଯତେ ଵୃଷଃ । ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ସୁସ୍ଥିରଂ ତସ୍ଯ ଦତ୍ତୈଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଶତୈରପି ॥ ୨,୧୩.

ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଯଦି ପିତୃ ପାଇଁ ବୃଷ ଛାଡ଼ାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଶତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପିତୃ ଭାବ ଦୃଢ଼ ରହିଯାଏ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ସର୍ପାଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତମୃତ୍ଯୂନାମଗ୍ନିଦାହାଦି ନ କ୍ରିଯା । ଜଲେନ ଶୃଙ୍ଗିଣା ଵାପି ଶସ୍ତ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ମ୍ରିଯତେ ଯଦି ॥ ୨,୧୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ସାପ ଡ଼ସିବା, ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିବା ଓ ଏହିପରି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁମାନେ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଳ, ଶିଂଘ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କୌଣସି କ୍ରିୟା ହୁଏ ନାହିଁ—

ଅସନ୍ମୃତ୍ଯୁମୃତାନାଂ ଚ କଥଂ ଶୁଦ୍ଧିର୍ଭଵତ୍ପ୍ରଭୋ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଦେଵ ଚ୍ଛେତ୍ତୁମର୍ହସ୍ଯଶେଷତଃ ॥ ୨,୧୩.

ଏହିପରି ଅପମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧି କିପରି ହୁଏ, ପ୍ରଭୁ? ମୋ ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଷଣ୍ମାସୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୁଧ୍ଯେଦ୍ଯୁଗ୍ମେ ସାର୍ଧେ ତୁ ବାହୁଜଃ । ସାର୍ଧମାସେନ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରୋ ମାସେନ ଶୁଧ୍ଯତି ॥ ୨,୧୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଅ ମାସରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ଅର୍ଧରେ, ବୈଶ୍ୟ ଏକ ମାସ ଓ ଅର୍ଧରେ, ଶୂଦ୍ର ଏକ ମାସରେ ଶୁଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯଶେଷାଣି ସୁତୀର୍ଥେ ମ୍ରିଯତେ ଯଦି । ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ନ ସ ଯାତୀହ ଦୁର୍ଗତିମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େ ନାହିଁ।

ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ଯତିଧର୍ମଂ ସମାଚରେତ୍ । ଯତିତ୍ଵେ ମୃତ୍ଯୁମାପ୍ନୋତି ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ବ୍ରହ୍ମଶାଖ୍ଵତମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରି, ଯେଉଁଠି ଯତିର ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ, ଯଦି ଯତି ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଵିକର୍ମ କୁରୁତେ ଯସ୍ତୁ ଶିଷ୍ଟାଚାରଵିଵର୍ଜିତଃ । ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ନ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯମଶାସନମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପକର୍ମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

ପୁତ୍ତ୍ରୋ ଵା ସୋଦରୋ ଵାପି ପୌତ୍ରୋ ବନ୍ଧୁଜନସ୍ତଥା । ଗୋତ୍ରିଣଶ୍ଚାର୍ଥଭାଗୀ ଚ ମୃତେ କୁର୍ଯାଦ୍ଵୃଷୋତ୍ସଵମ୍ ॥ ୨,୧୩.

ପୁଅ, ଭାଇ, ନାତି, ବନ୍ଧୁ, ଗୋତିଆ କିମ୍ବା ସହଅଂଶୀ, ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ବୃଷ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ।

ପୁତ୍ରାଭାଵେ ତୁ ପତ୍ନୀ ସ୍ଯାଦ୍ଦୌହିତ୍ତ୍ରୋ ଦୁହୀତାପି ଵା । ପୁତ୍ତ୍ରେଷୁ ଵିଦ୍ଯମାନେଷୁ ଵୃଷଂ ନାନ୍ଯେନ କାରଯେତ୍ ॥ ୨,୧୩.

ପୁଅ ନଥିଲେ, ଝିଅ, ଝିଅର ପୁଅ କିମ୍ବା ଜଣେ ପତ୍ନୀ ବୃଷ ଛାଡ଼ିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ପୁତ୍ତ୍ରା ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ନରା ନାର୍ଯଃ ସୁରେଶ୍ଵର । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ଦେଵ ଚ୍ଛେତୁମର୍ହସ୍ଯଶେଷତଃ ॥ ୨,୧୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ହେ ଦେବ, ଯଦି କାହାରି ପୁଅ କିମ୍ବା ମହିଳା ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ଦୟାକରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।