ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ପୁରଃ ପତ୍ତନଖର୍ଵାଟାନ୍ ଖେଟାନପି ମୃତଃ କ୍ଷୁଧା । ଏତସ୍ମାତ୍ପାତକାଦ୍ଵିପ୍ର ମୃତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମାଗତଃ ॥ ୨,୭.

ସେ ସହର, ଗ୍ରାମ, ଚଉଁକ, ଏବଂ ଖେଟରେ ଖାଦ୍ୟ ନଥିବାରୁ ମରିଗଲା। ଏହି ପାପରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ମରି ପ୍ରେତ ହେଇଗଲି।

ରୁଦ୍ଧୌ ତୁ ପିତରୌ ଯସ୍ମାନ୍ନାମ୍ନାହଂ ରୋଧକସ୍ତତଃ । ଲେଖକ ଉଵାଚ । ଅହଂ ଵିପ୍ର ପୁରାଭୂଵମଵନ୍ତ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ ॥ ୨,୭.

ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିବାରୁ, ମୋ ନାମ 'ରୋଧକ' ହେଲା। ଲେଖକ କହିଲେ: ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଅବନ୍ତିରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଭଦ୍ରସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦେଵାନାଂ ପୂଜନେଽଧିକୃତୋ ହ୍ଯହମ୍ । ବହ୍ଵ୍ଯସ୍ତୁ ପ୍ରତିମାସ୍ତତ୍ର ବଭୂଵୁର୍ବହୁନାମିକାଃ ॥ ୨,୭.

ଭଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଇଥିଲି। ସେଠି ବହୁ ପ୍ରତିମା ଥିଲା, ବହୁ ନାମ ଥିଲା।

ହେମ୍ନସ୍ତଦଙ୍ଗେଷୁ ବହୁ ରତ୍ନଜାତଂ ବଭୂଵ ହ । ତାସାଂ ମେ କୁର୍ଵତଃ ପୂଜାଂ ପାପା ମତିରଜାଯତ ॥ ୨,୭.

ସେ ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗରେ ବହୁ ସୁନା ଓ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଥିଲା। ମୁଁ ପୂଜା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୋ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆସିଗଲା।

ଅଖିଲଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଲୋହେନ ତାସାମଙ୍ଗଂ ଵିଶୀର୍ଯ ଚ । ଉଲ୍ଲେଖନଞ୍ଚ ରତ୍ନାନାଂ ନେତ୍ରାଦିଭ୍ଯଃ କୃତଂ ମଯା ॥ ୨,୭.

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଗରୁ ରତ୍ନ ଉଠାଇନେଲି।

ତଥାକୃତାନ୍ଯଥାଙ୍ଗାନି ପ୍ରତିମାନାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ । ନେତ୍ରାଣି ଚ ଵିରତ୍ନାନି ନୃପଶ୍ଚୁକ୍ରୋଧ ଵହ୍ନିଵତ୍ ॥ ୨,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗ ବିକୃତ ହେଇଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରୁ ରତ୍ନ ନଥିବା ଓ ଅଙ୍ଗ ବଦଳି ଦେଖି, ଅଗ୍ନି ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ପ୍ରତିଜଜ୍ଞେ ନୃପଃ ପଶ୍ଚାଦେଷ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵଃ । ଆଭ୍ଯୋ ରତ୍ନଂ ସୁଵର୍ଣଞ୍ଚ ହୃତଂ ଯେନ ଭଵିଷ୍ଯତି ॥ ୨,୭.

ପରେ, ରାଜା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ: 'ଏହି ପ୍ରତିମାରୁ ଯିଏ ରତ୍ନ ଓ ସୁନା ଚୋରି କରିଛି—ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ—'

ଜ୍ଞାତଶ୍ଚ ସ ହି ମେ ଵଧ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ । ଅହଂ ତତ୍ସକଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରାତ୍ରାଵସିଧରୋ ଗୃହମ୍ ॥ ୨,୭.

'ସେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।' ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ମୁଁ ରାତିରେ ଘରେ ତଳୱାର ନେଇ ରହିଲି।

ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜାନଂ ପଶୁମାରମମାରଯମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵାଥ ମଣୀନ୍ ସ୍ଵର୍ଣଂ ନିଶୀଥେଽହଂ ଗତୋଽନ୍ଯତଃ ॥ ୨,୭.

ରାଜାଙ୍କ ଦୁଇରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ପଶୁକୁ ବଳି ଦେଇ ମାରିଦେଲି; ପରେ ମୁଁ ରତ୍ନ ଓ ସୁନା ନେଇ, ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲି।

ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣ ମହାତାରଣ୍ଯେ ନଖଟଙ୍କୈର୍ଵିଟଙ୍କିତଃ । ଲେଖନାତ୍ପ୍ରତିମାଯା ଯନ୍ମଯା ଲୋହେନ କର୍ତିତମ୍ ॥ ୨,୭.

ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘର ନଖରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲି, ମୁଁ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ପ୍ରତିମା ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରିଥିଲି।

ଏତସ୍ମାତ୍ପାତକାତ୍ପ୍ରେତୋ ଲେଖକୋ ନାମତୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍ । ଆସୀନ୍ନରକଭୋଗାନ୍ତେ ନଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମିଦଂ ଦ୍ଵିଜ ॥ ୨,୭.

ଏହି ପାପର ଫଳରେ, ମୁଁ ପରଲୋକରେ 'ଲେଖକ' ନାମରେ ପରିଚିତ। ନରକର ଭୋଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଏହି ପ୍ରେତତ୍ୱ ମୋତେ ମିଳିଛି, ଦ୍ୱିଜ।

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ । ସଂଜ୍ଞାସ୍ତାଦୃଶ୍ଯ ଆଖ୍ଯାତା ଯଥୈତା ଭଵତା ଦଶାଃ । ଵଦନ୍ତ୍ଵାଚାରମାତ୍ରଂ ମେ ପ୍ରେତା ଆହାରମପ୍ଯୁତ ॥ ୨,୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେଉଁପରି ନାମ ଓ ଅବସ୍ଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ, ମୋତେ ତୁମେ ମାତ୍ର ଆଚରଣ ବିଷୟରେ କହ, ପ୍ରେତମାନେ, ଏବଂ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ।

ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ । ଵେଦମାର୍ଗାନୁସରଣଂ ଲଜ୍ଜା ଧର୍ମୋ ଦମଃ କ୍ଷମା । ଧୃତିର୍ଜ୍ଞାନଂ ନୈଵ ଯତ୍ର ଵଯଂ ତତ୍ର ଵସାମହେ ॥ ୨,୭.

ପ୍ରେତମାନେ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ବେଦର ଆଚରଣ, ଲଜ୍ଜା, ଧର୍ମ, ନିୟମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଦୃଢତା ଓ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଠି ଆମେ ବସୁ।

ତସ୍ଯ ପୀଡାଂ ଵପଂ କୁର୍ମୋ ନୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନ ତର୍ପଣମ୍ । ଯସ୍ଯ ଗେହେ ତଦଙ୍ଗାତ୍ତୁ ମାଂସଞ୍ଚ ରୁଧିରଂ କ୍ରମାତ୍ ॥ ୨,୭.

ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଆମେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଉ, ନା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ହୁଏ, ନା ତର୍ପଣ। ତାଙ୍କ ଘରର ଅଙ୍ଗଠୁ ଦେଖିଲେ, ଦୀରେ-ଦୀରେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ମିଳିଥାଏ।

ଜକ୍ଷାମଶ୍ଚ ପିବାମଶ୍ଚ ଉକ୍ତ ଆଚାର ଏଷ ନଃ । ଶୃଣୁ ଚାହାରମସ୍ମାକଂ ସର୍ଵଲୋକଵିଗର୍ହିତମ୍ ॥ ୨,୭.

ଆମେ ଏଭଳି ଖାଉ ଓ ପିଉ; ଏହି ଆମର ଆଚରଣ। ଏବେ ଆମର ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଘୃଣା କରନ୍ତି।

ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯା ଚ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵୈ ବ୍ରୂମୋଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଵଯାନଘ । ଵମନଂ ଵିଡୂ ଦୂଷିକା ଚ ଶ୍ଲେଷ୍ମା ମୂତ୍ରାଶ୍ରୁଣୀ ତଥା ॥ ୨,୭.

ତୁମେ କିଛି ଦେଖିଛ, ଆମେ କହୁଛୁ ଯାହା ତୁମେ ଜାଣିଛ, ନିର୍ମଳ: ମୁଣ୍ଡ, ପଖାନ, ଅପବିତ୍ରତା, କଫ, ପେଶାବ ଓ ଅଶ୍ରୁ ମଧ୍ୟ।

ଏତଦ୍ଭକ୍ଷ୍ଯଞ୍ଚ ପାନଞ୍ଚ ମା ପୃଚ୍ଛାତଃ ପରଂ ଦ୍ଵିଜ । ଲଜ୍ଜା ନୋ ଜାଯତେ ସ୍ଵାମିନ୍ନାହାରଂ ଵଦତାଂ ସ୍ଵକମ୍ ॥ ୨,୭.

ଏହି ଆମର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ; ତୁମେ ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି ନ ପଚାର, ଦ୍ୱିଜ। ଆମେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଲଜ୍ଜା ପାଉ।

ଅଜ୍ଞାନାସ୍ତାମସା ମନ୍ଦା କାନ୍ଦିଶୀକା ଵଯଂ ଵିଭୋ । ଅକସ୍ମାଜ୍ଜନ୍ମନାଂ ଵିପ୍ର ସ୍ମୃତିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ତୁ ପୌର୍ଵିକୀ ॥ ୨,୭.

ଆମେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଲସ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଭାବର। ଦୟାକରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଂଯୋଗରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଆସିଛି।

ଵିନୀତତ୍ଵାଵିନୀତତ୍ଵେ ଜାନୀମୋ ନୈଵ ନଃ ପ୍ରଭୋ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ଵଦତ୍ସୁ ପ୍ରେତେଷୁ ତଥା ଶ୍ରୁତଵତି ଦ୍ଵିଜେ ॥ ୨,୭.

ବିନୟ ଓ ଅବିନୟର ତଫାତ୍ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପ୍ରେତମାନେ ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ ଦ୍ୱିଜ ଶୁଣୁଥିଲେ,

ଅଦର୍ଶଯମହଂ ରୂପଂ ତଦା ତାର୍କ୍ଷ୍ଯେଦମେଵ ଵୈ । ସ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହୃଦ୍ଗତଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରଃ ॥ ୨,୭.

ମୁଁ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ରୂପ ଦେଖାଇଲି; ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖି, ନିଜ ହୃଦୟରେ ଥିବା ପୁରୁଷକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।

ସ୍ତୋତ୍ରୈସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପକ୍ଷୀଶ ଦଣ୍ଡଵତ୍ପ୍ରଣନାମ ମାମ୍ । ତେଽପି ତେପୁସ୍ତତଃ ପ୍ରେତା ଆଶ୍ଚର୍ଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଚକ୍ଷୁଷଃ ॥ ୨,୭.

ପକ୍ଷୀର ମହାପ୍ରଭୁ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରି, ଶିର ନମାଇଲେ; ପ୍ରେତମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରଣଯେନ ସ୍ଖଲଦ୍ଵାଚଃ ଖଗ ନୋଚୁଃ କିମପ୍ଯୁତ । ରଜସା ଗୋରଚିତ୍ତାନାଂ ତମସା ମୂଢଚେତସାମ୍ । କୃପଯା ଯଃ ସମୁଦ୍ଧାରଂ କୁରୁଷେ ଵୈ ନମୋଽସ୍ତ ତେ ॥ ୨,୭.

ସ୍ନେହ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ କିଛି କହିଲେନାହିଁ; ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ରଜସ ଓ ତମସରେ ଆବୃତ, ତୁମେ କୃପାରେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ; ନମସ୍କାର ତୁମକୁ।

ଏଵଂ ଦ୍ଵିଜାତୌ ବ୍ରୁଵତି ପ୍ରଭୂ ତପ୍ରଭୈଶ୍ଚ ମୁଖ୍ଯାଂବରଚାରିଯୁକ୍ତୈଃ । ତଦା ମଦିଚ୍ଛାପ୍ରଭଵୈର୍ଵିମାନୈଃ ଷଡ୍ଭିଃ ସମନ୍ତାଦ୍ରୁରୁଚେ ଗିରିଃ ସଃ ॥ ୨,୭.

ଦ୍ୱିଜ କହୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଦୂତମାନେ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚାଲୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୂତମାନେ ସହିତ, ମୋ ଇଚ୍ଛାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଛଅଟି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖରେ ଚମକି ଉଠିଲା।

ଇତ୍ଥଂ ଵିମାନେନ ମଦୀଯଲୋକଂ ଗତୋ ଦ୍ଵିଜରସୋଽପ୍ଯଥ ପଞ୍ଚମିସ୍ତୈଃ । ପ୍ରେତା ଯଯୁଃ ସ୍ଵର୍ଗମଗଣ୍ଯପୁଣ୍ଯଂ ସତ୍ସଙ୍ଗସଂସର୍ଗଵଶାତ୍ସୁପର୍ଣମ୍ ॥ ୨,୭.

ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଦ୍ୱିଜ ମୋ ଲୋକକୁ ପାଞ୍ଚଜନ ସହିତ ଗଲେ; ପ୍ରେତମାନେ ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଂଗରେ ଥିବା ଫଳରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ପାଇଲେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ।

ପ୍ରେତାଃ ସଂଗଵଶେନ ନାକମଵନ୍ସନ୍ତପ୍ତକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵିଷ୍ଵକ୍ସନ ଇତି ପ୍ରସିଦ୍ଧଵିଭଵୋ ନାମ୍ନା ଗଣେ ମେଽଭଵତ୍ । ଏତତ୍ତେ ସକଲଂ ମଯା ନିଗାଦିତଂ ଯଶ୍ଚୈତଦୁତ୍କୀର୍ତଯେଦ୍ଯଶ୍ଚେଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନ ସୋଽପି ପୁରୁଷଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପ୍ନୋତି ହି ॥ ୨,୭.

ସଂଗର ଶକ୍ତିରେ, ପ୍ରେତମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ 'ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ' ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଧନୀ, ମୋ ଦଳର ଏକ ଅଂଶ ହେଲେ। ଏହା ସବୁ ମୁଁ କହିଛି; ଯିଏ ଏହି କଥା ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା, ସେ ପ୍ରେତତ୍ୱ ପାଇବେନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୮ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ସ୍ଵାମିନ୍କସ୍ଯାଧିକାରୋଽତ୍ର ସର୍ଵ ଏଵୌର୍ଧ୍ଵଦେହିକେ । କ୍ରିଯାଃ କତିଵିଧାଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ଵଦୈତତ୍ସର୍ଵମେଵ ମେ ॥ ୨,୮.

ଶ୍ରୀଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣ ୮। ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଉର୍ଧ୍ୱଦେହୀ ବିଷୟରେ କିଏ ଅଧିକାରୀ? କେତେ ପ୍ରକାର କ୍ରିୟା ଉଲ୍ଲେଖିତ? ଏହା ସବୁ ମୋତେ କହ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ପୁତ୍ରଃ ପୌତ୍ରଃ ପ୍ରପୌତ୍ରୋ ଵା ତଦ୍ଭ୍ରାତା ଭ୍ରାତୃସନ୍ତତିଃ । ସପିଣ୍ଡସନ୍ତତିର୍ଵାପି କ୍ରିଯାର୍ହାଃ ଖଗ ଜ୍ଞାତଯଃ ॥ ୨,୮.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପୁଅ, ପଉତ, ପ୍ରପଉତ, ଭାଇ, ଭାଇର ସନ୍ତାନ, କିମ୍ବା ସମାନ ଗୋତ୍ରୀୟ, ଖଗ, ଏମାନେ କ୍ରିୟା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ତେଷାମଭାଵେ ସର୍ଵେଷାଂ ସମାନୋଦକସନ୍ତତିଃ । କୁଲଦ୍ଵଯେଽପି ଚୋଚ୍ଛିନ୍ନେ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ କାର୍ଯାଃ କ୍ରିଯାଃ ଖଗ ॥ ୨,୮.

ଯଦି ସେମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ଜଳଅର୍ପଣ ପରମ୍ପରା ଲାଗୁ ହୁଏ। ଦୁଇ କୁଳ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ, ମହାପକ୍ଷୀ, ମହିଳାମାନେ ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଇଚ୍ଛଯୋଚ୍ଛିନ୍ନବନ୍ଧଶ୍ଚ କାରଯେଦଵନୀପତିଃ । ପୂର୍ଵାଃ କ୍ରିଯା ମଧ୍ଯମାଶ୍ଚ ତଥା ଚୈଵୋତ୍ତରାଃ କ୍ରିଯାଃ ॥ ୨,୮.

ଇଚ୍ଛାରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ରାଜା ଆଗରୁ, ମଧ୍ୟରୁ ଓ ପରେ ହେବା ଯଥାଯଥ କ୍ରିୟାମାନେ କରାଇବା ଉଚିତ।