ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତତ୍ସର୍ଵଂ ସ୍ଵଗୃହେ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ପତ୍ନ୍ଯୈ ନ୍ଯଵେଦଯମ୍ । ଦସ୍ଯୁଭିର୍ମେ ହତୋ ଭ୍ରାତା ଧନମାଚ୍ଛିଦ୍ଯ ଵୈ ପଥି ॥ ୨,୭.

ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଘରେ ରଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଜାନେକୁ କହିଲି: 'ମୋ ଭାଇ ପଥରେ ଦସ୍ୟୁମାନେ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ଧନ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।'

ପ୍ରଜାଵତି ପ୍ରଦ୍ରୁତୋଽହଂ ମା ରୋଦୀତ୍ଯେଵମବ୍ରଵମ୍ । ଶୋକାର୍ତା ସାପି ତତ୍କାଲଂ ମମତ୍ଵଂ ଗୃହବନ୍ଧୁଷୁ ॥ ୨,୭.

ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯିବା ସମୟରେ, ମୁଁ କହିଲି, 'କାନ୍ଦିବା ନାହିଁ।' ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାଗି, ଏହି ସମୟରେ ଘର ଓ ପରିବାର ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେଲେ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚାତି ପ୍ରିଯାନ୍ପ୍ରାଣାଞ୍ଜୁହାଵାଗ୍ନୌ ଯଥାଵିଧି । ତତୋ ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ତଦ୍ଧି ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ହୃଷ୍ଟୋ ଗତୋ ଗୃହମ୍ ॥ ୨,୭.

ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଜୀବନକୁ ଛାଡି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆଗନେ ଅପରିଚୟ କଲେ। ଏହା ପରେ, ସେଠି କୌଣସି ବାଧା ନଥିବା ଦେଖି, ମୁଁ ଖୁସି ହେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲି।

ଅଭୁଞ୍ଜଂ ସର୍ଵମାଗତ୍ଯ ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ତୁ ତଦ୍ଧନମ୍ । ମିତ୍ରଂ ପୂରେ ହି ନିଃକ୍ଷିପ୍ଯ ଯଦହଂ ଶୀଘ୍ରମାଗତଃ ॥ ୨,୭.

ଘରକୁ ଫେରି, ମୁଁ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଧନ ଉପଭୋଗ କଲି; ଯେଉଁ ଧନ ମୋତେ ଥିଲା, ସେଉଁଟି ମୁଁ ସହରରେ ଏକ ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିଥିଲି, କାରଣ ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଥିଲି।

ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ପ୍ରେତଃ ଶୀଘ୍ରଗୋଽହଂ ତୁ ନାମତଃ । ରୋଧକ ଉଵାଚ । ଅହନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଜାତୀଯଃ ପୁରାଭୂଵଂ ମୁନୀଶ୍ଵର ॥ ୨,୭.

ଏହି କାରଣରୁ, ମୋ ନାମ 'ଶୀଘ୍ରଗତ ପ୍ରେତ' ହେଲା। ରୋଧକ କହିଲେ: ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଶୂଦ୍ର ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ରାଜପ୍ରସାଦାପ୍ତମହାଶତଗ୍ରାମାଧିକାରଵାନ୍ । ଵୃଦ୍ଧୌ ମେ ପିତରାଵାସ୍ତାଂ ଲଘୁରେକଃ ସହୋଦରଃ ॥ ୨,୭.

ରାଜାଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୁଁ ଶତ ଗ୍ରାମର ଅଧିକାରୀ ହେଇଥିଲି। ବୟସ୍କ ହେବା ପରେ, ମୋ ପିତାମାତା ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଛୋଟ ଭାଇ ଥିଲା।

ଶୀଘ୍ରଂ ସ ଚ ମଯା ଭ୍ରାତା ଲୁବ୍ଧେନୈକଃ ପୃଥକ୍କୃତଃ । ଆପ୍ତଵାନ୍ପରମଂ ଦୁଃଖଂ ସୋନ୍ନଵସ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତଃ ॥ ୨,୭.

ମୁଁ ଲୋଭରେ ଭାଇକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲି, ତେଣୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡିଗଲା, ଖାଇବା ଓ ପିନିବା ପୋଶାକ ନଥିଲା।

ଅଦତ୍ତାଂ ପିତରୌ ଚ୍ଛନ୍ନଂ କିଞ୍ଚିତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ତୁ ତସ୍ଯ ଚ । ତସ୍ମୈ ପିତୃଭ୍ଯାଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତମାପ୍ତେଭ୍ଯସ୍ତନ୍ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍ ॥ ୨,୭.

ମୋ ପିତାମାତା ଗୁପ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣାଇଲି, କି ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ କଣ ଦେଇଥିଲେ।

ତତ୍ସର୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପିତ୍ରୋ ରୋଧମକାରଯମ୍ । ଶୂନ୍ଯମନ୍ଦିର ଏକସ୍ମିନ୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ତୁ ନିଗଡୈର୍ଦୃଢୈଃ ॥ ୨,୭.

ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଜାଣି, ମୁଁ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଏକ ଖାଲି ଘରରେ ଦୃଢ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଦେଲି।

ତତସ୍ତୌ ଜହତୁଃ ପ୍ରାଣାନ୍ଦୁଃଖିତୌ ଵିଷପାନତଃ । ସୋସୌ ବାଲୋଽପି ବଭ୍ରାମ ପିତୃଭ୍ଯାଂ ରହିତୋ ଦ୍ଵିଜ ॥ ୨,୭.

ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କମାନେ ବିଷ ପିଇ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ। ଏହି ଶିଶୁ, ପିତାମାତା ବିନା, ଏକା ଏକା ଘୁଞ୍ଚିଲା, ଦ୍ୱିଜ।

ପୁରଃ ପତ୍ତନଖର୍ଵାଟାନ୍ ଖେଟାନପି ମୃତଃ କ୍ଷୁଧା । ଏତସ୍ମାତ୍ପାତକାଦ୍ଵିପ୍ର ମୃତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମାଗତଃ ॥ ୨,୭.

ସେ ସହର, ଗ୍ରାମ, ଚଉଁକ, ଏବଂ ଖେଟରେ ଖାଦ୍ୟ ନଥିବାରୁ ମରିଗଲା। ଏହି ପାପରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ମରି ପ୍ରେତ ହେଇଗଲି।

ରୁଦ୍ଧୌ ତୁ ପିତରୌ ଯସ୍ମାନ୍ନାମ୍ନାହଂ ରୋଧକସ୍ତତଃ । ଲେଖକ ଉଵାଚ । ଅହଂ ଵିପ୍ର ପୁରାଭୂଵମଵନ୍ତ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ ॥ ୨,୭.

ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିବାରୁ, ମୋ ନାମ 'ରୋଧକ' ହେଲା। ଲେଖକ କହିଲେ: ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଅବନ୍ତିରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଭଦ୍ରସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦେଵାନାଂ ପୂଜନେଽଧିକୃତୋ ହ୍ଯହମ୍ । ବହ୍ଵ୍ଯସ୍ତୁ ପ୍ରତିମାସ୍ତତ୍ର ବଭୂଵୁର୍ବହୁନାମିକାଃ ॥ ୨,୭.

ଭଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଇଥିଲି। ସେଠି ବହୁ ପ୍ରତିମା ଥିଲା, ବହୁ ନାମ ଥିଲା।

ହେମ୍ନସ୍ତଦଙ୍ଗେଷୁ ବହୁ ରତ୍ନଜାତଂ ବଭୂଵ ହ । ତାସାଂ ମେ କୁର୍ଵତଃ ପୂଜାଂ ପାପା ମତିରଜାଯତ ॥ ୨,୭.

ସେ ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗରେ ବହୁ ସୁନା ଓ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଥିଲା। ମୁଁ ପୂଜା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୋ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆସିଗଲା।

ଅଖିଲଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଲୋହେନ ତାସାମଙ୍ଗଂ ଵିଶୀର୍ଯ ଚ । ଉଲ୍ଲେଖନଞ୍ଚ ରତ୍ନାନାଂ ନେତ୍ରାଦିଭ୍ଯଃ କୃତଂ ମଯା ॥ ୨,୭.

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଗରୁ ରତ୍ନ ଉଠାଇନେଲି।

ତଥାକୃତାନ୍ଯଥାଙ୍ଗାନି ପ୍ରତିମାନାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ । ନେତ୍ରାଣି ଚ ଵିରତ୍ନାନି ନୃପଶ୍ଚୁକ୍ରୋଧ ଵହ୍ନିଵତ୍ ॥ ୨,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରତିମାର ଅଙ୍ଗ ବିକୃତ ହେଇଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରୁ ରତ୍ନ ନଥିବା ଓ ଅଙ୍ଗ ବଦଳି ଦେଖି, ଅଗ୍ନି ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ପ୍ରତିଜଜ୍ଞେ ନୃପଃ ପଶ୍ଚାଦେଷ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵଃ । ଆଭ୍ଯୋ ରତ୍ନଂ ସୁଵର୍ଣଞ୍ଚ ହୃତଂ ଯେନ ଭଵିଷ୍ଯତି ॥ ୨,୭.

ପରେ, ରାଜା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ: 'ଏହି ପ୍ରତିମାରୁ ଯିଏ ରତ୍ନ ଓ ସୁନା ଚୋରି କରିଛି—ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ—'

ଜ୍ଞାତଶ୍ଚ ସ ହି ମେ ଵଧ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ । ଅହଂ ତତ୍ସକଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରାତ୍ରାଵସିଧରୋ ଗୃହମ୍ ॥ ୨,୭.

'ସେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।' ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ମୁଁ ରାତିରେ ଘରେ ତଳୱାର ନେଇ ରହିଲି।

ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜାନଂ ପଶୁମାରମମାରଯମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵାଥ ମଣୀନ୍ ସ୍ଵର୍ଣଂ ନିଶୀଥେଽହଂ ଗତୋଽନ୍ଯତଃ ॥ ୨,୭.

ରାଜାଙ୍କ ଦୁଇରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ପଶୁକୁ ବଳି ଦେଇ ମାରିଦେଲି; ପରେ ମୁଁ ରତ୍ନ ଓ ସୁନା ନେଇ, ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲି।

ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣ ମହାତାରଣ୍ଯେ ନଖଟଙ୍କୈର୍ଵିଟଙ୍କିତଃ । ଲେଖନାତ୍ପ୍ରତିମାଯା ଯନ୍ମଯା ଲୋହେନ କର୍ତିତମ୍ ॥ ୨,୭.

ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘର ନଖରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲି, ମୁଁ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ପ୍ରତିମା ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରିଥିଲି।

ଏତସ୍ମାତ୍ପାତକାତ୍ପ୍ରେତୋ ଲେଖକୋ ନାମତୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍ । ଆସୀନ୍ନରକଭୋଗାନ୍ତେ ନଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମିଦଂ ଦ୍ଵିଜ ॥ ୨,୭.

ଏହି ପାପର ଫଳରେ, ମୁଁ ପରଲୋକରେ 'ଲେଖକ' ନାମରେ ପରିଚିତ। ନରକର ଭୋଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଏହି ପ୍ରେତତ୍ୱ ମୋତେ ମିଳିଛି, ଦ୍ୱିଜ।

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ । ସଂଜ୍ଞାସ୍ତାଦୃଶ୍ଯ ଆଖ୍ଯାତା ଯଥୈତା ଭଵତା ଦଶାଃ । ଵଦନ୍ତ୍ଵାଚାରମାତ୍ରଂ ମେ ପ୍ରେତା ଆହାରମପ୍ଯୁତ ॥ ୨,୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେଉଁପରି ନାମ ଓ ଅବସ୍ଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ, ମୋତେ ତୁମେ ମାତ୍ର ଆଚରଣ ବିଷୟରେ କହ, ପ୍ରେତମାନେ, ଏବଂ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ।

ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ । ଵେଦମାର୍ଗାନୁସରଣଂ ଲଜ୍ଜା ଧର୍ମୋ ଦମଃ କ୍ଷମା । ଧୃତିର୍ଜ୍ଞାନଂ ନୈଵ ଯତ୍ର ଵଯଂ ତତ୍ର ଵସାମହେ ॥ ୨,୭.

ପ୍ରେତମାନେ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ବେଦର ଆଚରଣ, ଲଜ୍ଜା, ଧର୍ମ, ନିୟମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଦୃଢତା ଓ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଠି ଆମେ ବସୁ।

ତସ୍ଯ ପୀଡାଂ ଵପଂ କୁର୍ମୋ ନୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନ ତର୍ପଣମ୍ । ଯସ୍ଯ ଗେହେ ତଦଙ୍ଗାତ୍ତୁ ମାଂସଞ୍ଚ ରୁଧିରଂ କ୍ରମାତ୍ ॥ ୨,୭.

ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଆମେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଉ, ନା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ହୁଏ, ନା ତର୍ପଣ। ତାଙ୍କ ଘରର ଅଙ୍ଗଠୁ ଦେଖିଲେ, ଦୀରେ-ଦୀରେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ମିଳିଥାଏ।

ଜକ୍ଷାମଶ୍ଚ ପିବାମଶ୍ଚ ଉକ୍ତ ଆଚାର ଏଷ ନଃ । ଶୃଣୁ ଚାହାରମସ୍ମାକଂ ସର୍ଵଲୋକଵିଗର୍ହିତମ୍ ॥ ୨,୭.

ଆମେ ଏଭଳି ଖାଉ ଓ ପିଉ; ଏହି ଆମର ଆଚରଣ। ଏବେ ଆମର ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଘୃଣା କରନ୍ତି।

ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯା ଚ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵୈ ବ୍ରୂମୋଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଵଯାନଘ । ଵମନଂ ଵିଡୂ ଦୂଷିକା ଚ ଶ୍ଲେଷ୍ମା ମୂତ୍ରାଶ୍ରୁଣୀ ତଥା ॥ ୨,୭.

ତୁମେ କିଛି ଦେଖିଛ, ଆମେ କହୁଛୁ ଯାହା ତୁମେ ଜାଣିଛ, ନିର୍ମଳ: ମୁଣ୍ଡ, ପଖାନ, ଅପବିତ୍ରତା, କଫ, ପେଶାବ ଓ ଅଶ୍ରୁ ମଧ୍ୟ।

ଏତଦ୍ଭକ୍ଷ୍ଯଞ୍ଚ ପାନଞ୍ଚ ମା ପୃଚ୍ଛାତଃ ପରଂ ଦ୍ଵିଜ । ଲଜ୍ଜା ନୋ ଜାଯତେ ସ୍ଵାମିନ୍ନାହାରଂ ଵଦତାଂ ସ୍ଵକମ୍ ॥ ୨,୭.

ଏହି ଆମର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ; ତୁମେ ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି ନ ପଚାର, ଦ୍ୱିଜ। ଆମେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଲଜ୍ଜା ପାଉ।

ଅଜ୍ଞାନାସ୍ତାମସା ମନ୍ଦା କାନ୍ଦିଶୀକା ଵଯଂ ଵିଭୋ । ଅକସ୍ମାଜ୍ଜନ୍ମନାଂ ଵିପ୍ର ସ୍ମୃତିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ତୁ ପୌର୍ଵିକୀ ॥ ୨,୭.

ଆମେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଲସ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଭାବର। ଦୟାକରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଂଯୋଗରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଆସିଛି।

ଵିନୀତତ୍ଵାଵିନୀତତ୍ଵେ ଜାନୀମୋ ନୈଵ ନଃ ପ୍ରଭୋ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ଵଦତ୍ସୁ ପ୍ରେତେଷୁ ତଥା ଶ୍ରୁତଵତି ଦ୍ଵିଜେ ॥ ୨,୭.

ବିନୟ ଓ ଅବିନୟର ତଫାତ୍ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପ୍ରେତମାନେ ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ ଦ୍ୱିଜ ଶୁଣୁଥିଲେ,