ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତେଷାଂ ପ୍ରହାରାନ୍ଵିଫଲାନ୍କୃତ୍ଵା ସଂପ୍ରତି ତାନଥ । ଜୀଵଂ ନ ତୁ ଶଵଂ ତେଷାଂ ଜହ୍ରେ ପ୍ରାଣମିଵାନ୍ତକଃ ॥ ୨,୭.

ସେମାନଙ୍କର ଘାତ କିଛି କାମ କଲାନି, ତେବେ ସେ, ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି, ଏକ ପ୍ରେତର ଜୀବନକୁ ଧରି ନେଲା, ଶବକୁ ନୁହେଁ।

ହୃତମାତ୍ରେ ଶଵେ ତେ ତୁ ପାରିଯାତ୍ରେ ଗିରୌ ଦ୍ଵିଜମ୍ । ମୁକ୍ତ୍ଵାଧାଵନ୍ ପ୍ରମୁଦିତା ଏକଂ ପ୍ରେତଂ ସୁଦାରୁଣାଃ ॥ ୨,୭.

ଶବକୁ ନେଇ ଯିବା ସହିତ, ସେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେତମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ପାରିୟାତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକ ପ୍ରେତ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।

ସ ଵାଯୁଗମନଃ ପ୍ରେତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତୈଃ କ୍ଷଣମାତ୍ରତଃ । ଅଦୃଶ୍ଯତାଂ ଯଯୌ ତେଽଥ ହତାଶା ଵିପ୍ରମାଗମନ୍ ॥ ୨,୭.

ସେ ପ୍ରେତ, ପବନ ଭଳି ତୁରନ୍ତ ଚାଲି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧରାପଡ଼ିଲା; ପରେ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଲେ।

ପ୍ରାରବ୍ଧମାତ୍ରେ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପାଟନେ ତତ୍ର ପର୍ଵତେ । ମମ ସ୍ଥାନସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମହିମ୍ନେଵ ଚ ତତ୍କ୍ଷଣେ ॥ ୨,୭.

ସେ ପାହାଡ଼ରେ ଦ୍ୱିଜ ଉଚ୍ଚାରଣ ଆରମ୍ଭ କରିବା ସହିତ, ଏହି ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ମହିମାରେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ—

ସଦ୍ଯଃ ସ୍ମୃତିଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ତେଷାଂ ପୂର୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ମନଃ । ଵିପ୍ରଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭମଥାବ୍ରୁଵନ୍ ॥ ୨,୭.

ହଠାତ୍ ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଉପଜିଗଲା; ଦ୍ୱିଜକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜର୍ଷଭଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଅଦ୍ଯ ନଃ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହୋଽସୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ସୁରଦାମ୍ଭିକାଃ । ଗିରେରିଵ ପରାଵର୍ତଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯେଵ ଶୋଷଣମ୍ ॥ ୨,୭.

ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଆଜି ଆମକୁ ମାନ୍ୟ କରିବା ଦୟା କର,' ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ପରି ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିବା, ସମୁଦ୍ରର ପରି ଶୁଖିଯିବା—

ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାପୃଚ୍ଛତ୍କେ ଯୂଯମିତ୍ଯଥ । କିଂ ମାଯା କିମୁ ଵା ସ୍ଵପ୍ନ ଉତାହୋ ଚିତ୍ତଵିଭ୍ରମଃ ॥ ୨,୭.

ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? ଏହା କି ମାୟା, କି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ, କି ମନର ଭ୍ରମ?'

ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ । ଅଵେହି ତତ୍ତ୍ଵମେଵୈତତ୍ପ୍ରେତା ଵୈ କର୍ମଜା ଵଯମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ । କିଂନାମାନଃ କିମାଚାରାଃ କଥଞ୍ଚେମାଂ ଦଶାଂ ଗତାଃ ॥ ୨,୭.

ପ୍ରେତମାନେ କହିଲେ: 'ସତ୍ୟ ଜାଣ, ଆମେ ପ୍ରେତ, କର୍ମର ଫଳରୁ ଜନ୍ମିଛୁ।' ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: 'ତୁମର ନାମ କଣ, କଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲ, କିପରି ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲ?'

ଅଵିନୀତାଃ କଥଂ ପୂର୍ଵଂ ଵିନୀତାଃ ସାମ୍ପ୍ରତଂ କଥମ୍ । ପ୍ରେତା ଊଚୁଃ । ଶୃଣୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଵକ୍ଷ୍ଯାମଃ ପ୍ରଶ୍ନାନାମନୁପୂର୍ଵଶଃ ॥ ୨,୭.

'ପୂର୍ବରୁ କିପରି ଅଶିଷ୍ଟ ଥିଲ, ଏବେ କିପରି ଶିଷ୍ଟ ହେଲ?' ପ୍ରେତମାନେ କହିଲେ: 'ବିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର, ଶୁଣ, ଆମେ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକୁ କ୍ରମରେ ଉତ୍ତର ଦେବା।'

ଉତ୍ତରାଣି ମହାଯୋଗିଂସ୍ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନଗତାଂହସଃ । ଅହଂ ପର୍ଯୁଷିତୋ ନାମ୍ନା ଏଷ ସୂଚୀମୁଖଃ ସ୍ମୃତଃ ॥ ୨,୭.

'ମହାଯୋଗୀ, ତୁମର ଦର୍ଶନରେ ଆମର ପାପ ଦୂର ହୋଇଛି। ମୋ ନାମ ପର୍ୟୁଷିତ, ଏହି ଜଣେ ସୂଚୀମୁଖ ଭାବେ ପରିଚିତ।'

ତୃତୀଯଃ ଶୀଘ୍ରଗସ୍ତୁର୍ଯୋ ରୋଧକୋ ଲେଖକଃ ପରଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ । ପ୍ରେତାନାଂ କର୍ମଜାତାନାଂ କୁତୋ ନାମ ନିରର୍ଥକମ୍ ॥ ୨,୭.

'ତୃତୀୟ ଶୀଘ୍ରଗ, ଚତୁର୍ଥ ରୋଧକ, ପଞ୍ଚମ ଲେଖକ।' ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: 'ପ୍ରେତମାନେ କର୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ନାମ କିପରି ଅର୍ଥହୀନ?'

ନିରୁକ୍ତିମେଷାଂ ନାମ୍ନାଂ ଵୈ ପ୍ରେତା ଵଦତ ମା ଚିରମ୍ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ଵିପ୍ରେଣ ପୃଥଗୁତ୍ତରମବ୍ରୁଵନ୍ ॥ ୨,୭.

'ନାମଗୁଡିକର ଅର୍ଥ ସଂକ୍ଷେପରେ କହ, ଦେରି କରିନାହିଁ।' ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏଭଳି ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅଲଗା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ପର୍ଯୁଷିତ ଉଵାଚ । କଦାଚିଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଵୈ ମଯା ଵିପ୍ରୋ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ ॥ ୨,୭.

ପର୍ୟୁଷିତ କହିଲେ: 'ଏକଥା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ, ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲି...'

ସ ଚ କୃତ୍ଵା ଵିଲମ୍ବେନ ଵୃଦ୍ଧୋ ମଦ୍ଗୃହମାଗତଃ । ଅକୃତଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମାହଂ ତଂ ପାକଂ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ କ୍ଷୁଧା ॥ ୨,୭.

ସେ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇ ଦେରି କରି ମୋ ଘରକୁ ଆସିଲେ; ମୁଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥିଲି, ତେବେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଦେଖିଲି କି ଭୋକରେ ଖାଇ ନେଲି।

ଅଦଦାମନ୍ନମାକୃଷ୍ଯ ଵିପ୍ରେ ପର୍ଯୁଷିତଂ କିଯତ୍ । ତସ୍ମାତ୍ପାପାନ୍ମୃତଃ ପାପୋ ଯୋନିଂ ଵୈ କୁତ୍ସିତାଂ ଗତଃ ॥ ୨,୭.

ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପରିଚ୍ଛନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲି; ଏହି ପାପ କାରଣରୁ, ମୁଁ ପାପୀ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲି ଏବଂ ନିଚ୍ଚ ଜନ୍ମ ନେଲି।

ଯତଃ ପର୍ଯୁଷିତଂ ଦତ୍ତଂ ତତଃ ପର୍ଯୁଷିତଃ ସ୍ମୃତଃ । ସୂଚୀମୁଖ ଉଵାଚ । କଦାଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କାଚିତ୍ତୀର୍ଥଂ ଭଦ୍ରଵଟଂ ଯଯୌ ॥ ୨,୭.

ଯେତେବେଳେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ନୁହେଁ, ତାହାକୁ 'ପରିଚ୍ଛନ୍ନ' ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ସୂଚୀମୁଖ କହିଲେ: ଏକ ସମୟରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଭଦ୍ରବଟ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।

ପଞ୍ଚଵର୍ଷସୁତା ଵୃଦ୍ଧା ପୁତ୍ରମାତ୍ରୈକଜୀଵିତା । ଅହଂ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯଦାଯାଦସ୍ତସ୍ଯା ରୋଧମକାରିଷମ୍ ॥ ୨,୭.

ସେ ବୃଦ୍ଧା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ପୁଅ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲା; ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ଥିଲି, ତାଙ୍କୁ କାନ୍ଦିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲି।

ଵନେ ତୁ ଵିଜନେ ତତ୍ର ପାପାଧ୍ଵଗଗତିଂ ଗତଃ । ତସ୍ଯାଃ ସଵସ୍ତ୍ରଂ ପାଥେଯଂ ତତ୍ସୂନୋର୍ଵସନାନି ଚ ॥ ୨,୭.

ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ପାପ ମାର୍ଗରେ ଚାଲି ତାଙ୍କର ପୋଷାକ, ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ପୁଅର ପୋଷାକ ନେଇଥିଲି।

ଗୃହୀତାନି ମଯା ଵିପ୍ର ଶିରସ୍ଯାପୀଡ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିନା । ତୃଷାର୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣଂ ବାଲଃ ପାତ୍ରସଂସ୍ଥଂ ଜଲଂ ପିବନ୍ ॥ ୨,୭.

ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ନେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କରିଥିଲି; ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ତିଆରି ପୁଅ ଏକ ପାତ୍ରରୁ ଜଳ ପିଇଥିଲା।

ତାଵନ୍ମାତ୍ରୋଦକେ ଦେଶେ ମଯା ହୁଙ୍କୃତ୍ଯ ଵାରିତଃ । ମଯାଥ ସକଲଂ ପୀତଂ ଜଲଂ ପାତ୍ରାତ୍ତୃଷାଵତା ॥ ୨,୭.

ଠିକ୍ ସେତେବେଳେ, ପୁଅ ଜଳ ପାଖରେ ଥିଲା, ମୁଁ ଚିତ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲି; ପରେ, ମୋ ତିଆରିରେ, ମୁଁ ପାତ୍ରରୁ ସମସ୍ତ ଜଳ ପିଇ ନେଲି।

ବାଲୋଽପି ଭଯସନ୍ତ୍ରସ୍ତଃ ପିପାସୁର୍ଵ୍ଯସୁରାପତତ୍ । ପୁତ୍ରଶୋକାନ୍ମୃତା ମାତା କୂପେ ପ୍ରାସ୍ଯ ନିଜଂ ଵପୁଃ ॥ ୨,୭.

ପୁଅ ଭୟରେ ଏବଂ ତିଆରିରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଜଳାବେଶରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା; ପୁଅ ଶୋକରେ ମାଆ କୂଆରେ ନିଜ ଶରୀର ଫେଙ୍ଗି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ।

ଏତସ୍ମାତ୍ପାତକାଦ୍ଵିପ୍ର ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍ । ସୂଚ୍ଯଗ୍ରପ୍ରାଯଵିଵରମୁଖଃ ପର୍ଵତଦେହଵାନ୍ ॥ ୨,୭.

ଏହି ପାପ କାରଣରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇଲି; ମୋ ଦେହ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଏବଂ ମୁଁହ ସୂଚୀର ମୁହାଁ ପରି ଛୋଟ।

ଯଦ୍ଯପି ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଭକ୍ଷିତୁନ୍ତୁ ନ ଶକ୍ଯତେ । ମଯା କ୍ଷୁଧାନଲେନାପି ଜ୍ଵଲତାସ୍ଯଂ ନିକୋଚିତମ୍ ॥ ୨,୭.

ଯଦିଓ ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇପାରିଲି, ମୁଁ ତାହା ଖାଇପାରିନି; ମୋ ମୁଁହ ଭୋକର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ବନ୍ଦ ରହିଥିଲା।

ଅତ ଆସ୍ଯେ ତୁ ଵିଵରଂ ସୂଚ୍ଯଗ୍ରେଣ ସମଂ ମମ । ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଵିପ୍ର ନାମ୍ନା ସୂଚୀମୁଖୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍ ॥ ୨,୭.

ଏହି କାରଣରୁ, ମୋ ମୁଁହ ସୂଚୀର ମୁହାଁ ପରି ଛୋଟ; ଏହି କାରଣରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ନାମ ସୂଚୀମୁଖ।

ଶୀଘ୍ରଗ ଉଵାଚ । ପୁରାହଂ ଵୈଶ୍ଯଜାତୀଯଃ ସାକଂ ସଖ୍ଯା ଚ କେନଚିତ୍ । ଵାଣିଜ୍ଯଂ କର୍ତୁମଗମଂ ଦେଶମନ୍ଯଂ ମହାଧନଃ ॥ ୨,୭.

ଶୀଘ୍ରଗ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବୈଶ୍ୟ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି; ଜଣେ ମିତ୍ର ସହିତ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ବ୍ୟବସାୟ କରିବାକୁ ଗଲି, ମୁଁ ବହୁ ଧନୀ ଥିଲି।

ମିତ୍ରଂ ଚ ମେ ବହୁଧନଂ ତସ୍ଯ ଲୋଭୋ ମହାଂସ୍ତତଃ । ଜାତୋଽପ୍ଯଦୃଷ୍ଟଵୈମୁଖ୍ଯାନ୍ମେ ନଷ୍ଟଂ ମୂଲମପ୍ଯୁତ ॥ ୨,୭.

ମୋ ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବହୁ ଧନୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାପରେ ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରୁ, ମୋ ମୂଳଧନ ମଧ୍ୟ ହାରାଇ ଦେଲି।

ତତସ୍ତସ୍ମାତ୍ତୁ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାଵାଵାଂ ନାଵାଥ ନିମ୍ନଗାମ୍ । ମାର୍ଗଗାଂ ତର୍ତୁମାରବ୍ଧୌ ଲୋହିତାଯତି ଭାସ୍କରେ ॥ ୨,୭.

ତାପରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ତାଠାରୁ ବାହାରି ଏକ ନାଉରେ ନଦୀକୁ ଚଡିଲୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହେବା ସମୟରେ, ଆମେ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲୁ।

ସଖା ସ ଚ ମଦୁତ୍ସଙ୍ଗେ ସୁଷ୍ଵାପାଧ୍ଵକ୍ଲମାକୁଲଃ । ଅଭୂତ୍ତଦାତି ପାପସ୍ଯ କ୍ରୂରା ମତିରତୀଵ ମେ ॥ ୨,୭.

ମୋ ମିତ୍ର ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ମୋ ଆଘା ଉପରେ ଘୁମିଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ପାପ କାରଣରୁ ମୋ ମନ ବହୁତ କ୍ରୂର ହୋଇଗଲା।

ତମୁତ୍ସଙ୍ଗଗତଂ ସୂରେ ନଷ୍ଟେ ପୂରେଽକ୍ଷିପଂ ତଦା । ତତ୍କୃତ୍ଯଂ କୁର୍ଵତୋ ନାଵି ଲୋକୈସ୍ତୁ ଜ୍ଞାତମେଵ ନ ॥ ୨,୭.

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ଏବଂ ଅନ୍ଧାର ହେବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଆଘା ଉପରେ ଘୁମୁଥିବା ମିତ୍ରକୁ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲି; ଏହି କାମ କରିବା ସମୟରେ, ନାଉରେ କେହି ଦେଖିନଥିଲେ।