ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତାମ୍ରପାତ୍ରଂ ତିଲୈଃ ପୂର୍ଣଂ ସହିରଣ୍ଯଂ ସଦକ୍ଷିଣମ୍ । ଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣମୁଖ୍ଯାଯ ପଦଦାନଂ ତଥୈଚ

ତିଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାମ୍ବା ପାତ୍ର, ସୁନା ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପାଉଁଜୁତି ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯମୋଦ୍ଦେଶେତିଲାଂଲ୍ଲୌହଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ଏଵଂ ଵିଷ୍ଣୁବଲିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଵିଧାନତଃ

ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ତିଳ ଓ ଲୋହା ଦେବା ଉଚିତ, ତାପରେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁବଳି ନିୟମ ଓ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇବା ପରେ—

ସମୁଦ୍ଧରତି ତତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣ ନାଗଦଂଶାନ୍ମୃତୋ ଯସ୍ତୁ ଵିଶେଷସ୍ତନ୍ତୁ ମେ ଶୃଣୁ

ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବେ ସାପ ଡ଼ସି ମୃତ ହେବା ପାଇଁ ବିଶେଷ ନିୟମ ଶୁଣ।

ସୁଵର୍ଣଭାରନିଷ୍ପନ୍ନଂ ନାଗଂ କୃତ୍ଵା ତଥୈଵ ଗାମ୍ । ଵିପ୍ରାଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଧିଵତ୍ପିତୁରାନୃଣ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ସୁନାର ଭାରରେ ନାଗ ତିଆରି କରି, ସେପରି ଗାଈ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଲେ, ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଏଵଂ ସର୍ପବଲିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସର୍ପଦୋଷାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ । ପଶ୍ଚାତ୍ପୁତ୍ତଲକଂ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵୋଷଧିସମନ୍ଵିତମ୍

ଏଭଳି ସର୍ପବଳି ଦେଲେ ସର୍ପଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ପରେ ସମସ୍ତ ଔଷଧି ସହିତ ପୁତ୍ତଳି ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ପଲାଶସ୍ଯ ଚ ଵୃନ୍ତାନାଂ ଵିଭାଗଂ ଶୃଣୁ କାଶ୍ଯପ । କୃଷ୍ଣାଜିନଂ ସମାସ୍ତୀର୍ଯ କୁଶୈଶ୍ଚ ପୁରୁଷାକୃତିମ୍

ଏବେ, କାଶ୍ୟପ, ପଳାଶ ଗଛର ଡାଣ୍ଡା ବିନ୍ୟାସ ଶୁଣ; କୃଷ୍ଣାଜିନ ବିଛାଇ ଓ କୁଶ ଡାଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଆକୃତି କରିବା ଉଚିତ।

ଶତତ୍ରଯେଣ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ଵୃନ୍ତୈଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋଽସ୍ଥିସଞ୍ଚଯଃ । ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ତାନି ଵୃନ୍ତାନି ଅଙ୍ଗେଷ୍ଵେଷୁ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍

ତିନିଶ ଶତ ଷଷ୍ଠି ଡାଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କୁହାଯାଏ; ସେ ଡାଣ୍ଡାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଅଙ୍ଗରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରିଂଶଚ୍ଛିରୋଭାଗେ ଗ୍ରୀଵାଯାଂ ଦଶ ଵିନ୍ଯସେତ୍ । ଵିଂଶତ୍ଯୁରଃ ସ୍ଥଲେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଂଶତିଞ୍ଜଠରେ ତଥା

ମୁଣ୍ଡରେ ଚାଳିସଟି ହାଡ଼, ଗଳାରେ ଦଶଟି, ଛାତିରେ କୁଡ଼ିଏଟି ଏବଂ ପେଟରେ ମଧ୍ୟ କୁଡ଼ିଏଟି ହାଡ଼ ରଖିବା ଉଚିତ।

ବାହୁଦ୍ଵଯେ ଶତଂ ଦଦ୍ଯାତ୍କଟିଦେଶେ ଚ ଵିଂଶତିମ୍ । ଊରୁଦ୍ଵଯେ ଶତଞ୍ଚାପି ତ୍ରିଂଶଜ୍ଜଙ୍ଘାଦ୍ଵଯେ ନ୍ଯସେତ୍

ଦୁଇଟି ବାହୁରେ ଏକଶେ ହାଡ଼, କମରେ କୁଡ଼ିଏଟି, ଦୁଇଟି ଉରୁରେ ମଧ୍ୟ ଏକଶେ ହାଡ଼ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଗୋଡ଼ ଗୁଡ଼ିକରେ ତିରିଶଟି ହାଡ଼ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚତୁଷ୍ଟଯଂ ଶିଶ୍ନେ ଷଡ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୃଷାଣଦ୍ଵଯେ । ଦଶ ପାଦାଙ୍ଗୁଲୀଭାଗେ ଏଵମସ୍ଥୀନି ଵିନ୍ଯସେତ୍

ଲିଙ୍ଗରେ ଚାରିଟି, ଦୁଇଟି ଶୁକ୍ରାଶୟରେ ଛଅଟି ଏବଂ ପାଦ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଦଶଟି ହାଡ଼ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବେ ହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।

ନାରିକେଲଂ ଶିରଃ ସ୍ଥାନେଂ ତୁମ୍ବଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ତାଲୁକେ । ପଞ୍ଚରତ୍ନଂ ମୁଖେ ଦଦ୍ଯାଜ୍ଜିହ୍ଵାଯାଂ କଦଲୀଫଲମ୍

ମୁଣ୍ଡ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ନଡ଼ିଆ, ତାଳୁରେ ଏକ କୁମ୍ଭା, ମୁଁହରେ ପାଞ୍ଚଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଏବଂ ଜିଭରେ କଦଳୀ ଫଳ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଅନ୍ତ୍ରେଷୁ ନାଲିକଂ ତଦ୍ଯାଦ୍ଵାଲୁକାଙ୍ଘ୍ରାଣେ ଏଵ ଚ । ଵସାଯାଂ ମୃତ୍ତିକାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧରିତାଲମନଃ ଶିଲାଃ

ଆନ୍ତ୍ରରେ ଏକ ନଳି, ନାକରେ ବାଲୁକା, ଚର୍ବିରେ ମାଟି ଏବଂ ହରିତାଳ ଓ ଅଭ୍ରକ ମଧ୍ୟ ରଖିବା ଉଚିତ।

ପାରଦଂ ରେତସଃ ସ୍ଥାନେ ପୁରୀଷେ ପିତ୍ତଲଂ ତଥା । ମନଃ ଶିଲା ତଥା ଗାତ୍ରେ ତିଲପକ୍ଵନ୍ତୁ ସନ୍ଧିଷୁ

ବୀର୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ପାରଦ, ମଳରେ ପିତଳ, ଶରୀରରେ ଅଭ୍ରକ ଏବଂ ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ତିଳ ଖଲ୍ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଯଵପିଷ୍ଟଂ ଯଥା ମାଂସେ ମଧୁ ଶୋଣିତମେଵ ଚ । କେଶେଷୁ ଚ ଜଟାଜୂଟଂ ତ୍ଵଚାଯାଞ୍ଚ ମୃଗତ୍ଵଚମ୍

ମାଂସ ପାଇଁ ଯବ ଚୁଣା, ରକ୍ତ ପାଇଁ ମଧୁ, କେଶ ପାଇଁ ଜଟା ଏବଂ ଚର୍ମ ପାଇଁ ମୃଗଚର୍ମ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

କର୍ଣଯୋସ୍ତାଲପତ୍ରଞ୍ଚ ସ୍ତନଯୋଶ୍ଚୈଵ ଗୁଞ୍ଜିକାଃ । ନାସାଯାଂ ଶତପତ୍ରଞ୍ଚ କମଲଂ ନାଭିମଣ୍ଡଲେ

କାନରେ ତାଳପତ୍ର, ସ୍ତନରେ ଗୁଞ୍ଜି ବୀଜ, ନାକର ଟିପରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଏବଂ ନାଭି ମଣ୍ଡଳରେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଵୃନ୍ତାକଂ ଵୃଷଣଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେ ଲିଙ୍ଗେ ସ୍ଯାଦ୍ଗୃଞ୍ଜନଂ ଶୁଭମ୍ । ଘୃତଂ ନାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଦେଯଂ ସ୍ଯାତ୍କୌ ପୀନେ ଚ ତ୍ରପୁସ୍ମୃତମ୍

ଶୁକ୍ରାଶୟ ଦୁଇଟିରେ ବେଗୁନ, ଲିଙ୍ଗରେ କଳାଜିରା, ନାଭିରେ ଘିଅ ଏବଂ ପିଛୁଳିରେ ଟିନ୍ ରଖିବା ଉଚିତ।

ମୌକ୍ତିକଂ ସ୍ତନଯୋର୍ମୂର୍ଧ୍ନି କୁଙ୍କୁମେଵ ଵିଲେପନମ୍ । କର୍ପୂରାଗୁରୁଧୂପୈଶ୍ଚ ଶୁଭୈର୍ମାଲ୍ଯୈଃ ସୁଗନ୍ଧିଭିଃ

ସ୍ତନ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକ୍ତା, ଲେପ ପାଇଁ କୁଙ୍କୁମ, ଏବଂ କର୍ପୂର, ଅଗରୁ ଧୂପ ଓ ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ।

ପରିଧାନଂ ପଟ୍ଟସୂତ୍ରଂହୃଦଯେ ଚୈଵ ଵିନ୍ଯସେତ୍ । ଋଦ୍ଧିଵୃଦ୍ଧୀ ଭୁଜୌ ଦ୍ଵୌ ଚ ଚକ୍ଷୁର୍ଭ୍ଯାଞ୍ଚ କପର୍ଦକମ୍

ପୋଷାକ ପାଇଁ ପଟ୍ଟ ସୂତା ଦେବା ଉଚିତ, ଦୁଇ ବାହୁରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଆଖିରେ ଶଂଖ ଅଳଙ୍କାର ରଖିବା ଉଚିତ।

ଦନ୍ତେଷୁ ଦାଡିମୀବୀଜାନ୍ଯଙ୍ଗୁଲୀଷୁ ଚ ଚମ୍ପକମ୍ । ସିନ୍ଦୂରଂ ନେତ୍ରକୋଣେ ଚ ତାମ୍ବୂଲାଦ୍ଯୁପହାରକମ୍

ଦାନ୍ତ ପାଇଁ ଦାନିମ୍ବ ବୀଜ, ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ, ଆଖିର କୋଣରେ ସିନ୍ଧୂର ଏବଂ ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵୌଷଦିଯୁତଂ ପ୍ରେତଂ କୃତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଯଥୋଦିତାମ୍ । ସାଗ୍ନିକେ ଚାପି ଵିଧିନା ଯଜ୍ଞପାତ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ଯେତ୍କ୍ରମାତ୍

ସମସ୍ତ ଔଷଧି ସହିତ ପ୍ରେତ ପୁତୁଳି ବନେଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପୂଜା କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପୁନନ୍ତୁ ମ ଶିର ଇମଂ ମେ ଵରୁଣେନ ଚ । ପ୍ରେତସ୍ଯ ପାଵନଂ କୃତ୍ଵା ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲୋଦକୈଃ

ମହିଳାମାନେ ଏହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଏବଂ ଭାଗବତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ଜଳରେ ପ୍ରେତକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଷ୍ଣୁମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦାତଵ୍ଯା ସୁଶୀଲା ଗୌଃ ପଯସ୍ଵିନୀ । ତିଲା ଲୌହଂ ହିରଣ୍ଯଞ୍ଚ କର୍ପାସଂ ଲଵଣଂ ତଥା

ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଓ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କରି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ସହିତ ତିଳ, ଲୋହା, ସୁନା, କପାସ ଓ ଲୁଣ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

ସପ୍ତଧାନ୍ଯଂ କ୍ଷିତିର୍ଗାଵ ଏକୈକଂ ପାଵନଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ତିଲପାତ୍ରଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ପଦଦାନଂ ତଥୈଵ ଚ

ସାତ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ, ମାଟି ଓ ଗାଈ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଶୁଧ୍ଧିକର ମନ୍ୟ; ତାପରେ ତିଳର ପାତ୍ର ଏବଂ ପାଦଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

କର୍ତଵ୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପ୍ରେତମୁକ୍ତ୍ଯର୍ଥମାତ୍ମନଃ । ପ୍ରେତମୋକ୍ଷଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଧୃଦି ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯଚ

ପ୍ରେତର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବୈଷ୍ଣବ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ହୃଦୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ପ୍ରେତମୋକ୍ଷ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ପୁତ୍ତଲକଂ କୃତ୍ଵା ଦାହଯେଦ୍ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍ । ତଚ୍ଛ୍ରୁଦ୍ଧଯେ ତୁ ସଂସ୍କର୍ତା ପୁତ୍ରାଦିର୍ନିଷ୍କୃତିଂ ଚରେତ୍

ଏଭଳି ପୁତୁଳି ବନେଇ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦାହ କରିବା ଉଚିତ; ତାହାର ଶୁଧ୍ଧି ପାଇଁ ପୁତ୍ର ବା ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ ନିଷ୍କୃତି କରିବା ଉଚିତ।

ତ୍ରୀନ୍କୃଚ୍ଛ୍ରାନ୍ଷଡ୍ଦ୍ଵାଦଶ ଚ ତଥା ପଞ୍ଚଦଶାପି ଚ । ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତନିମିତ୍ତାନୁସାରେଣ ଵିପ୍ରଵତ୍ସ୍ମୃତଃ

ତିନି, ଛଅ, ବାରହ ଏବଂ ପନ୍ଦର—ଏହି ସଂଖ୍ୟାଗୁଡିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ରୂପେ କାହିଁକି ଦେଉଛନ୍ତି, ତାହା ତାଙ୍କର ଅପରାଧ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ।

ଅଶକ୍ତୌ ଗୋହିରଣ୍ଯାଦି ପ୍ରତ୍ଯାମ୍ନାଯଂ ଚରେଦପି । ଆତ୍ମନୋଽନଧିକାରିତ୍ଵେ ଶୁଦ୍ଧିମେଵଂ ଚରେଦ୍ଵୁନ୍ଧଃ

ଯଦି ଗାଈ, ସୁନା ବା ଏପରି ଦାନ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ନିଜେ ଯଦି ଅଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହିପରି ଭାବରେ ପବିତ୍ରତା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।

ଅଶୁଦ୍ଧେନ ତୁ ଯଦ୍ଦତ୍ତମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯାଶୁଦ୍ଧିମେଵ ଚ । ନୋପତିଷ୍ଠତି ତତ୍ସର୍ଵମନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵିନଶ୍ଯତି

ଯେଉଁଠାରେ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ଦାନ ଦିଆଯାଏ, କିମ୍ବା ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ କିନ୍ତୁ ନିଜେ ପବିତ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, ସେସବୁ କାମ କୌଣସି ଫଳ ଦେଇନାହିଁ; ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ହରାଇଯାଏ।

ଶୁଦ୍ଧିଂ ସମ୍ପାଦ୍ଯ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଦହନାଦ୍ଯୌର୍ଧ୍ଵଦେହିକମ୍ । ଅକୃତ୍ଵା ନିଷ୍କୃତିଂ ଯସ୍ତୁ କୁରୁତେ ଦହନାଦିକମ୍

ପ୍ରଥମେ ପବିତ୍ରତା ଲାଭ କରି, ତାପରେ ଶବଦାହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରଲୋକୀୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିନାହିଁ ଓ ଦାହାଦି କାମ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ କାମ ଫଳହୀନ ହୁଏ।