ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ସୂକରେ ବ୍ରହ୍ମହା ମଜ୍ଜେତ୍ସୁରାପଃ ସ୍ଵର୍ଣତସ୍କରଃ । ତାଲେ ପତେତ୍କ୍ଷତ୍ତ୍ରହନ୍ତା ହତ୍ଵା ଵୈଶ୍ଯଂ ଚ ଦୁର୍ଗତିଃ ॥ ୨,୩.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଶୂକର ନରକରେ ଡୁବିଯାଏ; ମଦପାନକାରୀ, ସୁନା ଚୋର, କ୍ଷତ୍ରିୟ ହତ୍ୟାକାରୀ ତାଳ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି; ବୈଶ୍ୟ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦୁଃଖ ଭୋଗେ।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଚ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଶ୍ଚ ସ୍ଯାଦ୍ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ । ସ୍ଵସୃଗାମୀ ତପ୍ତକୁମ୍ଭୀ ତଥା ରାଜଭଟୋଽନୃତୀ ॥ ୨,୩.

ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନୀ ସହ ଅନୁଚିତ କାମ କରେ, କିମ୍ବା ନିଜ ଭଉଣୀ ସହ ଅନୁଚିତ କାମ କରେ, ସେ ତପ୍ତକୁମ୍ଭ ନରକକୁ ଯାଏ; ରାଜାଙ୍କ ସେବକ ଯଦି ମିଥ୍ୟା କହେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।

ତପ୍ତଲୋହୈଶ୍ଚ ଵିକ୍ରେତା ତଥା ବନ୍ଧନରକ୍ଷିତା । ମାଧ୍ଵୀ ଵିକ୍ରଯକର୍ତାଂ ଚ ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍ ॥ ୨,୩.

ତପ୍ତ ଲୋହ ବିକ୍ରେତା, କାରାଗାର ରକ୍ଷକ, ମଧୁ ବିକ୍ରେତା ଓ ଯିଏ ଭକ୍ତକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେମାନେ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।

ମହାଜ୍ଵାଲୀ ଦୁହିତରଂ ସ୍ନୁଷାଂ ଗଚ୍ଛତି ଯସ୍ତୁ ଵୈ । ଵେଦୋ ଵିକ୍ରୀଯତେ ଯୈଶ୍ଚ ଵେଦଂ ଦୂଷଯତେ ତୁ ଯଃ ॥ ୨,୩.

ଯିଏ ନିଜ ଝିଅ କିମ୍ବା ବୁହାର ସହ ଅନୁଚିତ କାମ କରେ, ବେଦ ବିକ୍ରି କରେ, କିମ୍ବା ବେଦକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେ ମହାଜ୍ୱାଳା ନରକକୁ ଯାଏ।

ଗୁରୁଂ ଚୈଵାଵମନ୍ଯନ୍ତେ ଵାକ୍ଶରୈସ୍ତାଡଯନ୍ତି ଚ । ଅଗମ୍ଯାଗାମୀ ଚ ନରୋ ନରକଂ ଶବଲଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୩.

ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରେ, କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଗମନ କରେ, ସେ ଶବଳ ନରକକୁ ଯାଏ।

ଵିମୋହେ ପତତେ ଶୂରେ ମର୍ଯାଦାଂ ଯୋ ଭିନତ୍ତି ଵୈ । ଦୁରିଷ୍ଟଂ କୁରୁତେ ଯସ୍ତୁ କୃମିଭକ୍ଷଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ ॥ ୨,୩.

ଯିଏ ବିମୋହନ ନରକକୁ ପଡ଼େ, ସେ ଯୋଦ୍ଧା ଯିଏ ସୀମା ଭଙ୍ଗ କରେ, ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରେ, କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ କ୍ରିମିଭକ୍ଷ ନରକକୁ ପଡ଼େ।

ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଵିଦ୍ଵେଷ୍ଟା ଲାଲାଭକ୍ଷେ ପତତ୍ଯପି । କୁଣ୍ଡକର୍ତା କୁଲାଲଶ୍ଚ ନ୍ଯାସହର୍ତା ଚିକିତ୍ସକଃ ॥ ୨,୩.

ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକ ଲାଳାଭକ୍ଷ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି; ଗଡ଼ଖୋଦା କରୁଥିବା, କୁମ୍ଭକାର, ଜମା ଧନ ଚୋରି କରୁଥିବା, କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ—

ଆରାମେଷ୍ଵଗ୍ନିଦାତା ଚ ଏତେ ଯାନ୍ତି ଵିଷଞ୍ଜନେ । ଅସତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହୀ ଯସ୍ତୁ ତଥୈଵାଯାଜ୍ଯଯାଜକଃ ॥ ୨,୩.

ଯେମାନେ ବଗିଚାରେ ଅଗ୍ନି ଦାନ କରନ୍ତି, ବିଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନୁଚିତ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଷିଦ୍ଧ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ସବୁ ବିଷର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ନ କ୍ଷତ୍ତ୍ରୈର୍ଜୋଵତେ ଯସ୍ତୁ ନରୋ ଗଚ୍ଛେଦଧୋମୁଖମ୍ । କ୍ଷୀରଂ ସୁରାଂ ଚ ମାସଂ ଲାକ୍ଷାଂ ଗନ୍ଧଂ ରସଂ ତିଲାନ୍ ॥ ୨,୩.

ଯେଉଁ ମଣିଷ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହ ବ୍ୟବସାୟ କରେ, କିମ୍ବା ଦୁଧ, ମଦ, ମାଂସ, ଲାକ, ସୁଗନ୍ଧ, ରସ, କିମ୍ବା ତିଳ ବିକ୍ରି କରେ, ସେ ମୁହଁ ନିମ୍ନକୁ କରି ନରକକୁ ଯାଏ।

ଏଵମାଦୀନି ଵିକ୍ରୀଣନ୍ ଘୋରେ ପୂଯଵହେ ପତେତ୍ । ଯଃ କୁକ୍କୁଟାନ୍ନିବଧ୍ନାତି ମାର୍ଜାରାନ୍ ସୂକରାଂଶ୍ଚ ତାନ୍ । ପକ୍ଷିଣଶ୍ଚ ମୃଗାଂଶ୍ଛା ଗାନ୍ସୋଽପ୍ଯେଵଂ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୩.

ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ପୁୟ ଭରିଥିବା ଜିନିଷ ବିକ୍ରି କରୁଥିବା ଲୋକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଲୋକ କୁକୁଡ଼ି, ବିଲେଇ, ପିଲା, ପକ୍ଷୀ, ମୃଗ ଓ ଗାଈକୁ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି କିମ୍ବା ବିକ୍ରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଆଜାଵିକୋ ମାହିଷିକସ୍ତଥା ଚକ୍ରୀ ଧ୍ଵଜୀ ଚ ଯଃ । ରଙ୍ଗୋପଜୀଵିକୋ ଵିପ୍ରଃ ଶାକୁନିର୍ଗ୍ରାମଯାଜକଃ ॥ ୨,୩.

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଛୋଟ ଚରାଇବା, ମହିଷ ଚରାଇବା, ରଥ ଚଳାଇବା, ଧ୍ୱଜ ଧରିବା, ରଙ୍ଗ ଘରରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା, ଜୁଆରେ ଲାଗିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ ପୁରୋହିତ—

ଅଗାରଦାହୀ ଗରଦଃ କୁଣ୍ଡାଶୀ ସୋମଵିକ୍ରଯୀ । ସୁରାପୋ ମାଂସଭକ୍ଷୀ ଚ ତଥା ଚ ପଶୁଘାତକଃ ॥ ୨,୩.

ଘରକୁ ଆଗୁନ୍ ଲଗାଇଥିବା, ବିଷ ଦେଇଥିବା, ଗଡ଼ିରୁ ଖାଇଥିବା, ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରି କରୁଥିବା, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା, ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଏବଂ ପଶୁ ମାରୁଥିବା—

ରୁଧିରାନ୍ଧେ ପତନ୍ତ୍ଯେତେ ପତନ୍ତ୍ଯେତେ ଏଵମାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ । ଉପଵିଷ୍ଟନ୍ତ୍ଵେକପଙ୍କ୍ତ୍ଯାଂ ଵିଷଂ ସମ୍ଭୋଜଯନ୍ତି ଯେ ॥ ୨,୩.

ଏମାନେ ରକ୍ତରେ ଭରିଥିବା ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି—ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ଏକ ଶାରିରେ ବସି ଅନ୍ୟମାନୋକୁ ବିଷ ଖୁଆଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।

ପତନ୍ତି ନିରଯେ ଘୋରେ ଵିଡ୍ଭୁଜେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ମଧୁଗ୍ରାହୋ ଵୈତରଣୀମାକ୍ରୋଶୀ ମୂତ୍ରସଂଜ୍ଞକେ ॥ ୨,୩.

ଏମାନେ ଭୟଙ୍କର ମଳ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମଧୁ ଚୋର, ଅନ୍ୟମାନୋକୁ ଗାଳି ଦେଉଥିବା ଏବଂ ପିସାବ ପିଉଥିବା ଲୋକମାନେ ବୈତରଣୀ ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।

ଅସିପତ୍ରଵନେଽସୌଚୀ କ୍ରୋଧନଶ୍ଚ ଏତେଦପି । ଅଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାଂ ମୃଗଵ୍ଯାଧୋ ଭୋଜ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଵାଯସୈଃ ॥ ୨,୩.

ଅସିପତ୍ରବନ ନରକରେ ଅପବିତ୍ର ଏବଂ କ୍ରୋଧୀ ଲୋକମାନେ ଯାଆନ୍ତି; ସେଠାରେ ଶିକାରୀକୁ ଉଗ୍ର ଅଗ୍ନିରେ କାଉଁ ଚଢ଼ି ଖାଇଦେଉଛନ୍ତି।

ଇଜ୍ଯାଯାଂ ଵ୍ରତଲୋପାଚ୍ଚ ସନ୍ଦଂଶେ ନରକେ ପତେତ୍ । ସ୍କନ୍ଦନ୍ତେ ଯଦି ଵା ସ୍ଵପ୍ନେ ଯତିନୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ ॥ ୨,୩.

ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିବା ଲୋକ ସନ୍ଦଂଶ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି। ଯଦି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଏହିପରି କାମ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।

ପୁତ୍ରୈରଧ୍ଯାପିତା ଯେ ଚ ପୁତ୍ରୈରାଜ୍ଞାପିତାଶ୍ଚ ଯେ । ତେ ସର୍ଵେ ନରକଂ ଯାନ୍ତି ନିରଯଂ ଚାପ୍ଯଭୋଜନମ୍ ॥ ୨,୩.

ଯେଉଁମାନେ ପୁଅମାନଙ୍କଠାରୁ ପଢ଼ିଥାନ୍ତି କିମ୍ବା ପୁଅମାନଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ନରକ ଓ ଅନ୍ନବିହୀନ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିରୁଦ୍ଧାନି କ୍ରୋଧହର୍ଷସମନ୍ଵିତାଃ । କର୍ମାଣି ଯେ ତୁ କୁର୍ଵନ୍ତି ସର୍ଵେ ନିରଯଵାସିନଃ ॥ ୨,୩.

ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ସହ ବିରୋଧ କରି, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦରେ ମନ୍ଦ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ନରକରେ ବସନ୍ତି।

ଉପରିଷ୍ଟାତ୍ସ୍ଥିତୋ ଘୋର ଉଷ୍ଣାତ୍ମା ରୌରଵୋ ମହାନ୍ । ସୁଦାରୁଣଃ ସୁଶୀତାତ୍ମା ତସ୍ଯା ଧସ୍ତାମସଃ ସ୍ମୃତଃ ॥ ୨,୩.

ଉପରେ ଭୟଙ୍କର, ତାପରେ ଭରିଥିବା ବଡ଼ ରୌରବ ନରକ ଅଛି; ତାହାଠାରୁ ତଳେ ଅତି ଭୟଙ୍କର, ବିଶେଷ ଶୀତ ଓ ଅନ୍ଧାର ନରକ ଅଛି।

ଏଵମାଦିକ୍ରମେଣୈଵ ସର୍ଵେଽଧୋଽଧଃ ପରିସ୍ଥିତାଃ । ଦୁଃ ଖୋତ୍କର୍ଷଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷୁ କର୍ମସ୍ଵପି ନିମିତ୍ତତଃ ॥ ୨,୩.

ଏଭଳି କ୍ରମକ୍ରମେ ସବୁ ନରକ ତଳକୁ ତଳକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି; ଏବଂ ସବୁଠି କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଃଖର ତୀବ୍ରତା ଅଛି।

ସୁଖୋତ୍କର୍ଷଶ୍ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଧର୍ମସ୍ଯେହନିମିତତଃ । ପଶ୍ଯନ୍ତିନରକାନ୍ଦେଵା ହ୍ଯଧୋଵକ୍ତ୍ରାନ୍ସୁଦାରୁଣାନ୍ ॥ ୨,୩.

ଏବଂ ସବୁଠି ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସୁଖର ତୀବ୍ରତା ମିଳେ; ଦେବତାମାନେ ତଳକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ଭୟଙ୍କର ନରକବାସୀମାନୋକୁ ଦେଖନ୍ତି।

ନାରକାଶ୍ଚାପି ତେ ଦେଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଊର୍ଧ୍ଵଗାନ୍ । ଏତାନ୍ଯାନ୍ଯାନି ଶତଶୋ ନରକାଣି ଵିଯଦ୍ଗତେ ॥ ୨,୩.

ନରକବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପରକୁ ଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନୋକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଏପରି ଶତଶଃ ନରକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନରକ ଆକାଶରେ ଅଛି।

ଦିନେଦିନେ ତୁ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ଦହ୍ଯତେନ୍ଯତଃ । ଶୀର୍ଯତେ ଭିଦ୍ଯତେଽନ୍ଯତ୍ର ଚୂର୍ଯତେ କ୍ଲିଦ୍ଯତେନ୍ଯତଃ ॥ ୨,୩.

ନରକରେ ପ୍ରତିଦିନ ରନ୍ଧାଯାଏ, ପୋଡ଼ାଯାଏ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ; ଅନ୍ୟଠାରେ ଚିରାଯାଏ, ଭାଗ କରାଯାଏ, ଚେପାଯାଏ କିମ୍ବା ଭିଜାଯାଏ।

କ୍ଵଥ୍ଯତେ ଦୀପ୍ଯତେଽନ୍ଯତ୍ର ତଥା ଵାତହତୋଽନ୍ଯତଃ । ଏକଂ ଦିନଂ ଵର୍ଷଶତପ୍ରମାଣଂ ନରକେ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩.

ଅନ୍ୟଠାରେ ଉବାଯାଏ, ଜଳାଯାଏ, ବାତାସରେ ଆଘାତ ପାଏ; ଏଠାରେ ଏକ ଦିନ ନରକରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ସମାନ।

ତତଃ ସର୍ଵେଷୁ ନିସ୍ତୀର୍ଣଃ ପାପୀ ତିର୍ଯକ୍ତ୍ଵମଶ୍ନତେ । କୃମିକୀଟପତଙ୍ଗେଷୁ ସ୍ଥାଵରୈକଶଫେଷୁ ଚ ॥ ୨,୩.

ଏହି ସବୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାପୀ ତିର୍ୟକ୍ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—କୀଟ, ପୋକ, ପତଙ୍ଗ, ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ଏକ ପାଉଁ ଥିବା ପଶୁ ଭାବେ।

ଗତ୍ଵା ଵନଗଜାଢ୍ଯେଷୁ ଗୋଷ୍ଵଷୁ ତଥୈଵ ଚ । ଖରୋଽଶ୍ଵୋଽଶ୍ଵତରୋ ଗୌରଃ ଶରଭଶ୍ଚମରୀ ତଥା ॥ ୨,୩.

ବନରେ ବନ୍ୟପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ଖଚ୍ଚର, ଗୌର, ଶରଭ ଓ ଚମରୀ ପଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଥାଏ।

ଏତେ ଚୈକଶଫାଃ ଷଟ୍ଚ ଶୃଣୁ ପଞ୍ଚନଖାନତଃ । ଅନ୍ଯାସୁ ବହୁପାପାସୁ ଦୁଃ ଖଦାସୁ ଚ ଯୋ ନିଷୁ ॥ ୨,୩.

ଏହିଏ ହେଉଛନ୍ତି ଛଅଟି ଏକ-ନଖୀ ପଶୁ। ଏବେ ପାଞ୍ଚଟି ପଞ୍ଚ-ନଖୀ ପଶୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଧିକ ପାପୀ ଓ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମାଂସ ହଜମ କରିବା କଷ୍ଟକର।

ମାନୁଷ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ କୁବ୍ଜୋ କୁତ୍ସିତୋ ଵାମନୋଽପି ଵା । ଚଣ୍ଡାଲପୁକ୍କସାଦ୍ଯାସୁ ନରଯୋନିଷୁ ଜାଯତେ ॥ ୨,୩.

ମଣିଷ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ କେବେ କୁବ୍ଜ, କୁବ୍ଜାତ୍ମା, ବା ଠିଆ ହୋଇପାରିନଥିବା ଛୋଟ ଲୋକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଚଣ୍ଡାଳ, ପୁକ୍କସ ଓ ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନ ଜାତିରେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ହୁଏ।

ମୁହୁର୍ଗର୍ଭେ ଵସନ୍ତ୍ଯେଵ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ଅଵଶିଷ୍ଟେନ ପାପେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଚ ସମନ୍ଵିତଃ ॥ ୨,୩.

ସେମାନେ ପୁଣିପୁଣି ଗର୍ଭରେ ବସିଥାନ୍ତି ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି। ଅବଶିଷ୍ଟ ପାପ ଓ କିଛି ପୁଣ୍ୟ ସହିତ ସେମାନେ ଏହି ଦଶାକୁ ପାଉଥାନ୍ତି।