ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଅହଂ ହି ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵଲୋକେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ 2.

ମୁଁ ହେଉଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ଶାସକଙ୍କର ଶାସକ।

ଅହଂ ହି ପୂଜିତୋ ରୁଦ୍ର ! ଦଦାମି ପରମାଂ ଗତିମ୍ 2.

ହେ ରୁଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଦେଉଛି।

ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେରହଂ ବୀଜଂ ଜଗତ୍କର୍ତ୍ତା ତ୍ଵହଂ ଶିଵ ! 2.

ହେ ଶିବ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ବୀଜ ମୁଁ ହିଁ, ଏବଂ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ହିଁ।

ଅଵତାରୈଶ୍ଚ ମତ୍ସ୍ଯାଦ୍ଯୈଃ ପାଲଯାମ୍ଯଖିଲଂ ଜଗତ୍ 2.

ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରେ।

ସ୍ଵର୍ଗାଦୀନାଂ ଚ କର୍ତ୍ତାହଂ ସ୍ଵର୍ଗାଦୀନ୍ଯହମେଵ ଚ 2.

ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ।

ଜ୍ଞାତା ଶ୍ରୋତା ତଥା ମନ୍ତା ଵକ୍ତା ଵକ୍ତଵ୍ଯମେଵ ଚ 2.

ମୁଁ ଜଣେ ଜଣାଇବାଳା, ଶୁଣିବାଳା, ଚିନ୍ତା କରିବାଳା, କହିବାଳା ଏବଂ କହିବାକୁ ଯାହା ଅଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ।

ଧ୍ଯାନଂ ପୂଜୋପହାରୋଽହଂ ମଣ୍ଡଲାନ୍ଯହମେଵ ଚ 2.

ମୁଁ ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ଅର୍ପଣ, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜେ ପବିତ୍ର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ।

ସର୍ଵଜ୍ଞାନାନ୍ଯହଂ ଶମ୍ଭୋ ! ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମାହମହଂ ଶିଵ ! 2.

ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ; ହେ ଶିବ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମର ସାର।

ଅହଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସଦାଚାରୋ ଧର୍ମୋଽହଂ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ହ୍ଯହମ୍ 2.

ମୁଁ ସିଧାସଳଖ ଧର୍ମମୟ ଆଚରଣ, ମୁଁ ଧର୍ମ ଓ ମୁଁ ନିଜେ ବୈଷ୍ଣବ ପଥ।

ଯମୋଽହଂ ନିଯମୋ ରୁଦ୍ର ! ଵ୍ରତାନି ଵିଵିଧାନି ଚ 2.

ହେ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ନିୟମ, ସଂଯମ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବ୍ରତ।

ପୁରା ମାଂ ଗରୁଡଃ ପକ୍ଷୀ ତପସାରାଧଯଦ୍ଭୁଵି 2.

ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ଗରୁଡ଼ ପକ୍ଷୀ ଭୂମିରେ ତପସ୍ୟା କରି ମୋତେ ଉପାସନା କରିଥିଲେ।

ମମ ମାତା ଚ ଵିନତା ନାଗୈର୍ଦାସୀକୃତା ହରେ 2.

ହେ ହରି, ମୋର ମାଆ ବିନତାକୁ ନାଗମାନେ ଦାସୀ କରିଥିଲେ।

ଦାସ୍ଯାଦ୍ଵିମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ଯଥାହଂ ଵାହନସ୍ତଵ 2.

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦାସୀପଣରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି, ଯେପରି ମୁଁ ତୁମର ବାହନ ହୋଇଛି।

ପୁରାଣସଂହିତାକର୍ତ୍ତା ଯଥାଽହଂ ସ୍ଯାଂ ତଥା କୁରୁଂ ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ 2.

ମୁଁ ଯେପରି ପୁରାଣ ସଂହିତା ରଚନା କରିଛି, ସେପରି ତୁମେ କର; ଏହିପରି ବିଷ୍ଣୁ କହିଥିଲେ।

ନାଗଦାସ୍ଯାନ୍ମାତରଂ ତ୍ଵଂ ଵିନତାଂ ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯସି 2.

ତୁମେ ନାଗମାନଙ୍କ ଦାସୀପଣରୁ ତୁମ ମାଆ ବିନତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ।

ମହାବଲୋ ଵାହନସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ଵିଷାର୍ଦନଃ 2.

ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାହନ ଓ ବିଷ ନାଶକ ହେବ।

ଯଦୁକ୍ତଂ ମତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ତଵ ଚାଵିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି 2.

ମୋର ଯେଉଁ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେବ।

ଯଥାହଂ ଦେଵଦେଵାନାଂ ଶ୍ରୀଃ ଖ୍ଯାତୋ ଵିନତାସୁତ 2.

ହେ ବିନତାନନ୍ଦନ, ଯେପରି ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେପରି—

ଯଥାହଂ କୀର୍ତ୍ତନୀଯୋଽଥ ତଥା ତ୍ଵଂ ଗରୁଡାତ୍ମନା 2.

ମୁଁ ଯେପରି ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ରୂପରେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଗରୁଡୋ ରୁଦ୍ର ! କଶ୍ଯପାଯାହ ପୃଚ୍ଛତେ 2.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ହେ ରୁଦ୍ର।

ସ୍ଵଯଂ ଚାନ୍ଯମନା ଭୂତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯଯାନ୍ଯାନ୍ଯ ଜୀଵଯତ୍ ଗରୁଡୋକ୍ତଂ ଗାରୁଡଂ ହି ଶ୍ରୃଣୁ ରୁଦ୍ର ! ମଦାତ୍ମକମ୍ ।। 2.

ସେ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ୟକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଏହି ଗରୁଡ଼ ଶିକ୍ଷା, ଯାହା ମୋର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।

ଇତି ରୁଦ୍ରାବ୍ଜଜୌ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶୁଶ୍ରାଵ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁନିଃ 3.

ଏଭଳି, ମୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ରୁଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।

ମୁନୀନାଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ମଧ୍ଯେ ସର୍ଗାଦ୍ଯଂ ଦେଵପୂଜନମ୍ 3.

ମୁନିମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ, ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବିବରଣ କରାଯାଇଥିଲା।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଦିଧର୍ମାଶ୍ଚ ଦାନରାଜ୍ଯାଦିଧର୍ମକାଃ 3.

ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଦାୟିତ୍ୱ, ଦାନ ଓ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଖୋଲାସା କରାଯାଇଥିଲା।

ଅଂଗାନି ପ୍ରଲଯୋ ଧର୍ମକାମାର୍ଥଜ୍ଞାନମୁତ୍ତମମ୍ 3.

ଏହି ସମସ୍ତ ଅଂଶ, ପ୍ରଳୟ, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା।

ପୁରାଣେ ଗାରୁଡେ ସର୍ଵଂ ଗରୁଡୋ ଭଗଵାନଥ 3.

ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଭଗବତ୍ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି।

ଭୁତ୍ଵା ହରେର୍ଵାହନଂ ଚ ସର୍ଗାଦୀନାଂ ଚ କାରଣମ୍ 3.

ହରିଙ୍କ ଭାନ୍ଧା ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର କ୍ରମର କାରଣ ହେଲେ।

ଚକ୍ରେ କ୍ଷୁଧା ହୃତଂ ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମୁଦରେ ହରେଃ 3.

ଯିଏ ତାଙ୍କର ଭୋକରେ ହରିଙ୍କ ଗଭରେ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଗ୍ରସିଥିଲେ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

କଶ୍ଯପୋ ଗାରୁଡାଦ୍ଵୃକ୍ଷଂ ଦଗ୍ଧଂ ଚାଜୀଵଯଦ୍ଯତଃ 3.

ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଶକ୍ତିରେ, କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇଥିବା ଗଛକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ।