ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ମନୋବୁଦ୍ଧିରହଙ୍କାରଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ହୃଦୀଶ୍ଵରଃ । ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରସ୍ତ୍ଵମୋଙ୍କାରଃ ସମିତ୍କୁଶାଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ତୁମେ ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର, ଦେହର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ହୃଦୟର ଠାକୁର; ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ, 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି ଓ ପବିତ୍ର କୁଶ ଘାସ।

ତ୍ଵଂ ଵେଦୀ ତ୍ଵଂ ହରେ ଦୀକ୍ଷା ତ୍ଵଂ ଯୂପସ୍ତ୍ଵଂ ହୁତାଶନଃ । ତ୍ଵଂ ପତ୍ନୀ ତ୍ଵଂ ପୁରୋଡାଶସ୍ତ୍ଵଂ ଶାଲା ସ୍ତ୍ରୁକ୍ଚ ତ୍ଵଂ ସ୍ତୁଵଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ତୁମେ ବେଦି, ହରି, ଦୀକ୍ଷା, ଯୂପ ଓ ଅଗ୍ନି; ତୁମେ ପତ୍ନୀ, ପିଠା, ଶାଳା, ହୋମ କଉଡ଼ି ଓ ସ୍ତୁତି।

ଗ୍ରାଵାଣଃ ସକଲଂ ତ୍ଵଂ ହି ସଦସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂ ସଦାକ୍ଷିଣଃ । ତ୍ଵଂ ସୂର୍ପାଦିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ମୁସଲୋଲୂଖଲେ ଧ୍ରୁଵମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ତୁମେ ଦବାଇ ପାଥର, ସମସ୍ତ ସଭ୍ୟ, ସଦାକ୍ଷିଣ; ତୁମେ ଝାଲି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ମୁସଳ, ଉଖୁଲ ଓ ଧୃୱ।

ତ୍ଵଂ ହୋତା ଯଜମାନସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଧାନ୍ଯଂ ପଶୁଯାଜକଃ । ତ୍ଵମଧ୍ଵର୍ଯୁସ୍ତ୍ଵମୁଦ୍ଗାତା ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ତୁମେ ହୋତା, ଯଜମାନ, ଧାନ, ପଶୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା; ତୁମେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଉଦ୍ଗାତା ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଯଜ୍ଞ ନିଜେ।

ଦିକ୍ପାତାଲମହି ଵ୍ଯୋମ ଦ୍ଯୌସ୍ତ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରକାରକଃ । ଦେଵତିର୍ଯଙ୍ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ତୁମେ ଦିଗ୍ପାଳ, ପାତାଳ, ମାଟି, ଆକାଶ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ତାରା ତିଆରି କରୁଥିବା; ଦେବ, ପଶୁ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ ତୁମେ।

ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଦେଵ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ତଵ ରୂପମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥଂ ସଂପ୍ରକାଶିତମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଜଗତ—ଏହା ସବୁ ତୁମର ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ।

ନାଥଯନ୍ତେ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଦୈଵେରପି ଦୁରାସଦମ୍ । କସ୍ତଞ୍ଜାନାତି ଵିମଲଂ ଯୋଗଗମ୍ଯମତୀନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଏହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇପାରନ୍ତିନାହିଁ; କିଏ ତୁମେ, ନିର୍ମଳ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ, ଜାଣିପାରିବ?

ଅକ୍ଷଯଂ ପୁରୁଷଂ ନିତ୍ଯମଵ୍ଯକ୍ତମଜମଵ୍ଯଯମ୍ । ପ୍ରଲଯୋତ୍ପତ୍ତିରହିତଂ ସର୍ଵଵ୍ଯାପିନମୀଶ୍ଵରମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ଅକ୍ଷୟ, ନିତ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅଜନ୍ମା, ଅବିକାରୀ, ନାଶ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୂନ୍ୟ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଠାକୁର ତୁମେ।

ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଶୁଦ୍ଧମାନନ୍ଦମଜରଂ ପରମ୍ । ବୋଧରୂପଂ ଧ୍ରୁଵଂ ଶାନ୍ତଂ ପୂର୍ଣମଦ୍ଵୈତମକ୍ଷଯମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ସର୍ବଜ୍ଞ, ଗୁଣଶୂନ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଅଜର, ପରମ, ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଅଚଳ, ଶାନ୍ତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ।

ଅଵତାରେଷୁ ଯା ମୂର୍ତିର୍ଵିଦୂରେ ଦେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ପରଂ ଭାଵଂମଜାନନ୍ତସ୍ତ୍ଵାଂ ଭଜନ୍ତି ଦିଵୌକସଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ଅବତାରରେ ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତୁମର ରୂପକୁ, ଯେଉଁମାନେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଦେବଲୋକରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।

କଥଂ ତ୍ଵାମୀଦୃଶଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଶକ୍ନୋମି ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ଅରାଧଯିତୁମୀଶାନ ମନୋଗମ୍ଯମଗୋଚରମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଏପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଠାକୁର, ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଭଜିପାରିବି, ଯିଏ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ?

ଇହ ଯନ୍ମଣ୍ଡଲେ ନାଥ ପୂଜ୍ଯତେ ଵିଧିଵତ୍କ୍ରମୈଃ । ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିଭିର୍ଯତ୍ର ତତ୍ର ସର୍ଵା ଵିଭୂତଯଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମଣ୍ଡଳରେ ଯେଉଁଠାରେ ନିୟମ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ।

ସଂକର୍ଷଣାଦିଭେଦେନ ତଵ ଯତ୍ପୂଜିତା ମଯା । କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯତ୍କୃତଂ ନ କୃତଂ ମଯା ॥ ୧,୨୩୪.

ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଯେଉଁପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଛି, ଯାହା କରିଛି କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେସବୁ ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କର।

ନ ଶକ୍ନୋମି ଵିଭୋ ସମ୍ଯକ୍କର୍ତୁଂ ପୂଜାଂ ଯଥୋଦିତାମ୍ । ଯତ୍କୃତଂ ଜପହୋମାଦି ଅସାଧ୍ଯଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ପୂଜା କରିପାରିନାହିଁ; ଯେଉଁ ଜପ, ହୋମ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିଛି, ସେ ସବୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।

ଵିନିଷ୍ପାଦଯିତୁଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଅତ ସ୍ତ୍ଵାଂ କ୍ଷମଯାମ୍ଯହମ୍ । ଦିଵା ରାତ୍ରୌ ଚ ସନ୍ଧ୍ଯାଯାଂ ସର୍ଵାଵସ୍ଥାସୁ ଚେଷ୍ଟତଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହା ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କ୍ଷମା ଚାହେଁ; ଦିନ, ରାତି, ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ କିଛି କରିଛି।

ଅଚଲା ତୁ ହରେ ! ଭକ୍ତିସ୍ତଵାଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗଲେ ମମ । ଶରିରେ ନ (ଣ) ତଥା ପ୍ରୀତିର୍ନ ଚ ଧର୍ମାଦିକେଷୁ ଚ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ହରି, ତୁମ ଦୁଇଟି ପାଦ ପାଇଁ ମୋର ଭକ୍ତି ଅଚଳ ରୁହୁ। ମୋ ଦେହ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏପରି ମମତା ମୋର ନାହିଁ।

ଯଥା ତ୍ଵଯି ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରୀତିଂରାତ୍ଯନ୍ତିକୀ ମମ । କିଂ ତେନ ନ କୃତଂ କର୍ମ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିସାଧନମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଯେପରି ମୋର ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହା ଥିଲେ ଆଉ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଆଦି ଲାଗି କିଛି କରିବା ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।

ଯସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୌ ଦୃଢା ଭକ୍ତିଃ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦେ । ପୂଜାଂ କର୍ତୁଂ ତଥା ସ୍ତୋତ୍ରଂ କଃ ଶକ୍ନୋତି ତଵାଚ୍ଯୁତ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଇଥିବା ତୁମ ପୂଜା କିମ୍ବା ସ୍ତୁତି କିଏ କରିପାରିବ?

ସ୍ତୁତଂ ତୁ ପୂଜିତଂ ମେଽଦ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ । ଇତି ଚକ୍ରଧାରସ୍ତୋତ୍ରଂ ମଯା ସମ୍ଯଗୁଦାହୃତମ୍ । ସ୍ତୌହି ଵିଷ୍ଣୁଂ ମୁନେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଦୀଚ୍ଛସି ପରଂ ପଦମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ଆଜି ଯେଉଁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ପୂଜା କଲି, ତାହାକୁ ମାନ୍ୟ କରିଦିଅ। ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଏହିପରି ମୁଁ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର ସଠିକ୍ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲି। ହେ ମୁନି, ଯଦି ତୁମେ ପରମ ପଦ ଚାହାଁଛ, ତେବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର।

ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯଃ ସ୍ତୌତି ପୂଜାକାଲେ ଜଗଦ୍ଘୁରୁମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ଯିଏ ପୂଜା ସମୟରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଗତ୍‌ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ—

ଅଚିରାଲ୍ଲଭତେ ମୋକ୍ଷଂ ଛିତ୍ଵା ସଂସାରବନ୍ଧନମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽପି ଯୋ ଜପେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ନିଯତଃ ଶୁଚିଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ସେ ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁଥାଏ, ସଂସାରର ବନ୍ଧନ କାଟି ଦିଏ। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁଠି ନିୟମିତ, ପବିତ୍ର ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ତିନିବେଳେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ—

ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମୁନେ ସୋଽପି ସର୍ଵକାମମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପୁତ୍ରାର୍ଥୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରାନ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯତେ ବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ହେ ମୁନି, ସେଉଁଠି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ପୁଅ ପାଏ, ବନ୍ଧିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।

ରୋଗାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ରାଗୀ ଲଭତେ ନିର୍ଧନୋ ଧନମ୍ । ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୋ ଲଭତେ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭଗ୍ଯଂ କୀର୍ତି ଚ ଵିନ୍ଦତି ॥ ୧,୨୩୪.

ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଆସକ୍ତ ଲୋକ ଧନ ଲାଭ କରେ, ଶିକ୍ଷା ଚାହୁଁଥିବା ଜଣେ ଶିକ୍ଷା ପାଏ, ଭାଗ୍ୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳିଥାଏ।

ଜାତି ସ୍ମରତ୍ଵଂ ମେଧାଵୀ ଯଦ୍ଯଦିଚ୍ଛତି ଚେତସା । ସ ଧନ୍ଯଃ ସର୍ଵଵିତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞଃସ ସାଧୁଃ ସର୍ଵକର୍ମକୃତ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ମେଧାବୀ ଯେଉଁଠି ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ—ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି—ସେ ଧନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ପ୍ରାଜ୍ଞ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଏ।

ସ ସତ୍ଯଵାକୂଛୁଚିର୍ଦାତା ଯଃ ସ୍ତୌତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ଅସଂଭାଷ୍ଯା ହି ତେ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତାଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ଯିଏ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ପବିତ୍ର ଓ ଦାନଶୀଳ ହୁଏ। ଅନ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାରେ ଥିବା, ସେମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯେଷାଂ ପ୍ରଵର୍ତନେ ନାସ୍ତି ହରିମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ସତ୍କ୍ରିଯା । ନ ଶୁଦ୍ଧଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ମନୋ ଵାକ୍ଚ ଦୁରାତ୍ମନଃ ॥ ୧,୨୩୪.

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଓ କଥା ଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟର।

ଯସ୍ଯ ସର୍ଵାର୍ଥଦେ ଵିଷ୍ଣୌ ଭକ୍ତିର୍ନାଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ । ଆରାଧ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଦେଵଂ ହରିଂ ସର୍ଵସୁଖପ୍ରଦମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ଯାହାଙ୍କର ଅବିଚଳିତ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଏବଂ ଯିଏ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—

ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷଃ ସମ୍ଯଗ୍ଯଦ୍ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯତେ ଫଲମ୍ । କର୍ମ କାମାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଧାନଃ ସୁରୋତ୍ତମଃ । ଅସୁରାଦିଵପୁଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଦେଯତେ ଯସ୍ଯ ନାନ୍ତରମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ସେ ଲୋକ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେହି ଫଳ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପାଏ; ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ କାମନା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। ତାଙ୍କୁ ଦାନବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସିଦ୍ଧ ପ୍ରାଣୀ ଆଡ଼କୁ ଆସିପାରେ ନାହିଁ।

ସକଲମୁନିଭିରାଦ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ତ୍ଯତେ ଯୋ ହି ଶୁଦ୍ଧୋ ନିଖିଲହୃଦି ନିଵିଷ୍ଟୋ ଵେତ୍ତି ଯଃ ସର୍ଵସାକ୍ଷୀ । ତମଜମମୃତମୀଶଂ ଵାସୁଦେଵଂ ନତୋଽସ୍ମି ଭଯମରଣଵିହୀନଂ ନିତ୍ଯମାନନ୍ଦରୂପମ୍ ॥ ୧,୨୩୪.

ମୁଁ ସେଇ ଅଜନ୍ମା, ଅମୃତ, ଭୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମୟ ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ।