ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ପ୍ରିସାଦେନ ଯଦି କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ । ସ ନିସ୍ତରତି ସଂସାରଂ ଦେଵାନାମପି ଦୁସ୍ତରମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ କେହି ଜାଗିଯାଏ, ସେ ସଂସାରରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଯାହା ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଗମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।

ଭୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯମଦୋନ୍ମତ୍ତସ୍ତତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନପରାଙ୍ମୁଖଃ । ପୁତ୍ରଦାରକୁଟୁମ୍ବେଷୁ ମତ୍ତାଃ ସୀଦନ୍ତିଜନ୍ତଵଃ ॥ ୧,୨୩୨.

ଭୋଗ, ଧନ, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରୁ ଦୂର, ପୁତ୍ର, ଜନାନୀ, ଘର ଆଦିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଜୀବମାନେ ତଳକୁ ଡୁବିଯାନ୍ତି।

ସର୍ଵ ଏକାର୍ଣଵେ ମଗ୍ନା ଜୀର୍ଣା ଵନଗଜା ଇଵ । ଯସ୍ତ୍ଵାନନଂ ନିବଧ୍ନାତି ଦୁର୍ମତିଃ କୋଶକାରଵତ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ସମସ୍ତେ ଏକା ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲର ହାତୀମାନେ ଭଳି; କିନ୍ତୁ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଥିବା ଜଣେ ନିଜ ମୁଁ ଦ୍ୱାରା କୋଶକାର ଭଳି ନିଜକୁ ବନ୍ଧି ରଖେ।

ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତିଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ଜନ୍ମକୋଟିଶତୈରପି । ତସ୍ମାନ୍ନାରଦ ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ଦେଵମଵ୍ଯଯମ୍ । ଆରାଧଯେତ୍ସଦା ସମ୍ଯଗଧ୍ଯାଯେଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ॥ ୧,୨୩୨.

ସେ ଲୋକର ପ୍ରତି ଶତକୋଟି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ । ତେଣୁ, ନାରଦ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଠିକ ଭାବରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ ।

ଯସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵମନାଦ୍ଯନ୍ତମଜମାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଜ୍ଞମଚଲଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯେତ୍ସମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଣା, ଅଚଳ, ଅଜନ୍ମା, ଆତ୍ମାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ଦେଵଂ ଗର୍ଭୋଚିତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ । ଅଶିରୀରଂ ଵିଧାତାରଂ ସର୍ଵଜ୍ଞାନମନୋରତିମ୍ । ଅଚଲଂ ସର୍ଵଗଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଗର୍ଭରେ ବସିଥିବା, ଦେହରହିତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଣା, ମନର ଆନନ୍ଦ, ଅଚଳ ଓ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ନିର୍ଵିକଲ୍ପଂ ନିରାଭାସଂ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚଂ ନିରାମଯମ୍ । ଵାସୁଦେଵଂ ଗୁରୁଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ସଂସାରରେ ନୁହେଁ, ରୋଗ ନାହିଁ, ଗୁରୁ ଭାବରେ ବାସୁଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସର୍ଵାତ୍ମକଞ୍ଚ ଵୈ ଯାଵଦାତ୍ମଚୈତନ୍ଯରୂପକମ୍ । ଶୁଭମେକାକ୍ଷରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ଆତ୍ମାର ଚେତନାର ରୂପ, ଶୁଭ ଏକାକ୍ଷର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ଵାକ୍ଯାତୀତଂ ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞଂ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଲୋକସାକ୍ଷିଣମ୍ । ସର୍ଵସ୍ମାଦୁତ୍ତମଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତିନି କାଳର ଜଣା, ବିଶ୍ବର ନାଥ, ଲୋକର ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ମୁନିଭିଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣୈଃ । ଯୋଗିଭିଃ ସେଵିତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଯୋଗୀମାନେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସଂସାରବନ୍ଧନାମୁକ୍ତିମିଚ୍ଛଂଲ୍ଲୋକୋ ହ୍ଯଶେଷତଃ । ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯେଉଁଠି ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ବରଦାନ ଦେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଏବଂ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରି, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍କୋଽପି ମୁକ୍ତିମିଚ୍ଛନ୍ସମାହିତଃ । ଅନନ୍ତମଵ୍ଯଯଂ ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣଂ ଵିଶ୍ଵପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଂଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଅନନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ବିଶ୍ବରେ ବସିଥିବା, ବିଶ୍ବର ନାଥ, ଅଜନ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ନାରଦେନ ପୁରା ପୃଷ୍ଟ ଏଵଂ ସ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ । ଯେତ୍ତେନ ତସ୍ମୈ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତଂ ତନ୍ମଯା କଥିତଂ ତଵ ॥ ୧,୨୩୨.

ସୂତ କହିଲେ — ପୂର୍ବରୁ ନାରଦ ପଚାରିଥିଲେ, ତେବେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ । ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଲି ।

ତମେଵ ସତତନ୍ଧ୍ଯାଯନ୍ନିର୍ଵ୍ଯଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିଷ୍କଲମ୍ । ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି ଧ୍ରୁଵଂ ତାତ ! ଶାଶ୍ଵତଂ ପଦମଵ୍ଯଯମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ସେ ଅବିନାଶୀ, ଅଂଶରହିତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ମନେ ରଖ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶାଶ୍ୱତ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପାଇବ ।

ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରାଣି ଵାଜପେଯଶତାନି ଚ । କ୍ଷଣମେକାଗ୍ରଚିତ୍ତସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତର ଶୋଡଶ ଅଂଶ ପରିମାଣକୁ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁରଋଷିର୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରାଧାନ୍ଯମିଦମୀଶ୍ଵରାତ୍ । ସ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସମ୍ଯଗାରାଧ୍ଯ ସିଦ୍ଧଃ ପଦମଵାପ୍ତଵାନ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣି, ସୁର ଋଷି ସଠିକ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସିଦ୍ଧ ପଦକୁ ପାଇଥିଲେ ।

ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵା ପି ନିତ୍ଯମେଵ ସ୍ତଵୋତ୍ତମମ୍ । କୋଟିଜନ୍ମକୃତଂ ପାପମପି ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଦିନ ପଢେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ତାଙ୍କର କୋଟି ଜନ୍ମର ତ୍ୟାଗିତ ପାପ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।

ଵିଷ୍ଣୋଃ ସ୍ତଵମିଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାଦେଵେନ କୀର୍ତିତମ୍ । ପ୍ରଯତ୍ନାଦ୍ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯ ମମୃତତ୍ଵଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୋତ୍ର, ମହାଦେବ କହିଥିବା, ପ୍ରତିଦିନ ଉଦ୍ୟମରେ ପଢେ, ସେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଥାଏ ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୩୩ ସୂତ ଉଵାଚ । ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତତ୍ସଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମାର୍କଣ୍ଡେଯନ ଭାଷିତମ୍ । ଦାମୋଦରଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ସୂତ କହିଲେ — ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଥିବା, ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି । 'ମୁଁ ଦାମୋଦରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି — ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବି ?'

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରଂ ଦେଵଂ ଵ୍ଯକ୍ତରୂପିଣମଵ୍ଯଯମ୍ । ଅଧୋଽକ୍ଷଜଂ ପ୍ରପନ୍ନୋସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ମୁଁ ଶଂଖ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦେହ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଅବିନାଶୀ, ତଳେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ଅଜନ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି — ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବି ?

ଵରାହଂ ଵାମନଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ନାରସିଂହଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ମାଧଵଂ ଚ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ମୁଁ ବରାହ, ବାମନ, ବିଷ୍ଣୁ, ନରସିଂହ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମାଧବଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି — ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବି ?

ପୁରୁଷଂ ପୁଷ୍କରକ୍ଷେତ୍ରବୀଜଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍ । ଲୋକନାଥଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ମୁଁ ପୁଷ୍କର କ୍ଷେତ୍ରର ମୂଳ ମହାପୁରୁଷ, ଜଗତର ନାଥ, ପୁଣ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି; ଏପରି ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବ?

ସହସ୍ରଶିରସଂ ଦେଵଂ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ମହାଯୋଗଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ମୁଁ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଦେବତା, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଏବଂ ମହାଯୋଗୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି; ଏପରି ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବ?

ଭୂତାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଯଜ୍ଞଯୋନିମଯୋନିଜମ୍ । ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୂତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ମହାତ୍ମା, ଯଜ୍ଞର ଉତ୍ସ ଓ ମାତୃକା, ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି; ଏପରି ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବ?

ଇତ୍ଯୁଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନୁଃ । ଅପଯାତସ୍ତତୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଦୂତୈଃ ପ୍ରପୀଡିତଃ ॥ ୧,୨୩୩.

ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଡ଼ିତ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁ ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲା।

ଇତି ତେନ ଜିତୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ମାର୍କଣ୍ଡେଯେନ ଧୀମତା । ପ୍ରସନ୍ନେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷେ ନୃସିଂହେ ନାସ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍ ॥ ୧,୨୩୩.

ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଜିତିଯାଇଥିଲା; ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ନରସିଂହ ଖୁସି ହେଲେ, କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।

ମୃତ୍ଯ୍ଵଷ୍ଟକମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରଶମନଂ ଶୁଭମ୍ । ମାର୍କଣ୍ଡେଯହିତାର୍ଥାଯ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ହ ॥ ୧,୨୩୩.

ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଭ ମୃତ୍ୟୁଷ୍ଟକ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ କହିଥିଲେ।

ଇଦଂ ଯଃ ପଠତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ରିକାଲଂ ନିଯତଂ ଶୁଚିଃ । ନାକାଲେ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଃ ସ୍ଯାନ୍ନରସ୍ଯାଚ୍ଯୁତଚେତସଃ ॥ ୧,୨୩୩.

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଶୁଚି ଓ ନିୟମିତ ଭାବରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦିନରେ ତିନିବାର ପଢ଼ନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ ଅଚ୍ୟୁତ ଉପରେ ଲଗିଥିଲେ, ଅସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ।

ହୃତ୍ପଦ୍ମମଧ୍ଯେ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ନାରାଯଣଂ ଶାଶ୍ଵତମପ୍ରମେଯମ୍ । ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ସୂର୍ଯାଦତିରାଜମାନଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ସ ଯୋଗି ଜିତଵାଂସ୍ତଥୈଵ ॥ ୧,୨୩୩.

ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀ ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ପୁରାତନ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଅପରିମାପ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିପାରନ୍ତି।