ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ନାରସିଂହମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ମନୋରଥପ୍ରଦସ୍ତସ୍ଯ ରୁଦ୍ରସ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ ॥ ୧,୨୩୧.

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହ ନରସିଂହଙ୍କ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ପୂରଣ ହେବ, ଯେପରିକି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ହେଇଥିଲା।

ଧ୍ଯାଯେନ୍ନୃସିଂହଂ ତରୁଣାର୍କନେତ୍ରଂ ସିଦାମ୍ବୁଜାତଂ ଜ୍ଵଲିତାଗ୍ନିଵତ୍କ୍ରମ୍ । ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମଜ ପୁରାଣଂ ପରାପରେଶଂ ଜଗତାଂ ନିଧାନମ୍ ॥ ୧,୨୩୧.

ନରସିଂହଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି, ସିଦ୍ଧ କମଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନର ନାୟକ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର।

ଜପେଦିଦଂ ସନ୍ତତଦୁଃ ଖଜାଲଂ ଜହାତି ନୀହାରମିଵାଂଶୁମାଲୀ । ସମାତୃଵର୍ଗସ୍ଯ କରୋତି ମୂର୍ତିଂ ଯଦା ତଦା ତିଷ୍ଠତି ତତ୍ସମୀପେ ॥ ୧,୨୩୧.

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଜପ କରିଥାଏ, ସେ ଦୁଃଖର ଜାଳକୁ ଦୂର କରିଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ କୁହୁଡିକୁ ହଟାଏ; ଯେତେବେଳେ ମାତୃଗଣଙ୍କ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥାଏ, ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ନିକଟରେ ରହିଥାଏ।

ଦେଵେଶ୍ଵରସ୍ଯାପି ନୃସିଂହମୂର୍ତେଃ ପୂଜାଂ ଵିଧାତୁଂ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକାରୀ । ପ୍ରସାଦ୍ଯ ତଂ ଦେଵଵରଂ ସ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଅଵ୍ଯାଜ୍ଜଗନ୍ମାତୃଗଣେଭ୍ଯ ଏଵ ଚ ॥ ୧,୨୩୧.

ତ୍ରିପୁରା ନାଶକ ଦେବେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ନରସିଂହ ମୂର୍ତିର ପୂଜା କରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କର କୃପା ଲାଭ କରି, ଜଗତର ମାତୃଗଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୩୨ ସୂତ ଉଵାଚ । କୁଲାମୃତଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯତ୍ତୁ ହରୋଽବ୍ରଵୀତ୍ । ପୃଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୀନାରଦେନୈଵ ନାରଦାଯ ତଥା ଶୃଣୁ ॥ ୧,୨୩୨.

ସୂତ କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ କୁଳାମୃତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର କହିବି, ଯାହା ହରା ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ; ନାରଦଙ୍କୁ କିପରି କହିଥିଲେ, ଶୁଣ।

ନାରଦ ଉଵାଚ । ଯଃ ସଂକାରେ ସଦା ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈଃ କାମକ୍ରୋଧୈଃ ଶୁଭାଶୁଭୈଃ । ଶବ୍ଦାଦିଵିଷଯୈର୍ବଦ୍ଧଃ ପୀଡ୍ଯମାନଃ ସ ଦୁର୍ମତିଃ ॥ ୧,୨୩୨.

ନାରଦ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସଂସାରର ଉଥଳାପଥଳାରେ ସଦା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, କାମ, କ୍ରୋଧ, ଭଲ-ମନ୍ଦ, ଶବ୍ଦ ଆଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ବନ୍ଧା ରହି, ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରି, ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ରଖିଥାଏ।

କ୍ଷଣଂ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ମୃତ୍ଯୁସଂସାରସାଗରାତ୍ । ଭଗଵଞ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ତୋ ହି ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ॥ ୧,୨୩୨.

କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଜଣେ ଜୀବ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାର ନଦୀରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ତ୍ରିପୁରା ନାଶକ, ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ତୁମଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେ।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦସ୍ଯ ତ୍ରିଲୋଚନଃ । ଉଵାଚ ତମୃଷିଂ ଶମ୍ଭୁଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନୋ ହରଃ ॥ ୧,୨୩୨.

ନାରଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଶିବ, ମିଳୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ।

ମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ । ଜ୍ଞାନାମୃତଂ ପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ରହସ୍ଯମୃଷିସତ୍ତମ । ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ଦୁଃ ଖଘ୍ନଂ ଭଵବନ୍ଧଭଯାମହମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ଋଷି, ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନାମୃତ କହିବି; ଶୁଣ, ଏହା ଦୁଃଖ ଓ ଭବବନ୍ଧନ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।

ତୃଣାଦି ଚତୁରାସ୍ଯାନ୍ତଂ ଭୂତଗ୍ରାମଂ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍ । ଚରାଚରଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ଯସ୍ଯ ମାଯଯା ॥ ୧,୨୩୨.

ତିଣି ଥରୁ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚାରି ପ୍ରକାରର ଭୂତଗଣ, ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ, ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି।

ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ପ୍ରିସାଦେନ ଯଦି କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ । ସ ନିସ୍ତରତି ସଂସାରଂ ଦେଵାନାମପି ଦୁସ୍ତରମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ କେହି ଜାଗିଯାଏ, ସେ ସଂସାରରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଯାହା ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଗମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।

ଭୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯମଦୋନ୍ମତ୍ତସ୍ତତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନପରାଙ୍ମୁଖଃ । ପୁତ୍ରଦାରକୁଟୁମ୍ବେଷୁ ମତ୍ତାଃ ସୀଦନ୍ତିଜନ୍ତଵଃ ॥ ୧,୨୩୨.

ଭୋଗ, ଧନ, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରୁ ଦୂର, ପୁତ୍ର, ଜନାନୀ, ଘର ଆଦିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଜୀବମାନେ ତଳକୁ ଡୁବିଯାନ୍ତି।

ସର୍ଵ ଏକାର୍ଣଵେ ମଗ୍ନା ଜୀର୍ଣା ଵନଗଜା ଇଵ । ଯସ୍ତ୍ଵାନନଂ ନିବଧ୍ନାତି ଦୁର୍ମତିଃ କୋଶକାରଵତ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ସମସ୍ତେ ଏକା ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲର ହାତୀମାନେ ଭଳି; କିନ୍ତୁ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଥିବା ଜଣେ ନିଜ ମୁଁ ଦ୍ୱାରା କୋଶକାର ଭଳି ନିଜକୁ ବନ୍ଧି ରଖେ।

ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତିଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ଜନ୍ମକୋଟିଶତୈରପି । ତସ୍ମାନ୍ନାରଦ ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ଦେଵମଵ୍ଯଯମ୍ । ଆରାଧଯେତ୍ସଦା ସମ୍ଯଗଧ୍ଯାଯେଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ॥ ୧,୨୩୨.

ସେ ଲୋକର ପ୍ରତି ଶତକୋଟି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ । ତେଣୁ, ନାରଦ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଠିକ ଭାବରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ ।

ଯସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵମନାଦ୍ଯନ୍ତମଜମାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଜ୍ଞମଚଲଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯେତ୍ସମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଣା, ଅଚଳ, ଅଜନ୍ମା, ଆତ୍ମାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ଦେଵଂ ଗର୍ଭୋଚିତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ । ଅଶିରୀରଂ ଵିଧାତାରଂ ସର୍ଵଜ୍ଞାନମନୋରତିମ୍ । ଅଚଲଂ ସର୍ଵଗଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଗର୍ଭରେ ବସିଥିବା, ଦେହରହିତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଣା, ମନର ଆନନ୍ଦ, ଅଚଳ ଓ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ନିର୍ଵିକଲ୍ପଂ ନିରାଭାସଂ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚଂ ନିରାମଯମ୍ । ଵାସୁଦେଵଂ ଗୁରୁଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ସଂସାରରେ ନୁହେଁ, ରୋଗ ନାହିଁ, ଗୁରୁ ଭାବରେ ବାସୁଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସର୍ଵାତ୍ମକଞ୍ଚ ଵୈ ଯାଵଦାତ୍ମଚୈତନ୍ଯରୂପକମ୍ । ଶୁଭମେକାକ୍ଷରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ଆତ୍ମାର ଚେତନାର ରୂପ, ଶୁଭ ଏକାକ୍ଷର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ଵାକ୍ଯାତୀତଂ ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞଂ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଲୋକସାକ୍ଷିଣମ୍ । ସର୍ଵସ୍ମାଦୁତ୍ତମଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତିନି କାଳର ଜଣା, ବିଶ୍ବର ନାଥ, ଲୋକର ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ମୁନିଭିଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣୈଃ । ଯୋଗିଭିଃ ସେଵିତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଯୋଗୀମାନେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସଂସାରବନ୍ଧନାମୁକ୍ତିମିଚ୍ଛଂଲ୍ଲୋକୋ ହ୍ଯଶେଷତଃ । ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯେଉଁଠି ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ବରଦାନ ଦେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଏବଂ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରି, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍କୋଽପି ମୁକ୍ତିମିଚ୍ଛନ୍ସମାହିତଃ । ଅନନ୍ତମଵ୍ଯଯଂ ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣଂ ଵିଶ୍ଵପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମଜଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଂଦା ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଅନନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ବିଶ୍ବରେ ବସିଥିବା, ବିଶ୍ବର ନାଥ, ଅଜନ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ନାରଦେନ ପୁରା ପୃଷ୍ଟ ଏଵଂ ସ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ । ଯେତ୍ତେନ ତସ୍ମୈ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତଂ ତନ୍ମଯା କଥିତଂ ତଵ ॥ ୧,୨୩୨.

ସୂତ କହିଲେ — ପୂର୍ବରୁ ନାରଦ ପଚାରିଥିଲେ, ତେବେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ । ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଲି ।

ତମେଵ ସତତନ୍ଧ୍ଯାଯନ୍ନିର୍ଵ୍ଯଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିଷ୍କଲମ୍ । ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି ଧ୍ରୁଵଂ ତାତ ! ଶାଶ୍ଵତଂ ପଦମଵ୍ଯଯମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ସେ ଅବିନାଶୀ, ଅଂଶରହିତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସଦା ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ମନେ ରଖ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶାଶ୍ୱତ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପାଇବ ।

ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରାଣି ଵାଜପେଯଶତାନି ଚ । କ୍ଷଣମେକାଗ୍ରଚିତ୍ତସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତର ଶୋଡଶ ଅଂଶ ପରିମାଣକୁ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁରଋଷିର୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରାଧାନ୍ଯମିଦମୀଶ୍ଵରାତ୍ । ସ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସମ୍ଯଗାରାଧ୍ଯ ସିଦ୍ଧଃ ପଦମଵାପ୍ତଵାନ୍ ॥ ୧,୨୩୨.

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣି, ସୁର ଋଷି ସଠିକ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସିଦ୍ଧ ପଦକୁ ପାଇଥିଲେ ।

ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵା ପି ନିତ୍ଯମେଵ ସ୍ତଵୋତ୍ତମମ୍ । କୋଟିଜନ୍ମକୃତଂ ପାପମପି ତସ୍ଯ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପ୍ରତିଦିନ ପଢେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ତାଙ୍କର କୋଟି ଜନ୍ମର ତ୍ୟାଗିତ ପାପ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।

ଵିଷ୍ଣୋଃ ସ୍ତଵମିଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାଦେଵେନ କୀର୍ତିତମ୍ । ପ୍ରଯତ୍ନାଦ୍ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯ ମମୃତତ୍ଵଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ॥ ୧,୨୩୨.

ଯିଏ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୋତ୍ର, ମହାଦେବ କହିଥିବା, ପ୍ରତିଦିନ ଉଦ୍ୟମରେ ପଢେ, ସେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଥାଏ ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୩୩ ସୂତ ଉଵାଚ । ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତତ୍ସଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମାର୍କଣ୍ଡେଯନ ଭାଷିତମ୍ । ଦାମୋଦରଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି କିନ୍ନୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କରିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୩୩.

ସୂତ କହିଲେ — ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଥିବା, ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି । 'ମୁଁ ଦାମୋଦରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି — ମୃତ୍ୟୁ କଣ କରିପାରିବି ?'