ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ନାମ୍ନି ସଂକୀର୍ତିତେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯସ୍ଯ ପୁଂସୋ ନ ଜାଯତେ । ଶରୀରଂ ପୁଲକୋଦ୍ଭାସି ତଦ୍ଭଵେତ୍କୁଣପୋପମମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେବେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ଯଦି କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାହା ଶବ ପରି।

ଯସ୍ମିନ୍ଭକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତିରପ୍ଯଚିରାଦ୍ଭଵେତ୍ । ନିଵିଷ୍ଟମନସାଂ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଥା ଵୃଜିନକ୍ଷଯଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଭକ୍ତିରେ ନିବିଶ୍ଟ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପାପ ଏହି ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ସ୍ଵପୁରୁଷମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପାଶହସ୍ତଂ ଵଦତି ଯମଃ କିଲ ତସ୍ଯ କର୍ଣମୂଲେ । ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରାପନ୍ନନ୍ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯମ ନିଜ ପରିଚାରକ ପାଶ ହାତରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ କାନ ନିକଟରେ କହନ୍ତି: 'ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେର ପ୍ରଭୁ, ବୈଷ୍ଣବମାନେର ନୁହେଁ।'

ଅପି ଚେତ୍ସୁଦୁରାଚାରୋ ଭଜତେ ମାମନନ୍ଯଭାକ୍ । ସାଧୁରେଵ ସ ମନ୍ତଵ୍ଯଃ ସମ୍ଯଗଵ୍ଯଵସିତୋ ହି ସଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯଦି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ଲୋକ ଭାବିବାକୁ; କାରଣ ସେ ସଠିକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇଛି।

କ୍ଷିପ୍ରଂ ଭଵତି ଧର୍ମାତ୍ମା ଶଶ୍ଵଚ୍ଛାନ୍ତିଂ ସ ଗଚ୍ଛତି । ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଜାନୀହି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ନ ନଶ୍ଯତି ॥ ୧,୨୨୭.

ସେ ଶୀଘ୍ର ଧର୍ମାତ୍ମା ହୁଏ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଏ; ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଧର୍ମାର୍ଥକାମଃ କିଂ ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତିସ୍ତସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତା । ସମସ୍ତଜଗତାଂ ମୂଲଂ ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିଃ ସ୍ଥିରା ହରୌ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯାହାଙ୍କ ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ ଭାବେ ଲଗିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଯାହା, ସେମାନେ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ମୋକ୍ଷ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଛି।

ଦୈଵୀ ହ୍ଯେଷା ଗୁଣମଯୀ ହରେର୍ମାଯା ଦୁରତ୍ଯଯା । ତମେଵ ଯେ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ମାଯାମେତାଂ ତରନ୍ତି ତେ ॥ ୧,୨୨୭.

ହରିଙ୍କ ଦେବୀ ମାୟା ତିନି ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ଶରଣ ନେନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି।

କିଂ ଯଜ୍ଞାରାଧନେ ପୁଂସା ଶିଷ୍ଯତେ ହରିମେଧସାମ୍ । ଭକ୍ତ୍ଯୈଵାରାଧ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନ୍ଯତ୍ତତ୍ରୋପକାରକମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ହରିଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ କ’ଣ ପାଇପାରେ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କେବଳ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପୂଜାଯାଏ; ଏହିଥିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି କାମକୁ ଆସେନାହିଁ।

ନ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦତ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ନୈଵାନୁଲେପନୈଃ । ତୋଷମେତି ମହାତ୍ମାସୌ ଯଥା ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ବିଭିନ୍ନ ଦାନ, ଫୁଲ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ବି ମହାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନ ସେତେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଯେତେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଅନ୍ତି।

ସଂସାରଵିଷଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଦ୍ଵେ ଫଲେ ହ୍ଯମୃତୋପମେ । କଦାଚିତ୍କେଶଵେ ଭକ୍ତିସ୍ତଦ୍ଭକ୍ତୈର୍ଵା ସମାଗମଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ସଂସାରର ବିଷ ଗଛର ଦୁଇଟି ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଅଛି—କେବେ କେବେ କେଶବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି।

ପତ୍ରେଷୁ ପୁଷ୍ପେଷୁ ଫଲେଷୁ ତୋଯେଷ୍ଵକଷ୍ଟଲଭ୍ଯେଷୁ ସଦୈଵ ସତ୍ସୁ । ଭକ୍ତ୍ଯୈକଲଭ୍ଯେ ପୁରୁଷେ ପୁରାଣେ ମୁକ୍ତ୍ଯୈକଲାଭେ କ୍ରିଯତେ ପ୍ରଯତ୍ନଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଓ ପାଣି—ଏଗୁଡିକ ସବୁବେଳେ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କେବଳ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପାଇଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏହିପାଇଁ ଲୋକେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।

ଆସ୍ଫୋଟଯନ୍ତି ପିତରଃ ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ତି ପିତାମାହଃ । ଵୈଷ୍ଣଵୋସ୍ମତ୍କୁଲେ ଜାତଃ ସ ନଃ ସନ୍ତାରଯିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୨୭.

ଆମ ବଂଶରେ ଜଣେ ବୈଷ୍ଣବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତାଳି ମାରି ନାଚନ୍ତି, ପିତାମହମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।

ଅଜ୍ଞାନିନଃ ସୁଖରେ ସମଧିକ୍ଷିପନ୍ତୋ ଯତ୍ପାପିନୋଽପି ଶିଶୁପାଲସୁଯୋଧନାଦ୍ଯାଃ । ମୁକ୍ତିଂ ଗତାଃ ସ୍ମରଣମାତ୍ରଵିଧୂତପାପାଃ କଃ ସଂଶଯଃ ପରମଭକ୍ତିମତାଂ ଜନାନାମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାପୀ, ଯେମିତି ଶିଶୁପାଳ ଓ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୋଇ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ; ତେବେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ସନ୍ଦେହ?

ଶରମଂ ତଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଯେ ଧ୍ଯାନଯୋଗଵିଵର୍ଜିତାଃ । ତେଽପି ମୃତ୍ଯୁମତିକ୍ରମ୍ଯ ଯାନ୍ତି ତଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଯୋଗ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେଇ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଭଵୋଦ୍ଭଵକ୍ଲେଶଶତୈର୍ହତସ୍ତଥା ପରିଭ୍ରମନ୍ନିନ୍ଦ୍ରିଯରନ୍ଧ୍ରକୈର୍ହଯୈଃ । ନିଯମ୍ଯତାଂ ମାଧଵ ! ମେ ମନୋହଯସ୍ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଶଙ୍କୌ ଦୃଢଭକ୍ତିବନ୍ଧନେ ॥ ୧,୨୨୭.

ଭବସାଗରର ଶତଶତ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୂପୀ ଅଶ୍ୱମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ମୋ ମନ, ହେ ମାଧବ, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧି ରଖ।

ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ରିଭେଦମିହ ପଠ୍ଯତେ । ଵେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତମାର୍ଗେଷୁ ତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ମୋହିତାଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ବିଷ୍ଣୁ ହିଁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଏଠାରେ ତିନି ପ୍ରକାର କୁହାଯାଏ; ବେଦର ନିଷ୍କର୍ଷ ମାର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ଲୋକେ ଏହାକୁ ଜାଣିନଥାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୨୮ ସୂତ ଉଵାଚ । ମୁକ୍ତିହେତୁମନାଦ୍ଯନ୍ତମଜମଵ୍ଯଯମକ୍ଷଯମ୍ । ଯୋ ନମେତ୍ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ନମସ୍ଯୋ ଜାଯତେ ନରଃ

ଯିଏ ଆଦି-ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷୟ ମୁକ୍ତିର କାରଣକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପ୍ରଣାମ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।

ଵିଷ୍ଣୁମାନନ୍ଦମଦ୍ଵୈତଂ ଵିଜ୍ଞାନଂ ସର୍ଵଗଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ପ୍ରଣମାମି ସଦା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚେତସା ହୃଦଯାଲଯମ୍

ମୁଁ ସଦା ଭକ୍ତି ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ୟ, ଆନନ୍ଦମୟ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ହୃଦୟରେ ବାସ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

ଯୋଽନ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନଶେଷସ୍ଯ ପଶ୍ଯତୀଶଃ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ତଂ ସର୍ଵସାକ୍ଷିଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ନମସ୍ଯେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ରହି, ଭଲ ଓ ଖରାପ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

ଶକ୍ତେନାପି ନମସ୍କାରଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତଶ୍ଚକ୍ରପାଣଯେ । ସଂସାରତୃଣଵର୍ଗାଣାମୁଦ୍ଵେଜନକରୋ ହି ସଃ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ, ସେଠି ସଂସାରର ତୃଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାନ୍ତି।

କୃଷ୍ଣେ ସ୍ଫୁରଜ୍ଜଲଧରୋଦରଚାରୁକୃଷ୍ଣେ ଲୋକାଧିକାରପୁରୁଷେ ପରମପ୍ରମେଯେ । ଏକୋ ହି ଭାଵଗୁଣମାତ୍ରଦୃଢପ୍ରଣାମଃ ସଦ୍ଯଃ ଶ୍ଵପାକମପି ସାଧଯିତୁଂ ସଶକ୍ତଃ

ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି କଳା ଦେହ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଧିପତି, ଅପରିମାପ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନର ଭାବ ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ, ଏହା ମାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିପାରେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡବଦ୍ଭୂମୌ ନମସ୍କାରେଣ ଯୋର୍ଽଚଯେତ୍ । ସ ଯାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ନ ତାଂ କ୍ରତୁଶତୈରପି

ଯିଏ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ ଗତି ମିଳେ, ଶତଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ।

ଦୁର୍ଗସଂସାରକାନ୍ତାରାକୂପାରେଽପି ପ୍ରଧାଵତାମ୍ । ଏକଃ କୃଷ୍ଣେ ନମସ୍କାରୋ ମୁକ୍ତ୍ଯା ତାଂସ୍ତାରଯିଷ୍ଯତି

ଏହି ଦୁର୍ଗମ ସଂସାର ଜଙ୍ଗଲର କୂଳରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, କେବଳ ଏକ ପ୍ରଣାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଲେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି।

ଆସୀନୋ ଵା ଶଯାନୋ ଵାତିଷ୍ଠନ୍ ଵା ଯତ୍ର ତତ୍ର ଵା । ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ମନ୍ତ୍ରୈକଶରଣୋ ଭଵେତ୍

ବସିବା, ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, 'ନମୋ ନାରାୟଣାୟ' ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିଲେ ଚାଲିଯାଏ।

ନାରାଯଣେତି ଶବ୍ଦୋଽସ୍ତି ଵାଗସ୍ତି ଵଶଵର୍ତିନୀ । ତଥାପି ନରକେ ମୂଢାଃ ପତନ୍ତୀତି କିମଦ୍ଭୁତମ୍

'ନାରାୟଣ' ଶବ୍ଦ ଅଛି, ମୁଁହରେ କଥା ଆସେ, ତଥାପି ମୂଢ଼ମାନେ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି—ଏଥିରେ କ’ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ?

ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଵା ଯଦି କୋଟିଵକ୍ତ୍ରୋ ଭଵେନ୍ନରଃ କୋପି ଵିଶୁଦ୍ଧଚେତାଃ । ସ ଵୈ ଗୁଣାନାମଯୁତୈକଦେଶଂ ଵଦେନ୍ନ ଵା ଦେଵଵରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ

ଯଦି କେହି ଚାରିଟି ମୁହଁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ପରି କିମ୍ବା କୋଟିଟିଏ ମୁଁହ ଥିବା ଏବଂ ସଫା ମନ ଥିବା ମଣିଷ ହେବେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଗୁଣର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଵ୍ଯାସାଦ୍ଯା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ମତିକ୍ଷଯାନ୍ନିଵର୍ତନ୍ତେ ନ ଗୋଵିନ୍ଦଗୁଣକ୍ଷଯାତ୍

ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ଗୁଣର ଶେଷକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅଵଶେନାପି ଯନ୍ନାମ୍ନି କୀର୍ତିତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ । ପୁମାନ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସଦ୍ଯଃ ସିଂହତ୍ରସ୍ତୋ ମୃଗା ଯଥା । ବଦ୍ଧଃ ପରିକରସ୍ତେନ ମୋକ୍ଷାଯ ଗମନଂ ପ୍ରତି

ଯଦି କେହି ଅଚେତନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସତ୍ୱରେ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ସିଂହ ଦେଖି ମୃଗମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାନ୍ତି; ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୁକ୍ତି ପଥରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ।

ସ୍ଵପ୍ନେଽପି ନାମ ସ୍ପୃଶତୋଽପି ପୁଂସଃ କ୍ଷଯଂ କରୋତ୍ଯକ୍ଷଯପାପରାଶିମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତଃ କିଂ ପୁନରତ୍ର ପୁଂସା ପ୍ରକୀର୍ତିତେ ନାମ୍ନି ଜନାର୍ଦନସ୍ଯ

ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ତାଙ୍କର ନାମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ଏହା ତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ; ତେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଯେତେବେଳେ କେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ତାହାର ଫଳ କେତେ ଅଧିକ ହେବ!