ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଏକାନ୍ତିନଃ ସ୍ଵଵପୁଷା ଗଚ୍ଛନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍ । ଏକାନ୍ତେନ ସମୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତସ୍ମାଦେଷାଂ ପରାଯଣଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଶରୀରରେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ।

ଯସ୍ମାଦେକାନ୍ତିନଃ ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତଦ୍ଭାଗଵତଚେତସଃ । ପ୍ରିଯାଣାମପି ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସୁପ୍ରିଯଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏହି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ; ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।

ଆପତ୍ସ୍ଵପି ସଦା ଭସ୍ଯ ଭକ୍ତିରଵ୍ଯଭିଚାରିଣା । ଯା ପ୍ରୀତିରଧିକା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିଷଯେଷ୍ଵନପାଯିନୀ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଦୁଃଖ ରେ ମଧ୍ୟ ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ; ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଠାରୁ ଅଧିକ, ସେ ପ୍ରେମ କେବେ ମିଝାଏ ନାହିଁ।

ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଂସ୍ମରତଃ ସା ମେ ହୃଦଯାନ୍ନୋପସର୍ପତି । ଦୃଢଭକ୍ତୋଽପି ଵେଦାଦିସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପାରଗଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାବେଳେ ଏହି ଭକ୍ତି ମୋ ହୃଦୟରୁ କେବେ ବି ଯାଏ ନାହିଁ; ଦୃଢ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜଣା ଲୋକ ମଧ୍ୟ।

ଯୋ ନ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେ ଭକ୍ତସ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷାଧମମ୍ । ନାଧୀତଵେଦଶାସ୍ତ୍ରୋଽପି ନ କୃତୋଽଧ୍ଵରସମ୍ଭଵଃ । ଯୋ ଭକ୍ତିଂ ଵହତେ ଵିଷ୍ଣୌ ତେନ ସର୍ଵଂ କୃତଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁନାହିଁ, ସେ ପୁରୁଷମାନେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ; ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ।

ଯଜ୍ଵାନଃ କ୍ରତୁମୁଖ୍ଯାନାଂ ଵେଦାନାଂ ପାରଗା ଅପି । ନ ତାଂ ଯାନ୍ତି ଗତିଂ ଭକ୍ତା ଯାଂ ଯାନ୍ତି ମୁନିସତ୍ତମାଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ବେଦ ଜଣା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସେହି ଦେବତା ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଗତିକୁ ପାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଲୋକେ ମିଥ୍ଯାଚାରୋଽପ୍ଯନାଶ୍ରମୀ । ପୁନାତି ସକଲାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ସହସ୍ରାଂଶୁରିଵୋଦିତଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ବୈଷ୍ଣବ, ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଭୁଲ ହେଉଥିବା କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମରେ ନଥିବା, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଯେ ନୃଶଂସା ଦୁରାତ୍ମାନଃ ପାପାଚରରତାସ୍ତଥା । ତେଽପି ଯାନ୍ତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ନାରାଯଣପରାଯଣାଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଦୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପାପ କାମରେ ଲଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ପାଇଥାନ୍ତି।

ଦୃଢା ଜନାର୍ଦନେ ଭକ୍ତିର୍ଯଦୈଵାଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ । ତଦା କିଯତ୍ସ୍ଵର୍ଗସୁଖଂ ସୈଵ ନିର୍ଵାଣହେତୁକା ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେବେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଢ ଭକ୍ତି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ, ସେବେ ସ୍ୱର୍ଗର ଯେଉଁ ସୁଖ ଅଛି, ସେହି ଭକ୍ତି ନିଜେ ମୋକ୍ଷର କାରଣ ହୁଏ।

ଭ୍ରାମ୍ଯତାଂ ତତ୍ର ସଂସାରେ ନରାଣାଂ କୁର୍ମଦୁର୍ଗମେ । ହସ୍ତାଵଲମ୍ବନେ ହ୍ଯେକଂ ଯେନ ତୁଷ୍ଯେଜ୍ଜନାର୍ଦନଃ । ନ ଶୃଣୋତି ଗୁଣାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ । ସ ମରୋ ବଧିରୋ ଜ୍ଞେଯଃ ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ସଂସାରରେ ଲୋକମାନେ କୁର୍ମ ପଥ ପରି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଭାବରେ ଭୂମିକୁ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଏକମାତ୍ର ସହାୟ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବଦେବଙ୍କ ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୃତ, ବଧିର ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାର ଭାବିବାକୁ।

ନାମ୍ନି ସଂକୀର୍ତିତେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯସ୍ଯ ପୁଂସୋ ନ ଜାଯତେ । ଶରୀରଂ ପୁଲକୋଦ୍ଭାସି ତଦ୍ଭଵେତ୍କୁଣପୋପମମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେବେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ଯଦି କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାହା ଶବ ପରି।

ଯସ୍ମିନ୍ଭକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତିରପ୍ଯଚିରାଦ୍ଭଵେତ୍ । ନିଵିଷ୍ଟମନସାଂ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଥା ଵୃଜିନକ୍ଷଯଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଭକ୍ତିରେ ନିବିଶ୍ଟ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପାପ ଏହି ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ସ୍ଵପୁରୁଷମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପାଶହସ୍ତଂ ଵଦତି ଯମଃ କିଲ ତସ୍ଯ କର୍ଣମୂଲେ । ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରାପନ୍ନନ୍ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯମ ନିଜ ପରିଚାରକ ପାଶ ହାତରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ କାନ ନିକଟରେ କହନ୍ତି: 'ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେର ପ୍ରଭୁ, ବୈଷ୍ଣବମାନେର ନୁହେଁ।'

ଅପି ଚେତ୍ସୁଦୁରାଚାରୋ ଭଜତେ ମାମନନ୍ଯଭାକ୍ । ସାଧୁରେଵ ସ ମନ୍ତଵ୍ଯଃ ସମ୍ଯଗଵ୍ଯଵସିତୋ ହି ସଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯଦି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ଲୋକ ଭାବିବାକୁ; କାରଣ ସେ ସଠିକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇଛି।

କ୍ଷିପ୍ରଂ ଭଵତି ଧର୍ମାତ୍ମା ଶଶ୍ଵଚ୍ଛାନ୍ତିଂ ସ ଗଚ୍ଛତି । ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଜାନୀହି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ନ ନଶ୍ଯତି ॥ ୧,୨୨୭.

ସେ ଶୀଘ୍ର ଧର୍ମାତ୍ମା ହୁଏ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଏ; ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଧର୍ମାର୍ଥକାମଃ କିଂ ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତିସ୍ତସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତା । ସମସ୍ତଜଗତାଂ ମୂଲଂ ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିଃ ସ୍ଥିରା ହରୌ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯାହାଙ୍କ ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ ଭାବେ ଲଗିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଯାହା, ସେମାନେ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ମୋକ୍ଷ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଛି।

ଦୈଵୀ ହ୍ଯେଷା ଗୁଣମଯୀ ହରେର୍ମାଯା ଦୁରତ୍ଯଯା । ତମେଵ ଯେ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ମାଯାମେତାଂ ତରନ୍ତି ତେ ॥ ୧,୨୨୭.

ହରିଙ୍କ ଦେବୀ ମାୟା ତିନି ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ଶରଣ ନେନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି।

କିଂ ଯଜ୍ଞାରାଧନେ ପୁଂସା ଶିଷ୍ଯତେ ହରିମେଧସାମ୍ । ଭକ୍ତ୍ଯୈଵାରାଧ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନ୍ଯତ୍ତତ୍ରୋପକାରକମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ହରିଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ କ’ଣ ପାଇପାରେ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କେବଳ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପୂଜାଯାଏ; ଏହିଥିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି କାମକୁ ଆସେନାହିଁ।

ନ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦତ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ନୈଵାନୁଲେପନୈଃ । ତୋଷମେତି ମହାତ୍ମାସୌ ଯଥା ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ବିଭିନ୍ନ ଦାନ, ଫୁଲ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ବି ମହାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନ ସେତେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଯେତେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଅନ୍ତି।

ସଂସାରଵିଷଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଦ୍ଵେ ଫଲେ ହ୍ଯମୃତୋପମେ । କଦାଚିତ୍କେଶଵେ ଭକ୍ତିସ୍ତଦ୍ଭକ୍ତୈର୍ଵା ସମାଗମଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ସଂସାରର ବିଷ ଗଛର ଦୁଇଟି ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଅଛି—କେବେ କେବେ କେଶବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି।

ପତ୍ରେଷୁ ପୁଷ୍ପେଷୁ ଫଲେଷୁ ତୋଯେଷ୍ଵକଷ୍ଟଲଭ୍ଯେଷୁ ସଦୈଵ ସତ୍ସୁ । ଭକ୍ତ୍ଯୈକଲଭ୍ଯେ ପୁରୁଷେ ପୁରାଣେ ମୁକ୍ତ୍ଯୈକଲାଭେ କ୍ରିଯତେ ପ୍ରଯତ୍ନଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଓ ପାଣି—ଏଗୁଡିକ ସବୁବେଳେ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କେବଳ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପାଇଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏହିପାଇଁ ଲୋକେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।

ଆସ୍ଫୋଟଯନ୍ତି ପିତରଃ ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ତି ପିତାମାହଃ । ଵୈଷ୍ଣଵୋସ୍ମତ୍କୁଲେ ଜାତଃ ସ ନଃ ସନ୍ତାରଯିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୨୨୭.

ଆମ ବଂଶରେ ଜଣେ ବୈଷ୍ଣବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତାଳି ମାରି ନାଚନ୍ତି, ପିତାମହମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।

ଅଜ୍ଞାନିନଃ ସୁଖରେ ସମଧିକ୍ଷିପନ୍ତୋ ଯତ୍ପାପିନୋଽପି ଶିଶୁପାଲସୁଯୋଧନାଦ୍ଯାଃ । ମୁକ୍ତିଂ ଗତାଃ ସ୍ମରଣମାତ୍ରଵିଧୂତପାପାଃ କଃ ସଂଶଯଃ ପରମଭକ୍ତିମତାଂ ଜନାନାମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାପୀ, ଯେମିତି ଶିଶୁପାଳ ଓ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୋଇ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ; ତେବେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ସନ୍ଦେହ?

ଶରମଂ ତଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଯେ ଧ୍ଯାନଯୋଗଵିଵର୍ଜିତାଃ । ତେଽପି ମୃତ୍ଯୁମତିକ୍ରମ୍ଯ ଯାନ୍ତି ତଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଯୋଗ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେଇ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଭଵୋଦ୍ଭଵକ୍ଲେଶଶତୈର୍ହତସ୍ତଥା ପରିଭ୍ରମନ୍ନିନ୍ଦ୍ରିଯରନ୍ଧ୍ରକୈର୍ହଯୈଃ । ନିଯମ୍ଯତାଂ ମାଧଵ ! ମେ ମନୋହଯସ୍ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଶଙ୍କୌ ଦୃଢଭକ୍ତିବନ୍ଧନେ ॥ ୧,୨୨୭.

ଭବସାଗରର ଶତଶତ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୂପୀ ଅଶ୍ୱମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ମୋ ମନ, ହେ ମାଧବ, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧି ରଖ।

ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ରିଭେଦମିହ ପଠ୍ଯତେ । ଵେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତମାର୍ଗେଷୁ ତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ମୋହିତାଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ବିଷ୍ଣୁ ହିଁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଏଠାରେ ତିନି ପ୍ରକାର କୁହାଯାଏ; ବେଦର ନିଷ୍କର୍ଷ ମାର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ଲୋକେ ଏହାକୁ ଜାଣିନଥାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୨୮ ସୂତ ଉଵାଚ । ମୁକ୍ତିହେତୁମନାଦ୍ଯନ୍ତମଜମଵ୍ଯଯମକ୍ଷଯମ୍ । ଯୋ ନମେତ୍ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ନମସ୍ଯୋ ଜାଯତେ ନରଃ

ଯିଏ ଆଦି-ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷୟ ମୁକ୍ତିର କାରଣକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପ୍ରଣାମ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।

ଵିଷ୍ଣୁମାନନ୍ଦମଦ୍ଵୈତଂ ଵିଜ୍ଞାନଂ ସର୍ଵଗଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ପ୍ରଣମାମି ସଦା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚେତସା ହୃଦଯାଲଯମ୍

ମୁଁ ସଦା ଭକ୍ତି ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ୟ, ଆନନ୍ଦମୟ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ହୃଦୟରେ ବାସ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

ଯୋଽନ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନଶେଷସ୍ଯ ପଶ୍ଯତୀଶଃ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ତଂ ସର୍ଵସାକ୍ଷିଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ନମସ୍ଯେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ରହି, ଭଲ ଓ ଖରାପ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।