ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତସ୍ମାତ୍ସେଵା ବୁଧୈଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ଭକ୍ତିସାଧନଭୂଯସୀ । ତେ ଭକ୍ତା ଲୋକନାଥସ୍ଯ ନାମକର୍ମାଦିକୀର୍ତନେ ॥ ୧,୨୨୭.

ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେବାକୁ ଭକ୍ତିର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି; ଲୋକନାଥଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କ ନାମ, କର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କଥା କୀର୍ତନ କରନ୍ତି।

ମୁଞ୍ଚନ୍ତ୍ଯଶ୍ରୂଣି ସଂହର୍ଷାଦ୍ଯେ ପ୍ରହୃଷ୍ଟନୂରୁହାଃ । ଜଗଦ୍ଧାତୁର୍ମହେଶସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯାଜ୍ଞାଚରଣା ଵଯମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁ ଝାଡନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରୋମ ଖଡ଼ିଯାଏ, ସେମାନେ କହନ୍ତି — 'ଆମେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାର ଅନୁସରଣକାରୀ'।

ଇହ ନିତ୍ଯକ୍ରିଯାଃ କୁର୍ଯୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧା ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତୁ ତେ । ବ୍ରହ୍ମାକ୍ଷରଂ ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ଵୈ ତଯା ଭଗଵତେରିତମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏଠାରେ, ସ୍ନେହଭରା ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଅକ୍ଷର ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହା ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ତେଣୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନର୍ଥକ।

ପ୍ରଣାମପୂର୍ଵକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୋ ଵଦେଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୋ ହି ସଃ । ତଦ୍ଭକ୍ତଜନଵାତ୍ସଲ୍ଯଂ ପୂଜନଂ ଚାନୁମୋଦନମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହ ପ୍ରଣାମ କରି କଥା କହେ, ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ; ତାଙ୍କର ଭଗବଦ୍ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ପୂଜା ଓ ସ୍ୱୀକୃତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଏ।

ତତ୍କଥାଶ୍ରଵଣେ ପ୍ରୀତିରଶ୍ରୁନେତ୍ରାଙ୍ଗଵିକ୍ରିଯାଃ । ଯେନ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଵିଷ୍ଣୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭାଵୋ ନିଵେଶିତଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାରେ ପ୍ରେମ, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଦେହର ବିକାର — ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ ଯେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଅନ୍ତରେ ବସିଛି।

ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଶ୍ଚ କୃତାତ୍ମତ୍ଵାନ୍ମହାଭାଗଵତୋ ହି ସଃ । ଵିଶ୍ଵୋପକରଣଂ ନିତ୍ଯଂ ତଦର୍ଥଂ ସଙ୍ଗଵର୍ଜନମ୍ । ସ୍ଵଯମଭ୍ଯର୍ଚନଞ୍ଚୈଵ ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଞ୍ଚୋପଜୀଵତି ॥ ୧,୨୨୭.

ବିପ୍ରମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବାରୁ, ସେ ମହାଭାଗବତ; ସେ ସଦା ଜଗତର ଉପକାର କରେ, ଅନର୍ଥକ ସଙ୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।

ଭକ୍ତିରଷ୍ଟଵିଧା ହ୍ଯେଷା ଯସ୍ମିନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୋଽପି ଵର୍ତତେ । ସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ମୁନିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ଭକ୍ତି ଆଠ ପ୍ରକାରର; ଯଦି ଏହା ଏକ ମ୍ଲେଚ୍ଛରେ ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ସେ ବିପ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୁନି, ଶ୍ରୀମାନ୍ — ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ପାଏ।

ତସ୍ମୈ ଦେଯଂ ତତୋ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସ ଚ ପୂଜ୍ଯୋ ଯଥା ହରିଃ । ସ୍ମୃତଃ ସଂଭାଷିତୋ ଵାପି ପୂଜିତୋ ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ପୁନାତି ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡାଲୋଽପି ଯଦୃଚ୍ଛଯା ॥ ୧,୨୨୭.

ତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ସେ ହରିଙ୍କ ପରି ପୂଜ୍ୟ। ସେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ମରଣ କରିବା, କଥା ହେବା, କିମ୍ବା ପୂଜା କରିବା — ଭଗବଦ୍ଭକ୍ତ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଯଦୃଚ୍ଛାରେ ପବିତ୍ର କରେ।

ଦଯାଂ କୁରୁ ପ୍ରପନ୍ନାଯ ତଵାସ୍ମୀତି ଚ ଯୋ ଵଦେତ୍ । ଅଭଯଂ ସର୍ଵଭୂତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦେତଦ୍ଵ୍ରତଂ ହରେଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯିଏ ଶରଣ ନେଇ 'ମୁଁ ତୁମର' ବୋଲି କହେ, ତାଙ୍କୁ ଦୟା କର; ଏହି ହରିଙ୍କ ବ୍ରତ — ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେବା।

ମନ୍ତ୍ରଜାପିସହସ୍ରେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵଵେଦାନ୍ତପାରଗଃ । ସର୍ଵଵେଦାନ୍ତଵିତ୍କୋଟ୍ଯାଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୨୭.

ହଜାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତ ଜଣା ଲକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ଭକ୍ତି ରହିଛି, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

ଏକାନ୍ତିନଃ ସ୍ଵଵପୁଷା ଗଚ୍ଛନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍ । ଏକାନ୍ତେନ ସମୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତସ୍ମାଦେଷାଂ ପରାଯଣଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଶରୀରରେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମ।

ଯସ୍ମାଦେକାନ୍ତିନଃ ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତଦ୍ଭାଗଵତଚେତସଃ । ପ୍ରିଯାଣାମପି ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସୁପ୍ରିଯଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏହି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ; ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।

ଆପତ୍ସ୍ଵପି ସଦା ଭସ୍ଯ ଭକ୍ତିରଵ୍ଯଭିଚାରିଣା । ଯା ପ୍ରୀତିରଧିକା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵିଷଯେଷ୍ଵନପାଯିନୀ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଦୁଃଖ ରେ ମଧ୍ୟ ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ; ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଠାରୁ ଅଧିକ, ସେ ପ୍ରେମ କେବେ ମିଝାଏ ନାହିଁ।

ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଂସ୍ମରତଃ ସା ମେ ହୃଦଯାନ୍ନୋପସର୍ପତି । ଦୃଢଭକ୍ତୋଽପି ଵେଦାଦିସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପାରଗଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାବେଳେ ଏହି ଭକ୍ତି ମୋ ହୃଦୟରୁ କେବେ ବି ଯାଏ ନାହିଁ; ଦୃଢ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜଣା ଲୋକ ମଧ୍ୟ।

ଯୋ ନ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେ ଭକ୍ତସ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷାଧମମ୍ । ନାଧୀତଵେଦଶାସ୍ତ୍ରୋଽପି ନ କୃତୋଽଧ୍ଵରସମ୍ଭଵଃ । ଯୋ ଭକ୍ତିଂ ଵହତେ ଵିଷ୍ଣୌ ତେନ ସର୍ଵଂ କୃତଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁନାହିଁ, ସେ ପୁରୁଷମାନେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ; ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ।

ଯଜ୍ଵାନଃ କ୍ରତୁମୁଖ୍ଯାନାଂ ଵେଦାନାଂ ପାରଗା ଅପି । ନ ତାଂ ଯାନ୍ତି ଗତିଂ ଭକ୍ତା ଯାଂ ଯାନ୍ତି ମୁନିସତ୍ତମାଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ବେଦ ଜଣା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସେହି ଦେବତା ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଗତିକୁ ପାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଲୋକେ ମିଥ୍ଯାଚାରୋଽପ୍ଯନାଶ୍ରମୀ । ପୁନାତି ସକଲାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ସହସ୍ରାଂଶୁରିଵୋଦିତଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ବୈଷ୍ଣବ, ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଭୁଲ ହେଉଥିବା କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମରେ ନଥିବା, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଯେ ନୃଶଂସା ଦୁରାତ୍ମାନଃ ପାପାଚରରତାସ୍ତଥା । ତେଽପି ଯାନ୍ତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ନାରାଯଣପରାଯଣାଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଦୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପାପ କାମରେ ଲଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ପାଇଥାନ୍ତି।

ଦୃଢା ଜନାର୍ଦନେ ଭକ୍ତିର୍ଯଦୈଵାଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ । ତଦା କିଯତ୍ସ୍ଵର୍ଗସୁଖଂ ସୈଵ ନିର୍ଵାଣହେତୁକା ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେବେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଢ ଭକ୍ତି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ, ସେବେ ସ୍ୱର୍ଗର ଯେଉଁ ସୁଖ ଅଛି, ସେହି ଭକ୍ତି ନିଜେ ମୋକ୍ଷର କାରଣ ହୁଏ।

ଭ୍ରାମ୍ଯତାଂ ତତ୍ର ସଂସାରେ ନରାଣାଂ କୁର୍ମଦୁର୍ଗମେ । ହସ୍ତାଵଲମ୍ବନେ ହ୍ଯେକଂ ଯେନ ତୁଷ୍ଯେଜ୍ଜନାର୍ଦନଃ । ନ ଶୃଣୋତି ଗୁଣାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ । ସ ମରୋ ବଧିରୋ ଜ୍ଞେଯଃ ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଏହି ସଂସାରରେ ଲୋକମାନେ କୁର୍ମ ପଥ ପରି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଭାବରେ ଭୂମିକୁ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଏକମାତ୍ର ସହାୟ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବଦେବଙ୍କ ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୃତ, ବଧିର ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାର ଭାବିବାକୁ।

ନାମ୍ନି ସଂକୀର୍ତିତେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯସ୍ଯ ପୁଂସୋ ନ ଜାଯତେ । ଶରୀରଂ ପୁଲକୋଦ୍ଭାସି ତଦ୍ଭଵେତ୍କୁଣପୋପମମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯେବେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ଯଦି କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ ନାହିଁ, ତାହା ଶବ ପରି।

ଯସ୍ମିନ୍ଭକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତିରପ୍ଯଚିରାଦ୍ଭଵେତ୍ । ନିଵିଷ୍ଟମନସାଂ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଥା ଵୃଜିନକ୍ଷଯଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଭକ୍ତିରେ ନିବିଶ୍ଟ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପାପ ଏହି ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ସ୍ଵପୁରୁଷମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପାଶହସ୍ତଂ ଵଦତି ଯମଃ କିଲ ତସ୍ଯ କର୍ଣମୂଲେ । ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରାପନ୍ନନ୍ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯମ ନିଜ ପରିଚାରକ ପାଶ ହାତରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ କାନ ନିକଟରେ କହନ୍ତି: 'ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେର ପ୍ରଭୁ, ବୈଷ୍ଣବମାନେର ନୁହେଁ।'

ଅପି ଚେତ୍ସୁଦୁରାଚାରୋ ଭଜତେ ମାମନନ୍ଯଭାକ୍ । ସାଧୁରେଵ ସ ମନ୍ତଵ୍ଯଃ ସମ୍ଯଗଵ୍ଯଵସିତୋ ହି ସଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯଦି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ମୋତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ଲୋକ ଭାବିବାକୁ; କାରଣ ସେ ସଠିକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇଛି।

କ୍ଷିପ୍ରଂ ଭଵତି ଧର୍ମାତ୍ମା ଶଶ୍ଵଚ୍ଛାନ୍ତିଂ ସ ଗଚ୍ଛତି । ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଜାନୀହି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ନ ନଶ୍ଯତି ॥ ୧,୨୨୭.

ସେ ଶୀଘ୍ର ଧର୍ମାତ୍ମା ହୁଏ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଏ; ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଧର୍ମାର୍ଥକାମଃ କିଂ ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତିସ୍ତସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତା । ସମସ୍ତଜଗତାଂ ମୂଲଂ ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିଃ ସ୍ଥିରା ହରୌ ॥ ୧,୨୨୭.

ଯାହାଙ୍କ ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ ଭାବେ ଲଗିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଯାହା, ସେମାନେ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ମୋକ୍ଷ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଛି।

ଦୈଵୀ ହ୍ଯେଷା ଗୁଣମଯୀ ହରେର୍ମାଯା ଦୁରତ୍ଯଯା । ତମେଵ ଯେ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ମାଯାମେତାଂ ତରନ୍ତି ତେ ॥ ୧,୨୨୭.

ହରିଙ୍କ ଦେବୀ ମାୟା ତିନି ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ଶରଣ ନେନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି।

କିଂ ଯଜ୍ଞାରାଧନେ ପୁଂସା ଶିଷ୍ଯତେ ହରିମେଧସାମ୍ । ଭକ୍ତ୍ଯୈଵାରାଧ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନ୍ଯତ୍ତତ୍ରୋପକାରକମ୍ ॥ ୧,୨୨୭.

ହରିଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ କ’ଣ ପାଇପାରେ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କେବଳ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପୂଜାଯାଏ; ଏହିଥିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି କାମକୁ ଆସେନାହିଁ।

ନ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦତ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ନୈଵାନୁଲେପନୈଃ । ତୋଷମେତି ମହାତ୍ମାସୌ ଯଥା ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୧,୨୨୭.

ବିଭିନ୍ନ ଦାନ, ଫୁଲ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ବି ମହାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନ ସେତେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଯେତେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଅନ୍ତି।