ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ରକ୍ତୋ ହରିର୍ନରୈଃ ପୂଜ୍ଯୋ ନରା ଦଶଶତାଯୁଷଃ । ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୋମରଥଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ରାକ୍ଷସାନହନ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ହରି ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଏଠାରେ ମଣିଷମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ପୃଥିବୀରେ ରଥ ଚଳାନ୍ତି ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି।

ଦ୍ଵିପାଦଵିଗ୍ରହୋ ଧର୍ମଃ ପୀତତାଞ୍ଚାଚ୍ଯୁତେ ଗତେ । ଚତୁଃ ଶତାଯୁଷୋ ଲୋକା ଦ୍ଵିଜକ୍ଷତ୍ରୋଦ୍ଭଵାଃ ପ୍ରଜାଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଦୁଇଟି ମାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ିଥାଏ, ଅଚ୍ୟୁତ ଚାଲିଯିବା ସହିତ ଧର୍ମ ଅବନତି ହୁଏ। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଚାରିଶେ ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି, ପ୍ରଜାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଲ୍ପବୁଦ୍ଧୀଂଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵ୍ଯାସସ୍ଵରୂପଧୃକ୍ । ତଦେକନ୍ତୁ ଯଜୁର୍ଵେଦଂ? ଚତୁର୍ଧା ଵ୍ଯଭଜତ୍ପୁନଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ସେଠାରେ ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ୟାସ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯଜୁର୍ବେଦକୁ ପୁଣି ଚାରି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ।

ଶିଷ୍ଯାନଧ୍ଯାପଯାମାସ ସମସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍ନିବୋଧ ମେ । ଋଗ୍ଵେଦମଥ ପୈଲନ୍ତ୍ସାମଵେଦଞ୍ଚ ଜୈମିନିମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ; ଏହା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ। ପୈଳଙ୍କୁ ଋଗ୍ବେଦ, ଜୈମିନିଙ୍କୁ ସାମବେଦ ମିଳିଲା।

ଅଥର୍ଵାଣଂ ସୁମନ୍ତୁନ୍ତୁ ଯଜୁର୍ଵେଦଂ ମହାମୁନିମ୍ । ଵୈଶମ୍ପାଯନମଙ୍ଗନ୍ତୁ ପୁରାଣଂ ସୂତମେଵ ଚ । ଅଷ୍ଟାଦଶପୁରାଣାନି ଯୈର୍ଵେଦ୍ଯୋ ହରିରେଵ ହି ॥ ୧,୨୨୩.

ସୁମନ୍ତୁଙ୍କୁ ଅଥର୍ବବେଦ, ଏକ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଯଜୁର୍ବେଦ, ବୈଶମ୍ପାୟନଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗ ଏବଂ ସୂତଙ୍କୁ ପୁରାଣ ମିଳିଲା; ଏହି ଅଷ୍ଟାଦଶ ପୁରାଣ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ।

ସର୍ଗଶ୍ଚ ପ୍ରତିସର୍ଗଶ୍ଚ ଵଂଶୋ ମନ୍ଵନ୍ତରାଣି ଚ । ଵଂଶାନୁଚରିତଚ୍ଚୈଵ ପୁରାଣଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଣମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି, ବଂଶାବଳୀ, ମନ୍ବନ୍ତର ଏବଂ ବଂଶର ଚରିତ୍ର—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଗୁଣ ପୁରାଣର ଲକ୍ଷଣ।

ବ୍ରାହ୍ମଂ ପାଦ୍ମଂ ଵୈଷ୍ଣଵଞ୍ଚ ଶୈଵଂ ଭାଗଵତନ୍ତଥା । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ନାରଦୀଯଞ୍ଚସ୍କାନ୍ଦଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଵରାହକମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ବ୍ରାହ୍ମ, ପଦ୍ମ, ବୈଷ୍ଣବ, ଶୈବ, ଭାଗବତ, ଭବିଷ୍ୟ, ନାରଦୀୟ, ସ୍କନ୍ଦ, ଲିଙ୍ଗ ଏବଂ ବରାହ ପୁରାଣ।

ମାର୍କଣ୍ଡେଯଂ ତଥାଗ୍ନେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତମେଵ ଚ । କୌର୍ମଂ ମାତ୍ସ୍ଯଂ ଗାରୁଡଞ୍ଚ ଵାଯଵୀଯମନନ୍ତରମ୍ । ଅଷ୍ଟାଦଶସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମିତି ସଂଜ୍ଞିତମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଅଗ୍ନେୟ, ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ, କୂର୍ମ, ମାତ୍ସ୍ୟ, ଗାରୁଡ, ବାୟୁ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ—ଏହି ଅଷ୍ଟାଦଶ ପୁରାଣକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାମରେ ଗଣାଯାଏ।

ଅନ୍ଯାନ୍ଯୁପପୁରାଣାନି ମୁନିଭିଃ କଥିତାନି ତୁ । ଆଦ୍ଯଂ ସନତ୍କୁମାରୋକ୍ତଂ ନାରସିଂହମଥାପରମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପପୁରାଣ ମୁନିମାନେ କହିଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମଟି ସନତ୍କୁମାର କହିଥିଲେ, ପରେ ନରସିଂହ।

ତୃତୀଯଂ ସ୍କାନ୍ଦମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ କୁମାରେଣ ତୁ ଭାଷିତମ୍ । ଚତୁର୍ଥଂ ଶିଵଧର୍ମାଖ୍ଯଂ ସ୍ଯାନ୍ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରଭାଷିତମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ତୃତୀୟଟି ସ୍କନ୍ଦ ଯାହା କୁମାର କହିଛନ୍ତି; ଚତୁର୍ଥଟି ଶିବଧର୍ମ ଯାହା ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର କହିଛନ୍ତି।

ଦୁର୍ଵାସସୋକ୍ତମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ନାରଦୋକ୍ତମତଃ ପରମ୍ । କାପିଲଂ ଵାମନଞ୍ଚୈଵ ତଥୈଵୋଶନସେରିତମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ଦୁର୍ବାସା କହିଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାଣ, ପରେ ନାରଦ କହିଥିବା; କାପିଳ, ବାମନ ଏବଂ ତେଣୁଁଠି ଉଶନାସ କହିଥିବା।

ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ଵାରୁଣଞ୍ଚାଥ କାଲିକାହ୍ଵଯମେଵ ଚ । ମାହେଶ୍ଵରଂ ତଥା ସାମ୍ବମେଵଂ ସର୍ଵାର୍ଥସଞ୍ଚଯମ୍ । ପରାଶରୋକ୍ତମପରଂ ମାରୀଚଂ ଭାର୍ଗଵାହ୍ଵଯମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ବାରୁଣ ଏବଂ କାଳିକା ନାମକ ପୁରାଣ; ମାହେଶ୍ୱର ଏବଂ ସାମ୍ବ, ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଅର୍ଥର ସଂଗ୍ରହ; ପରାଶର କହିଥିବା, ମାରୀଚ ଏବଂ ଭାର୍ଗବ ନାମକ ପୁରାଣ।

ପୁରାଣଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଞ୍ଚ ଵେଦାସ୍ତ୍ଵଙ୍ଗାନି ଯନ୍ମୁନେ । ନ୍ଯାଯଃ ଶୌନକ ମୀମାଂସା ଆଯୁର୍ଵେଦାର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରକମ୍ । ଗାନ୍ଧର୍ଵଶ୍ଚ ଧନୁର୍ଵେଦୋ ଵିଦ୍ଯା ହ୍ଯଷ୍ଟାଦଶସ୍ମୃତାଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ପୁରାଣ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ବେଦ ଏବଂ ତାହାର ଅଙ୍ଗ, ମୁନି; ନ୍ୟାୟ, ଶୌନକ, ମୀମାଂସା, ଆୟୁର୍ବେଦ, ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଧନୁର୍ବେଦ—ଏହି ଅଷ୍ଟାଦଶ ବିଦ୍ୟା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ଦ୍ଵାପରାନ୍ତେନ ଚ ହରିର୍ଗୁରୁଭାରମପାହରତ୍ । ଏକପାଦସ୍ଥିତେ ଧର୍ମେ କୃଷ୍ଣତ୍ଵଞ୍ଚାଚ୍ଯୁତେ ଗତେ ॥ ୧,୨୨୩.

ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ ହରି ଗୁରୁମାନଙ୍କର ଭାର ହଟାଇଲେ; ଧର୍ମ ଏକ ପାଏ ଦଁଡାଇ ରହିଲା, କୃଷ୍ଣ ଅଚ୍ୟୁତ ଭାବେ ଯାତ୍ରା କଲେ।

ଜନାସ୍ତଦା ଦୁରାଚାରା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ନିର୍ଦଯାଃ । ସତ୍ତ୍ଵଂ ରଜସ୍ତମ ଇତି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପୁରୁଷେ ଗୁଣାଃ । କାଲସଞ୍ଚୋଦିତାସ୍ତେଽପି ପରିଵର୍ତନ୍ତ ଆତ୍ମନି ॥ ୧,୨୨୩.

ତାପରେ ଲୋକମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିର୍ଦୟ ହେବେ; ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜ, ତମ ଏହି ଗୁଣମାନେ ମଣିଷରେ ଦେଖାଯାଏ, ସମୟର ପ୍ରେରଣାରେ ସେମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଘୂରିବା କରନ୍ତି।

ପ୍ରଭୂତଞ୍ଚ ଯଦା ସତ୍ତ୍ଵଂ ମନୋ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ । ତଦା କୃତଯୁଗଂ ଵିଦ୍ଯାଜ୍ଜ୍ଞାନେ ତପସି ଯଦ୍ରତିଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ଯେତେବେଳେ ସତ୍ତ୍ୱ ଭଳି ରହେ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସହିତ, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ କୃତୟୁଗ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।

ଯଦା କର୍ମସୁ କାମ୍ଯେଷୁ ଶକ୍ତିର୍ଯଶସି ଦେହିନାମ୍ । ତଦା ତ୍ରେତା ରଜୋଭୂତିରିତି ଜାନୀହି ଶୌନକ ॥ ୧,୨୨୩.

ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯଶସ୍ୱୀତାରେ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଶୌନକ, ତୁମେ ଜାଣ, ତ୍ରେତାରେ ରଜ ଗୁଣର ପ୍ରଭାବ ଅଧିକ।

ଯଦା ଲୋଭସ୍ତ୍ଵସନ୍ତୋଷୋ ମାନୋ ଦମ୍ଭଶ୍ଚ ମତ୍ସରଃ । କର୍ମଣାଞ୍ଚାପି କାମ୍ଯାନାଂ ଦ୍ଵାପରଂ ତଦ୍ରଜସ୍ତମଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ଯେତେବେଳେ ଲୋଭ, ଅସନ୍ତୋଷ, ଅହଂକାର, ଢୋଙ୍ଗ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା, ଏବଂ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧିକ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ, ଯେଉଁଠାରେ ରଜ ଓ ତମ ମିଶିଥାଏ।

ଯଦା ସଦାନୃତଂ ତନ୍ଦ୍ରା ନିଦ୍ରା ହିଂସାଦିସାଧନମ୍ । ଶୋକମୋହୌ ଭଯଂ ଦୈନ୍ଯଂ ସ କଲିସ୍ତମସି ସ୍ମୃତଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ଯେତେବେଳେ ସଦା ମିଥ୍ୟା, ଅଳସ୍ୟ, ନିଦ୍ରା, ହିଂସା ଓ ଏହାଦି ଉପାୟ, ଶୋକ, ମୋହ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖ ରହିଥାଏ, ସେତେବେଳେ କଳି ଯୁଗ, ଯାହାକୁ ତମସ୍ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।

ଯସ୍ମିଞ୍ଜନାଃ କାମିନଃ ସ୍ଯୁଃ ଶଶ୍ଵତ୍କଟୁକଭାଷିଣଃ । ଦସ୍ଯୂତ୍କୃଷ୍ଟା ଜନପଦା ଵେଦାଃ ପାଷଣ୍ଡଦୂଷିତାଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ଯେଉଁଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ କାମପରାୟଣ, ସଦା କଢ଼ା କଥା କହୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେଶ ଦଖଳ କରିଥିବା ଏବଂ ବେଦ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।

ରାଜାନଶ୍ଚ ପ୍ରଜାଭିକ୍ଷାଃ ଶିଶ୍ନୋଦରପରାଜିତାଃ । ଅଵ୍ରତା ଵଟଵୋଽଶୌଚା ଭିକ୍ଷଵଶ୍ଚ କୁଟୁମ୍ବିନଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ରାଜାମାନେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗନ୍ତି, କାମ ଓ ଭୁଖରେ ହରାଇଯାନ୍ତି; ବ୍ରତ ନଥିବା ବଟ, ଅପବିତ୍ର, ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥ।

ତପସ୍ଵିନୋ ଗ୍ରାମଵାସାଃ ନ୍ଯାସିନୋ ହ୍ଯର୍ଥଲୋଲୁପାଃ । ହ୍ରସ୍ଵକାଯା ମହାହାରାଶ୍ଚୌରାସ୍ତେ ସାଧଵଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ତପସ୍ୱୀମାନେ ଗାଁରେ ବସିବେ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ଧନ ପାଇଁ ଲୋଭୀ ହେବେ; ଛୋଟ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଖାଇବେ, ଚୋରମାନେ ସଧୁବୋଲି ଗଣାଯିବେ।

ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଭୃତ୍ଯାଶ୍ଚ ପତିଂ ତାପସସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯତି ଵ୍ରତମ୍ । ଶୂଦ୍ରାଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହିଷ୍ଯନ୍ତି ଵୈଶ୍ଯା ଵ୍ରତପରାଯଣଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ଚାକରମାନେ ମାଲିକଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବେ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ନିଜ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ; ଶୂଦ୍ରମାନେ ଦାନ ନେବେ, ବଣିକମାନେ ଧାର୍ମିକ କାମରେ ଲାଗିରହିବେ।

ଉଦ୍ଵିଗ୍ନାଃ ସନ୍ତି ଚ ଜନାଃ ପିଶାଚସଦୃଶାଃ ପ୍ରଜାଃ । ଅନ୍ଯାଯଭୋଜନେନାଗ୍ନିଦେଵତାତିଥିପୂଜନମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

ଲୋକମାନେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେବେ, ପ୍ରଜାମାନେ ପିଶାଚ ସଦୃଶ ହେବେ; ଅନ୍ୟାୟ ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ପୂଜା କରାଯିବ।

କରିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ନ ଚ ପିତ୍ର୍ଯୋଦକକ୍ରିଯାମ୍ । ସ୍ତ୍ରୀପରାଶ୍ଚ ଜନାଃ ସର୍ଵେ ଶୂଦ୍ରପ୍ରାଯାଶ୍ଚ ଶୌନକ ॥ ୧,୨୨୩.

କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ପିତୃପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳାଞ୍ଜଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ଜଣେ ଜଣେ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହେବେ, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶୂଦ୍ର ହେବେ, ହେ ଶୌନକ।

ବହୁପ୍ରଜାଲ୍ପଭାଗ୍ଯାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଶିରଃ କଣ୍ଡୂଯନପରା ଆଜ୍ଞାଂ ଭେତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଭର୍ତ୍ସିତାଃ ॥ ୧,୨୨୩.

କଳିଯୁଗରେ ଜନାନୀମାନେ ବହୁତ କଥା କହିବେ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ହେବେ; ସେମାନେ ସିର ଚୁଲିବାରେ ଲାଗି ରହିବେ, ଡାଟିଲେ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଦେବେ।

ଵିଷ୍ଣୁଂ ନ ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ପାଷଣ୍ଡୋପହତା ଜନାଃ । କଲେର୍ଦୋଷନିଧେର୍ଵିପ୍ରା ଅସ୍ତି ହ୍ଯେକୋ ମହାଗୁଣଃ ॥ ୧,୨୨୩.

ପାଖଣ୍ଡ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବେ ନାହିଁ; କଳିଯୁଗ ଦୋଷର ସାଗର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଗୁଣ ଅଛି।

କୀର୍ତନାଦେଵ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହାବନ୍ଧଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍ । କୃତେ ଯଦ୍ଧ୍ଯାଯତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ତ୍ରେତାଯାଂ ଜପତଃ ଫଲମ୍ ॥ ୧,୨୨୩.

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ କୀର୍ତ୍ତନ କରିଲେ ବଡ଼ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି ଦିଅଯାଏ; ସତ୍ୟଯୁଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତ୍ରେତାରେ ଜପ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,

ଦ୍ଵାପରେ ପରିଚର୍ଯାଯାଂ କଲୌ ତଦ୍ଧରିକୀର୍ତନାତ୍ । ତସ୍ମାଦ୍ଧ୍ଯେଯୋ ହରିର୍ନିତ୍ଯଂ ଗେଯଃ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ଶୌନକ ॥ ୧,୨୨୩.

ଦ୍ୱାପରରେ ସେଇ ସେବା କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କଳିଯୁଗରେ ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି ସେଇ ଫଳ ମିଳେ; ତେଣୁ, ହେ ଶୌନକ, ହରିଙ୍କୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ, ଗାନ ଓ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।