ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ତୁ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ସନମସ୍କାରକଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ଅଧ୍ଯାପନଂ ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞଃ ପିତୃଯଜ୍ଞସ୍ତୁ ତର୍ପଣମ୍ ॥ ୧,୨୧୩.

ଶୂଦ୍ରମାନେ ଚୁପଚାପ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି । ପାଠ ପଢିବା, ବ୍ରହ୍ମୟଜ୍ଞ କରିବା ଓ ପିତୃଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ ।

ହୋମୋ ଦୈଵୀ ବଲିର୍ଭୌତୋ ନ ଯଜ୍ଞୋଽତିଥିପୂଜନମ୍ । ଗଵା ଗୋଷ୍ଠେ ଦଶଗୁଣଂ ଅଗ୍ନ୍ଯଗାରେ ଶତାଧିକମ୍ ॥ ୧,୨୧୩.

ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ହୋମ, ଭୂତମାନେ ପାଇଁ ବଳି ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଯଜ୍ଞ ନୁହେଁ । ଗୋଶାଳାରେ ଗାଁ ଦେଲେ ଦଶଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ, ଅଗ୍ନିଗୃହରେ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ ।

ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ । ସହସ୍ରଶତକୋଟୀନାମନନ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁସନ୍ନିଧୌ ॥ ୧,୨୧୩.

ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ, ଲକ୍ଷ-କୋଟି ଗୁଣା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ବିଶେଷ କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ।

ପଞ୍ଚମେ ଚ ତଥା ଭାଗେ ସଂଵିଭାଗୋ ଯଥାର୍ଥତଃ । ପିତୃଦେ ଵମନୁଷ୍ଯାଣାଂ କୋଟୀନାଂ ଚୋପଦିଶ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୧୩.

ଏଭଳି ଭାବେ ପଞ୍ଚମ ଅଂଶରେ ଯଥାଯଥ ଭାଗ କରି ଦେବା ଉଚିତ । ପିତୃମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କୋଟି କୋଟି ପୁଣ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି ।

ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦାଯାଗ୍ର ଯଃ ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସହାଶ୍ନୁତେ । ସ ପ୍ରେତ୍ଯ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗମନ୍ନଦାନଂ ସମାଚରନ୍ ॥ ୧,୨୧୩.

ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ପରେ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଖାଏ, ସେ ଅନ୍ନଦାନ କରି ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ।

ପୂର୍ଵଂ ମଧୁରମଶ୍ରୀଯାଲ୍ଲଵଣାମ୍ଲୌ ଚ ମଧ୍ଯତଃ । କଟୁତିକ୍ତକଷାଯାଂଶ୍ଚ ପଯଶ୍ଚୈଵ ତଥାନ୍ତତଃ ॥ ୧,୨୧୩.

ପ୍ରଥମେ ମିଠା ଖାଇବା ଉଚିତ, ମଧ୍ୟରେ ଲୁଣ ଓ ଖଟା, ଶେଷରେ ତିକ୍ତ, କଷାୟ ଓ ଦୁଧ ଖାଇବା ଉଚିତ ।

ଶାକଂ ଚ ରାତ୍ରୌ ଭୂମିଷ୍ଠମତ୍ଯନ୍ତଂ ଚ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ । ନଚୈକରସସେଵାଯାଂ ପ୍ରସଜ୍ଜେତ କଦାଚନ ॥ ୧,୨୧୩.

ରାତିରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଶାକ ଖାଇବାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ । ଏବଂ କେବେ ଏକ ରସର ଖାଦ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।

ସମୃତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାନ୍ନଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ନଂ ପଯଃ ସ୍ମୃତମ୍ । ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଚାନ୍ନମେଵାନ୍ନଂ ଶୂଦ୍ରାନ୍ନଂ ରୁଧିରଂ ସ୍ମୃତମ୍ ॥ ୧,୨୧୩.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଅନ୍ନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ଦୁଧ, ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ରକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ଉଚିତ ବୋଲି କହାଯାଇଛି ।

ଅମାଵାସୀ ଵସେଦତ୍ର ଏକହାଯନମେଵ ଵା ॥ ୧,୨୧୩.

ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର ।

ତତ୍ର ଶ୍ରୀଶ୍ଚୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଵସତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଉଦରେ ଗାର୍ହପତ୍ଯାଗ୍ନିଃ ପୃଷ୍ଠଦେଶେ ତୁ ଦକ୍ଷିଣଃ ॥ ୧,୨୧୩.

ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉଭୟ ବସନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ପେଟରେ ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଓ ପିଠିରେ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି ଅଛି ।

ଆସ୍ଯେ ଚାହଵନୀଯୋଽଗ୍ନିଃ ସତ୍ଯଃ ପର୍ଵ ଚ ମୂର୍ଧନି । ଯଃ ପଞ୍ଚାଗ୍ନୀନିମାନ୍ଵେଦ ଆହିତାଗ୍ନିଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ ॥ ୧,୨୧୩.

ମୁଁହରେ ଆହବନୀୟ ଅଗ୍ନି, ମୁଣ୍ଡରେ ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ପର୍ବ ଅଛି । ଯିଏ ଏହି ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଣେ, ସେ ଆହିତାଗ୍ନି ଭାବରେ ପରିଚିତ ।

ଶରିରମାପଃ ସୋମଂ ଚ ଵିଵିଧଂ ଚାନ୍ନମୁଚ୍ଯତେ । ପ୍ରାଣୋ ହ୍ଯଗ୍ନିସ୍ତଥାଦିତ୍ଯସ୍ତ୍ରିଭୋକ୍ତା ଏକ ଏଵ ତୁ ॥ ୧,୨୧୩.

ଶରୀର ହେଉଛି ଜଳ, ସୋମ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ; ପ୍ରାଣ ହେଉଛି ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହି ତିନିଟିର ଭୋଗକର୍ତ୍ତା ଏକମାତ୍ର ।

ଅନ୍ନଂ ବଲାଯ ମେ ଭୂମେରପାମଗ୍ନ୍ଯନିଲସ୍ଯ ଚ । ଭଵତ୍ଯେତତ୍ପରିଣତୌ ମମାପ୍ଯଵ୍ଯାହତଂ ସୁଖମ୍ ॥ ୧,୨୧୩.

ଅନ୍ନ ମୋତେ, ଭୂମି, ଜଳ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁକୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛି । ଏହା ପଚିଲେ ମୋତେ ଅବିରତ ସୁଖ ମିଳୁ ।

ହସ୍ତେନ ପରିମାର୍ଜ୍ଯାଥ କୁର୍ଯାତ୍ତାମ୍ବୂଲଭକ୍ଷଣମ୍ । ଶ୍ରଵଣଂ ଚେତିହାସସ୍ଯ ତତ୍କୁର୍ଯାତ୍ସୁସମାହିତଃ ॥ ୧,୨୧୩.

ହାତ ପୋଛି ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇବା ଉଚିତ । ତା'ପରେ ଏତିହାସ ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ମନୋଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ ।

ଇତିହାସପୁରାଣାଦ୍ଯୈଃ ଷଷ୍ଠସପ୍ତମକେନଯେତ୍ । ତତଃ ସନ୍ଧ୍ଯାମୁପାସୀତ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵୈ ପଶ୍ଚିମାଂ ନରଃ ॥ ୧,୨୧୩.

ଦିନର ଛଅ କିମ୍ବା ସାତ ଅଂଶ ଅତିବାହିତ ହେଲେ ଏତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ । ତା'ପରେ ସ୍ନାନ କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ ।

ଏତଦ୍ଵା ଦିଵସେ ପ୍ରୋକ୍ତମନୁଷ୍ଠାନଂ ମଯା ଦ୍ଵିଜ । ଆଚାରଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଛୃଣୁଯାତ୍ସ ଦିଵଂଵ୍ରଜେତ୍ । ଆଚାରାଦିର୍ଧର୍ମକର୍ତା କେଶଵୋ ହି ସ୍ମୃତୋ ଦ୍ଵିଜ ॥ ୧,୨୧୩.

ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏହିଭଳି ଦିନର ନିୟମ ମୁଁ କହିଲି । ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଏହା ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ । ଆଚାର ହେଉଛି ଧର୍ମର ଆରମ୍ଭ, ଏହି କଥା ଦ୍ୱିଜ, କେଶବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୧୪ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ । ଅଥ ସ୍ନାନଵିଧିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସ୍ନାନମୂଲା କ୍ରିଯା ଯତଃ । ମୃଦ୍ଗୋମଯତିଲାନ୍ଦର୍ଭାନ୍ପୁଷ୍ପାଣି ସୁରଭୀଣି ଚ ॥ ୧,୨୧୪.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ସ୍ନାନର ବିଧି କହିବି, କାରଣ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାର ମୂଳ ସ୍ନାନ ଅଟୁଟ । ଏଥିପାଇଁ ମାଟି, ଗୋମୟ, ତିଳ, କୁଶ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ।

ଆହରେତ୍ସ୍ନାନକାଲେ ଚ ସ୍ନାନାର୍ଥୋ ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ । ଗନ୍ଧୋଦକାନ୍ତଂ ଵିଵିକ୍ତେ (ଧଂ) ସ୍ଥାପଯେତ୍ତାନ୍ଯଥ କ୍ଷିତୌ ॥ ୧,୨୧୪.

ସ୍ନାନ ସମୟରେ, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମଗ୍ରୀଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ ଆଣି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗନ୍ଧ ମିଶିତ ପାଣି ସହିତ କ୍ଷେମ ଏବଂ ପରିସ୍କୃତ ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ତ୍ରିଧା କୃତ୍ଵା ମୃଦଂ ତାଂ ତୁ ଗୋମଯଂ ଚ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଅଦ୍ଭିର୍ମୃଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଚରଣୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯାଥ କରୌ ତଥା ॥ ୧,୨୧୪.

ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ମାଟି ଏବଂ ଗୋମୟକୁ ତିନି ଭାଗ କରି, ପରେ ପାଣି ଏବଂ ମାଟି ସହିତ ପାଦ ଏବଂ ହାତ ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ଉପଵୀତୀ ବଦ୍ଧଶିଖଃ ସମ୍ଯଗାଚମ୍ଯ ଵାଗ୍ଯତଃ । ଉରୁଂ ରାଜେତ୍ଯୃଚା ତୋଯମୁପସ୍ଥାଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍ ॥ ୧,୨୧୪.

ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ଚୁଡ଼ା ବାନ୍ଧି, ଠିକ୍ ଭାବରେ ଆଚମନ କରି ଏବଂ ମନ ଶାନ୍ତ ରଖି, ପାଣି ନିକଟକୁ ଯାଇ, 'ଉରୁଁ ରାଜେତ୍' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପାଣିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।

ଆଵର୍ତଯେତ୍ତଦୁଦକଂ ଯେ ତେ ଶତମିତିତ୍ର୍ଯୃଚା ॥ ୧,୨୧୪.

'ଏ ତେ ଶତମ୍' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପାଣିକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇବା ଉଚିତ।

ଓଂ ଉରୁଂ ହି ରାଜା ଵରୁଣଶ୍ଚକାର ସୂର୍ଯାଯ ପନ୍ଥାନମନ୍ଵେତ ଵା । ପ୍ରତିଧାତା ଚ ଵକ୍ତାରସ୍ତାହୃଦଯାଵିପଶ୍ଚିତ୍ । ନମୋଽଗ୍ନ୍ଯରୁଣାଯା ଭିଷ୍ଟୁତୋଵରୁଣସ୍ଯ ପାଶଃ । ଵରୁଣାଯ ନମଃ ॥ ୧,୨୧୪.

ଓଁ। ବଡ଼ ରାଜା ବରୁଣ ଏହି ବିଶାଳ ପଥ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ରକ୍ଷକ ଏବଂ ବକ୍ତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ହୃଦୟର, ସେହିପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଓ ଅରୁଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ବରୁଣଙ୍କର ପାଶ ଶିଥିଳ ହେଉ। ବରୁଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଓଂ ଯେ ତେ ଶତଂ ଵରୁଣଯେ ସହସ୍ରଂ ଯଜ୍ଞିଯାଃ ପାଶା ଵିତତା ମହାନ୍ତଃ । ତେଭିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ସଵିତୋତ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଶ୍ଵେ ମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ ମରୁତଃ ସ୍ଵର୍କାଃ ସ୍ଵାହା । ସୁମିତ୍ରିଯାନ ଇତ୍ଯବଞ୍ଜଲିମାକୃତ୍ଯୋତ୍ତରେଣ ତୋଯଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିରାଜ୍ଯ ଚୈଵ ଵିନିଃ କ୍ଷିପେତ୍ । ଓଂ ସୁମିତ୍ରିଯା ନ ଆପ ଓଷଧଯଃ ସନ୍ତୁ । ଦୁର୍ମିତ୍ରିଯାସ୍ତସ୍ମୈ ସନ୍ତୁ ଯୋଽସ୍ମାନ୍ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯଞ୍ଚ ଵଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମଃ ॥ ୧,୨୧୪.

ପାଦୌ କଟିଂ ଚୈଵ ପୂର୍ଵଂ ମୃଦ୍ଭିସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିଃ । ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ହସ୍ତା ଵାଚମ୍ଯ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜଲଂ ତତଃ ॥ ୧,୨୧୪.

ପ୍ରଥମେ, ପାଦ ଏବଂ କଟିକୁ ମାଟି ସହିତ ତିନିଥର କରି ଧୋଇ, ପରେ ହାତ ଧୋଇ, ଆଚମନ କରି, ପ୍ରଣାମ କରି, ତାପରେ ପାଣି ନେବା ଉଚିତ।

ଓଂ ଇଦଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଚକ୍ରମେ ତ୍ରେଧା ନିଧେ ପଦଂ ସମୂଢମସ୍ଯ ପାଂସୁରେ । ମହାଵ୍ଯାହୃତିଭିଃ ପଶ୍ଚାଦାଚାମେତ୍ପ୍ରଯତୋଽପି ସନ୍ ॥ ୧,୨୧୪.

ଓଁ। ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତିନି ପଦକ୍ଷେପରେ ଅଟିକିଛନ୍ତି; ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପଦ ଧୂଳିରେ ଅଛି। ପରେ, ମହା ବ୍ୟାହୃତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।

ମାର୍ଜଯେଦ୍ଵୈ ମୃଦାଙ୍ଗାନି ଇଦଂ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ତ୍ଵୃଚା । ଭାସ୍କରାଭିମୁଖୋ ମଜ୍ଜେଦାପୋ ଅସ୍ମାନିତିତ୍ଯୃଚା ॥ ୧,୨୧୪.

ମାଟି ସହିତ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପରିସ୍କାର କରି, 'ଏହି ବିଷ୍ଣୁ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, 'ଆପଃ ଅସ୍ମାନ୍' ମନ୍ତ୍ର କହି, ପାଣିରେ ଡୁବିବା ଉଚିତ।

ଓଂ ଆପୋ ଅସ୍ମାନ୍ମାତରଃ ଶୁନ୍ଧଯନ୍ତୁ ଘୃତେନ ନୋ ଘୃତଷ୍ଵଃ ପୁନନ୍ତୁ । ଵିଶ୍ଵଂ ହି ରିପ୍ରଂ ପ୍ରଵହନ୍ତି ଦେଵୀରୁଦିଦାଭ୍ଯଃ ଶୁଚିରାପୂତ ଏମି ॥ ୧,୨୧୪.

ଓଁ। ପାଣି, ଆମ ମାଆମାନେ, ଆମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଘୃତ ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଘୃତ ପରି ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଦେବୀୟ ପାଣି ସମସ୍ତ ଦୁଷିତତାକୁ ବହିନେଇଯାଏ; ମୁଁ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି।

ତତୋଽଵୃଘୃଷ୍ଯ ପାତ୍ରାଣି ନିମଜ୍ଯୋନ୍ମଜ୍ଯ ଵୈ ଶନୈଃ । ଗୋମଯେନ ଵିଲିପ୍ଯାଥ ମାନସ୍ତୋକ ଇତ୍ଯୃଚା ॥ ୧,୨୧୪.

ତାପରେ, ବେସମ୍ପର୍କରେ ରହି, ଧୀରେ ଧୀରେ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣିରେ ଡୁବାଇ ଏବଂ ବାହାର କରି, ଗୋମୟ ସହିତ ଲିପି, 'ମାନସ୍ତୋକ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଓଂ ମାନସ୍ତୋକେ ତନଯେ ମା ନ ଆଯୁଷି ମା ନୋ ଗୋଷୁ ମା ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ରୀରିଷଃ । ମା ନୋ ଵୀରାନ୍ରୁଦ୍ରଭାମିନୋଽବଧୀର୍ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ସଦମିତ୍ଵା ହଵାମହେ ॥ ୧,୨୧୪.

ଓଁ। ଆମ ପିଲା, ଆୟୁଷ୍ୟ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ାରେ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ; ରୁଦ୍ର ଆମର ବୀର ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପୁଜୁଛୁ।