ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଭୂତନ୍ଯାସଂ ପୁରା କୃତ୍ଵା ନାଗାନାଞ୍ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ଲକାରାନ୍ତା ବିନ୍ଦୁଯୁତା ମନ୍ତ୍ରା ଭୂତକ୍ରମେଣ ତୁ ॥ ୧,୧୯୭.

ପୂର୍ବରୁ ଭୂତ ଓ ନାଗମାନଙ୍କର ନ୍ୟାସ ଯଥାକ୍ରମେ କରି, ପରେ ଲକାର ଅନ୍ତିମ ଅକ୍ଷର ଓ ବିନ୍ଦୁ ଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂତମାନଙ୍କର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ଶିଵବୀଜଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ତତୋ ଧ୍ଯାଯେଚ୍ଚ ମଣ୍ଡଲମ୍ । ଯୋଯସ୍ଯ କ୍ରମାଖ୍ଯାତୋ ମଣ୍ଡଲସ୍ଯ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ତସ୍ଯ ତଚ୍ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଵର୍ଣଂ କର୍ମକାଲେ ଵିଧାନଵିତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ତାପରେ ଶିବଙ୍କ ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଦେଇ, ମଣ୍ଡଳର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ପ୍ରଭାଗରେ ଯେଉଁ ଅକ୍ଷର ଦିଆଯାଇଛି, ତାହାକୁ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ପାଦପକ୍ଷୈସ୍ତଥା ଚଞ୍ଚତ୍କୃଷ୍ଣନାଗୈର୍ଵିଭୂଷିତମ୍ । ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍ତତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ ॥ ୧,୧୯୭.

ପାଦ ଓ ପଖାରେ ଚଞ୍ଚଳ କଳା ନାଗମାନେ ଶୋଭିତ, ଏମିତି ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଦା ବିଷ ନିମିତ୍ତେ, ଯେଉଁଥିର କିମ୍ବା ଚଳନଶୀଳ, ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଗ୍ରହଭୂତପିଶାଚେ ଚ ଡାକିନୀଯକ୍ଷରାକ୍ଷସେ । ନାଗୈର୍ଵିଵେଷ୍ଟିତଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଦେହେ ଵିନ୍ଯସେଚ୍ଛିଵମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ଗ୍ରହ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଡାକିନୀ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାଗମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ନିଜ ଦେହରେ ଶିବଙ୍କୁ ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବେ ବସାଇବା ଉଚିତ।

ଦ୍ଵିଧା ନ୍ଯାସଃ ସମାଖ୍ଯାତୋ ନାଗାନାଂ ଚୈଵ ଭୂତଯୋଃ । ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା କର୍ମ କୁର୍ଯାଦାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଦିକଂ କ୍ରମାତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ନାଗ ଓ ଭୂତମାନଙ୍କର ଦୁଇପ୍ରକାର ନ୍ୟାସ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି; ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ଯଥାକ୍ରମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ତ୍ରିତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଥଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସିଵତତ୍ତ୍ଵଂ ତତଃ ପରମ୍ । ଯଥା ଦେହେ ତଥା ଦେଵେ ଅଙ୍ଗୁଲୀନାଂ ଚ ପର୍ଵସୁ ॥ ୧,୧୯୭.

ପ୍ରଥମେ ତିନିଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଇ, ପରେ ଶିବତତ୍ତ୍ୱକୁ, ଦେହ ଓ ଦେବତାରେ, ଏବଂ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଗଠିଏଠି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।

ଦେହେ ନ୍ଯାସଂ ପୁରା କୃତ୍ଵା ହ୍ଯନୁଲୋମଵିଲୋମତଃ । କନ୍ଦଂ ନାଲଂ ତଥା ପଦ୍ମଂ ଧର୍ମଂ ଜ୍ଞାନାଦିମେଵ ଚ ॥ ୧,୧୯୭.

ପୂର୍ବରୁ ଦେହରେ ନ୍ୟାସ କରି, ସରଳ ଓ ବିପରୀତ କ୍ରମରେ, କନ୍ଦ, ନାଳ, ପଦ୍ମ ଓ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ।

ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ଵରସମ୍ଭିନ୍ନଂ ଵର୍ଗାନ୍ତେନ ତୁ ପୂଜଯେତ୍ । ଶୌମିତି କର୍ଣିକାମଧ୍ଯେ ମୂର୍ଧ୍ନି ରେଫେଣ ସଂଯୁତମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର ଯୁକ୍ତ ଓ ବର୍ଗର ଶେଷ ଅକ୍ଷର ସହିତ, କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ 'ଶ' ଓ ମୂର୍ଧାରେ 'ମ' ରେଫ ଯୁକ୍ତ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଅକଚଟତପଯଶା ଵର୍ଗାଃ ପୂର୍ଵାଦିକେ ନ୍ଯସେତ୍ । ପତ୍ରାନ୍ତକେସରାନ୍ତେ ତୁ ଦ୍ଵୌ ଦ୍ଵୌ ପୂର୍ଵାଦିକୌ ତଥା ॥ ୧,୧୯୭.

'ଅ', 'କ', 'ଚ', 'ଟ', 'ତ', 'ପ', 'ଯ' ଏହି ବର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ପତ୍ର ଓ କେଶର ଶେଷରେ, ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଦୁଇଟି ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।

କେଶରେ ତୁ ସ୍ଵରାନ୍ନ୍ଯସ୍ଯାଦୀଶାନ୍ତାନ୍ଷୋଡଶାର୍ଚଯେତ୍ । ଵାମାଦ୍ଯାଃ ଶକ୍ତଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତ୍ରିତତ୍ତ୍ଵନ୍ତୁ ତତୋ ନ୍ଯସେତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

କେଶରରେ 'ଇ' ରୁ 'ଅଂ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖି, ଷୋଡଶ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପରେ ବାମ ଆଦି ଶକ୍ତିମାନେ ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି, ତା'ପରେ ତିନି ତତ୍ତ୍ୱ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଆଵାହଯେତ୍ତତୋ ମର୍ଧ୍ନି ଶିଵମଙ୍ଗଂ ତତଃ ପରମ୍ । କର୍ଣିକାଯାଂ ନ୍ଯସେଦ୍ଦେଵଂ ସାଂଗଂ ତତ୍ର ପୁରଃ ସରମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ପରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଶିବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଅଂଶ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପରିକରକୁ ସାମ୍ନାରେ ବସାଇବା ଉଚିତ।

ପୃତିଵୀ ପଶ୍ଚିମେ ପତ୍ରେ ଆପଶ୍ଚୋତ୍ତରସଂସ୍ଥିତାଃ । ତେଜସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ପତ୍ରେ ଵାଯୁଂ ପୂର୍ଵେଣ ପୂଜଯେତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ପଶ୍ଚିମ ପତ୍ରରେ ପୃଥିବୀ, ଉତ୍ତର ପତ୍ରରେ ଜଳ, ଦକ୍ଷିଣ ପତ୍ରରେ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ପୂର୍ବ ପତ୍ରରେ ବାୟୁକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵବୀଜଂ ମୂର୍ତିରୂପନ୍ତୁ ପ୍ରାଗୁକ୍ତଂ ପାରକଲ୍ପଯେତ୍ । ଯଂ ଵାଯୁମୂଲଂ ନୈରୃତ୍ଯେ ରେଫସ୍ତ୍ଵନଲସଂସ୍ଥିତଃ ॥ ୧,୧୯୭.

ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିବା ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଓ ଆକୃତିକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ବାୟୁର ମୂଳକୁ ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ଏବଂ 'ର'କୁ ଅଗ୍ନିରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।

ଵଂ ଚ ତ୍ଵୀଶେ ସଦା ପୂଜ୍ଯ ଓଂ ହୃଦିସ୍ଥଞ୍ଚ ପୂଜଯେତ୍ । ତନ୍ମାତ୍ରାନ୍ଭୂତମାତ୍ରାଂସ୍ତାନ୍ବହିରେଵ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

'ଵଂ'କୁ ଇଶାନ କୋଣରେ ସଦା ପୂଜିବା ଏବଂ 'ଓଂ'କୁ ହୃଦୟରେ ବସାଇବା ଉଚିତ; ତନ୍ମାତ୍ରା ଓ ଭୂତମାତ୍ରାଗୁଡ଼ିକୁ ବାହାରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଶିଵାଙ୍ଗାନି ତତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସଂପୂଜଯେତ୍ତତଃ । ଆଗ୍ନେଯ୍ଯାଂ ହୃଦଯଂ ପୂଜ୍ଯ ଶିର ଈଶାନଗୋଚରେ ॥ ୧,୧୯୭.

ପରେ ଶିବଙ୍କ ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଆଗ୍ନେୟ କୋଣରେ ହୃଦୟ ଏବଂ ଇଶାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୁଣ୍ଡ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନୈରୃତ୍ଯେ ତୁ ଶିଖାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାଯଵ୍ଯାଂ କଵଚଂ ନ୍ଯସେତ୍ । ଅସ୍ତ୍ରନ୍ତୁ ବାହ୍ଯତୋ ଦଦ୍ଯାନ୍ନେତ୍ରମୁତ୍ତରସଂସ୍ଥିତମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ଚୁଡ଼ା ରଖିବା ଉଚିତ, ବାୟବ୍ୟ ଦିଗରେ କବଚ ରଖିବା ଉଚିତ । ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବାହାରେ ରଖିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ନେତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ ।

ପତ୍ରାଗ୍ରେ କର୍ଣିକଗ୍ରେ ତୁ ବୀଜାନି ପରିପୂଜଯେତ୍ । ଅନନ୍ତାଦିକୁଲୀରାନ୍ତା ଅଷ୍ଟୌ ନାଗାଃ କ୍ରମାତ୍ସ୍ଥିତାଃ ॥ ୧,୧୯୭.

ପତ୍ରର ଆଗ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣିକାର ମଧ୍ୟରେ ବୀଜଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ । ଅନନ୍ତରୁ କୁଳୀର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଷ୍ଟ ନାଗ ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଛନ୍ତି ।

ପୂର୍ଵାଦିକକ୍ରମେଣୈଵ ତ୍ଵୀଶପର୍ଯନ୍ତମେଵ ଚ । ପୂଜଯେଚ୍ଚ ସଦା ମନ୍ତ୍ରୀ ଵିଧାନେନ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଈଶାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁକ୍ରମରେ, ପ୍ରତି ଦିଗକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର ।

ହୃଦି ପଦ୍ମେ ଵିଧାନେନ ଶିଲାଦୌ ଦତ୍ତମଣ୍ଡଲେ । ଏତତ୍କାର୍ଯଂ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକେଽପି ଚ ॥ ୧,୧୯୭.

ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଶିଳା ଉପରେ ଆରମ୍ଭରେ ମଣ୍ଡଳ ରଖି, ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦୈନିକ ଓ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି ।

ଆତ୍ମାନଂ ଚିନ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ କାମରୂପଂ ମନୋହରମ୍ । ପ୍ଲାଵଯନ୍ତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରକମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ସେ ସଦା ନିଜକୁ ଚାହିଁବା ଦରକାର, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଚାହିଦା ଯୋଗ୍ୟ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିନ୍ଦୁ କରୁଥିବା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ।

ଜ୍ଵାଲାମାଲାଭିରୁଦ୍ଦୀପ୍ତଂ ଆବ୍ରହ୍ମଭୁଵନାନ୍ତକମ୍ । ଦଶବାହୁଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପିଙ୍ଗାକ୍ଷଂ ଶୂଲପାଣିନମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ଜ୍ୱାଳା ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ, ଦଶ ଭୁଜ, ଚାରି ମୁହଁ, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଶୂଳ ହାତରେ ଧରିଥିବା ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଶଶିଶେଖରମ୍ । ଭୈରଵନ୍ତୁ ସ୍ମରେତ୍ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ଗରୁଡଂ ସର୍ଵକର୍ମସୁ ॥ ୧,୧୯୭.

ଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର, ଅତି ଉଗ୍ର ରୂପରେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶିରେ ରଖିଥିବା, ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଭୟରବଙ୍କୁ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ ।

ନାଗାନାଂ ନାଶନାର୍ଥାଯ ଗରୁଡଂ ଭୀମଭୀଷଣମ୍ । ପାଦୌ ପାତାଲଂ ସଂସ୍ଥୌ ଚ ଦିଶଃ ପକ୍ଷାସ୍ତୁ ସଂଶ୍ରିତାଃ ॥ ୧,୧୯୭.

ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ । ତାଙ୍କର ପାଦ ପାତାଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ପକ୍ଷ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ।

ସପ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗା ଉରସି ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ କଣ୍ଠମାଶ୍ରିତମ୍ । ପୂର୍ଵାଦୀଶାନପର୍ଯନ୍ତଂ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ସପ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ତାଙ୍କର ଛାତି ଉପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଗଳାରେ ଅବସ୍ଥିତ । ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଈଶାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଦରକାର ।

ସଦାଶିଵଶିଖାନ୍ତସ୍ଥଂ ଶକ୍ତିତ୍ରିତଯମେଵ ଚ । ପରାତ୍ପରଂ ଶିଵଂ ସାକ୍ଷାତ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଂ ଭୁଵନନାଯକମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ସଦାଶିବଙ୍କ ଚୁଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିର ତିନି ଭାଗ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିବ ନିଜେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଭାବରେ, ଭୁବନର ନାୟକ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ।

ତ୍ରିନେତ୍ରମୁଗ୍ରରୂପଞ୍ଚ ଵିଷନାଗକ୍ଷଯଙ୍କରମ୍ । ଗ୍ରସନଂ ଭୀମଵକ୍ତ୍ରଂ ଚ ଗରୁଡଂ ମନ୍ତ୍ରଵିଗ୍ରହମ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଉଗ୍ର ରୂପ, ବିଷ ଓ ନାଗ ନାଶକ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁରେ ଗରୁଡ଼, ମନ୍ତ୍ରର ଦେହ ରୂପେ ।

କାଲାଗ୍ନିମିଵ ଦୀପ୍ତଂ ଚ ଚିନ୍ତଯେତ୍ସର୍ଵକର୍ମସୁ । ଏଵଂ ନ୍ଯାସଵିଧିଂ କୃତ୍ଵା ଯଦ୍ଯନ୍ମନସି ଚିନ୍ତଯେତ୍ ॥ ୧,୧୯୭.

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତ ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ । ଏହି ନ୍ୟାସ ବିଧି କରି, ମନରେ ଯାହା ଭାବିବେ,

ତତ୍ତଦେଵ ଭଵେତ୍ସାଧ୍ଯଂ ନରୋ ଵୈ ଗରୁଡାଯତେ । ପ୍ରେତା ଭୂତାସ୍ତଥା ଯକ୍ଷା ନାଗା ଗନ୍ଧର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ । ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଜ୍ଵରାଶ୍ଚାତୁର୍ଥିକାଦଯଃ ॥ ୧,୧୯୭.

ସେହି କାମ ସାଧ୍ୟ ହେବ । ମନୁଷ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ସମାନ ହୋଇଯିବେ । ପ୍ରେତ, ଭୂତ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବେ, ଚତୁର୍ଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବ ।

ଧନ୍ଵନ୍ତରିରୁଵାଚ । ଏଵଂ ସ ଗରୁଡଂ ପ୍ରୋଚେ ଗରୁଡଃ କଶ୍ଯପାଯ ଚ । ମହେଶ୍ଵରୋ ଯଥା ଗୌରୀଂ ପ୍ରାହ ଵିଦ୍ଯାଂ ତଥା ଶୃଣୁ ॥ ୧,୧୯୭.

ଧନ୍ୱନ୍ତରି କହିଲେ: ଏଭଳି ଗରୁଡ଼ କହିଥିଲେ, ଗରୁଡ଼ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଥିଲେ । ଯେପରି ମହେଶ୍ୱର ଗୌରୀଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ଶୁଣ ।