ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଆତ୍ମାନଂ ଦେଵରୂପଂ ଚ କରାଂଗନ୍ଯାସକଂ ଚରେତ୍ 18.

ନିଜକୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଭାବି, ହାତ ଓ ଅଙ୍ଗର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ ।

ମୂର୍ତ୍ତୌ ଵା ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେ ଵାପି କ୍ଷିପେତ୍ପୁଷ୍ପଂ ତୁ ଭାସ୍ଵରମ୍ 18.

ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ବେଦିରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫୁଲ ରଖିବା ଉଚିତ ।

ସାନ୍ନିଧ୍ଯକରଣଂ ଦେଵେ ପରିଵାରସ୍ଯ ପୂଜନମ୍ 18.

ଦେବତାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ କରି, ପରିବାରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର ।

ଧର୍ମାଦଯଶ୍ଚ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଃ ସାଯୁଧାଃ ପରିଵାରକାଃ 18.

ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପରିବାରକ ।

ମାତୃକାଶ୍ଚ ଗଣାଂଶ୍ଚାଦୌ ନନ୍ଦିଗଙ୍ଗେ ଚ ପୂଜଯେତ୍ 18.

ପ୍ରଥମେ ମାତୃକାମାନେ, ଗଣମାନେ, ନନ୍ଦି ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ ।

ଓଁ ଅମୃତେଶ୍ଵର ଓଁ ଭୈରଵାଯ ନମଃ 18.

ଓଁ ଅମୃତେଶ୍ୱର, ଓଁ ଭୈରବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।

ଏଵଂ ଶିଵାଯ କୃଷ୍ଣାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚ ଗଣାଯ ଚ 18.

ଏଭଳି ଶିବ, କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଗଣମାନେ ପାଇଁ ।

ପ୍ରାଣେଶ୍ଵରଂ ଗାରୁଡଂ ଚ ଶିଵୋକ୍ତଂ ପ୍ରଵଦାମ୍ଯହମ୍ 19.

ମୁଁ ପ୍ରାଣନାଥ, ଗରୁଡ ପୂଜା ଓ ଶିବଙ୍କ କଥା କହିବି ।

ଚିତାଵଲ୍ମୀକଶୈଲାଦୌ କପେ ଚ ଵିଵରେ ତରୋଃ 19.

ଚିତା, ପିଲାମାଟି ଗୁହା, ପାହାଡ, ଗୁହା କିମ୍ବା ଗଛ ତଳେ ।

ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଚ କର୍କଟେ ମେଷେ ମୂଲାଶ୍ଲେଷାମଘାଦିଷୁ 19.

ଷଷ୍ଠୀ ତିଥି, କର୍କଟ, ମେଷ, ମୂଳ, ଆଶ୍ଳେଷା, ମଘା ଓ ଅନ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ।

ଦଣ୍ଡୀ ଶସ୍ତ୍ରଧରୋ ଭିକ୍ଷୁର୍ନଗ୍ନାଦିଃ କାଲଦୂତକଃ 19.

ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଭିକ୍ଷୁକ, ନଗ୍ନ ବା କାଳଦୂତ ।

ପୂର୍ଵଂ ଦିନପତିର୍ଭୁଙ୍‌କ୍ତେ ଅର୍ଦ୍ଧଯାମଂ ତତୋଽପରେ 19.

ପ୍ରଥମେ ଦିନର ନାଥ ଅର୍ଧଯାମ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ।

ନାଗଭୋଗଃ କ୍ରମାଞ୍ଜ୍ଞେଯୋ ରାତ୍ରୌ ବାଣଵିଵର୍ତ୍ତନୈଃ 19.

ନିଶାରେ ବାଣ ଘୁରାଇ ନାଗର ଚଳାଚଳ କ୍ରମ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ ।

କର୍କୋଟୋ ଜ୍ଞୋ ଗୁରୁଃ ପଦ୍ମୋ ମହାପଦ୍ମଶ୍ଚ ଭାର୍ଗଵଃ 19.

କର୍କଟ, ଜ୍ଞ, ଗୁରୁ, ପଦ୍ମ, ମହାପଦ୍ମ ଏବଂ ଭାର୍ଗବ—ଏହିମାନେ।

ରାତ୍ରୌ ଦିଵା ସୁରଗୁରୋର୍ଭାଗେ ସ୍ଯାଦମରାନ୍ତକଃ 19.

ରାତି ଓ ଦିନରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଅଂଶରେ ଅମରାନ୍ତକ ବ୍ୟାପିଥାଏ।

ଯାମାର୍ଦ୍ଧସନ୍ଧିସଂସ୍ଥାଂ ଚ ଵେଲାଂ କାଲଵତୀଂ ଚରେତ୍ 19.

ଯେଉଁ ସମୟକୁ କାଳବତୀ କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଯାମର ଅର୍ଧ ସନ୍ଧିରେ ଅଛି, ସେହିବେଳେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଦିଵା ଷଡ୍ଵେଦନେତ୍ରାଦ୍ରିପଞ୍ଚତ୍ରିମାନୁଷାଂଶକୈଃ 19.

ଦିନରେ, ଛଅ ଭାଗ ବେଦ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ତିରିଶି ମାନବ ଅଂଶ ସହିତ।

ନାଭୌ ହୃଦି ସ୍ତନତଟେ କଣ୍ଠେ ନାସାପୁଟେଽକ୍ଷିଣି 19.

ନାଭି, ହୃଦୟ, ସ୍ତନ ତଟ, କଣ୍ଠ, ନାକର ଛିଦ୍ର ଓ ଆଖିରେ।

ତିଷ୍ଠଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଜୀଵେଚ୍ଚ ପୁଂସୋ ଦକ୍ଷିଣଭାଗକେ 19.

ଚନ୍ଦ୍ର ଯଦି ରହିଯାଏ ଏବଂ ପୁରୁଷ ଜୀବିତ ରହେ, ସେହିଥିରେ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଅମୃତସ୍ତତ୍କୃତୋ ମୋହୋ ନିଵର୍ତ୍ତେତ ଚ ମର୍ଦନାତ୍ 19.

ବିଷରେ ହେଉଥିବା ମୋହ ମଧୁର ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ମସାଇବାରେ ଦୂରିଯାଏ।

ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ଵିଷପାପଘ୍ନଂ ବୀଜଂ ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍ ଷଷ୍ଠାରୂଢଂ ତୃତୀଯଂ ସ୍ଯାତ୍ସଵିସର୍ଗଂ ଚତୁର୍ଥକମ୍ 19.

ବିଷ ନାଶକ ବୀଜ ଚାରି ପ୍ରକାର ଅଛି—ଷଷ୍ଠ ରୂପ, ତୃତୀୟ, ବିସର୍ଗ ସହିତ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ।

ଵିଦ୍ଯା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଗରୁଡେନ ଧୃତା ପୁରା 19.

ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରାଯାଇଥିଲା।

ଗଲେ କୁରୁ ନ୍ଯସେଦ୍ଧୀମାନ୍କୁଲେ ଚ ଗୁଲ୍ଫଯୋଃ ସ୍ମୃତଃ 19.

ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହାକୁ କଣ୍ଠରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପରିବାରରେ ଗୁଲ୍ଫରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ଗୃହେ ଵିଲିଖିତା ଯତ୍ର ତନ୍ନାଗାଃ ସଂତ୍ଯଜନ୍ତି ଚ 19.

ଘରେ ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ଲେଖାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ସାପ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି।

ଯଦ୍ଗୃହେ ଶର୍କରା ଜପ୍ତା କ୍ଷିପ୍ତା ନାଗାସ୍ତ୍ଯଜନ୍ତି ତତ୍ 19.

ଯେଉଁ ଘରେ ମନ୍ତ୍ର ଗୁଟିକାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଛିଟାଯାଏ, ସେଠାରୁ ସାପ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ଓଁ ସୁଵର୍ଣରେଖେ କୁକ୍କୁଟଵିଗ୍ରହରୂପିଣି ସ୍ଵାହା 19.

ଓଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେଖାଧାରିଣୀ, କୁକୁଡ଼ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସ୍ୱାହା।

ନାମୈତଦ୍ଵାରିଧାରାଭିଃ ସ୍ନ୍ନାତୋ ଦଷ୍ଟୋ ଵିଷଂ ତ୍ଯଜେତ୍ 19.

ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଜଳଧାରାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ବିଷ ଦଶିତ ଲୋକ ବିଷରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଅଂଗୁଷ୍ଠାଦି କନିଷ୍ଠାନ୍ତଂ କରେ ନ୍ଯସ୍ଯାଥ ଦେହକେ 19.

ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ କାନିଷ୍ଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତରେ ଏବଂ ପରେ ଦେହରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ନାକ୍ରାମନ୍ତି ଚ ତଚ୍ଛାଯାଂ ସ୍ଵପ୍ନେଽପି ଵିଷପନ୍ନଗାଃ 19.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ବିଷାକ୍ତ ସାପ ଏହି ଛାୟାକୁ ଅଟିକରି ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ।