ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଵିଵାହମୌଂଞ୍ଜୀଦିଵସେ ମୂଢବୁଦ୍ଧେ ଜୁଗୁପ୍ସିତାନ୍ଧାରଯିତ୍ଵା ସୁଭକ୍ତ୍ଯା । ଵରାରାର୍ତିକଂ କାଂସ୍ଯପାତ୍ରେ ନିଧାଯ କୃତ୍ଵାର୍ତିକ୍ଯଂ ଉଦଉଦୈତି ଶବ୍ଦମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ବିବାହ ମୌଞ୍ଜୀ ଦିନରେ, ମୂଢ଼ବୁଦ୍ଧି, ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିନ୍ଧି, ଶୁଭ ଆରତିକୁ କଂସ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ରଖି, ଆରତି କଲେ ଶବ୍ଦ ହୁଏ।

ତଥୈଵ ଦଷ୍ଟ୍ଵା ପିଚୁମନ୍ଦସ୍ଯ ପତ୍ରଂ ସୁନର୍ତଯିତ୍ଵା ପରମାଦରେଣ । ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ପାଶୈର୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାଡ୍ଯମାନଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଏହିପରି, ପିଚୁମନ୍ଦା ଗଛର ପତ୍ର ଦେଖି, ଭଲଭାବେ ନଚାଇଲେ, ତାପରେ ଯମର ଦୂତମାନେ ଦାମରେ ବାନ୍ଧି, ଭଲଭାବେ ମାଡ଼ିବେ।

ତଵ ସ୍ଵାମିନ୍କୁଲଦେଵୋ ମହାତ୍ମନ୍ପଲାଯିତଃ କୁତ୍ର ମେ ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ । ସ୍ଵଦେହାନାଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମ୍ଯକ୍କଣ୍ଠାଭରଣୈର୍ଵିଧୁରାଣାଂ ଚ କେଶୈଃ ॥ ୩,୨୮.

ତୁମର କୁଳଦେବତା, ମହାତ୍ମା, କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ? ମୋତେ କହ। ବିଧବାମାନେ ନିଜ କେଶରେ ଯେଉଁ ଗଳାଭୂଷଣ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କରି—

ସଂତିଷ୍ଠମାନେ ଯମଦୂତା ବଲିଷ୍ଠା ସଂତାଡ୍ଯମାନେ ମୁସଲୈର୍ଭିନ୍ଦିପାଲୈଃ । ଯଦା ତଦା କୁତ୍ର ପଲାଯିତା ସା କେଶୈର୍ଵିହୀନା ଲଂବକର୍ଣଂ ଚ କୃତ୍ଵା ॥ ୩,୨୮.

ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯମଦୂତମାନେ ଦାଉଡ଼ିଆଛନ୍ତି, ତୁମେ ମୁସଳ ଓ ଗଦାରେ ମାଡ଼ିଯାଉଛ, ସେତେବେଳେ କେଶହୀନ ଲମ୍ବକର୍ଣ୍ଣା କେଉଁଠି ପଳାଇଯିବ?

ସ୍ଵଵାମହସ୍ତେ ଵେଣୁପାତ୍ରଂ ନିଧାଯ ଦୀପଂ ଧୃତ୍ଵା ସଵ୍ଯହସ୍ତେ ଚ ମୂଢଃ । ଗୃହେଗୃହେ ଭୈକ୍ଷଚର୍ଯାଂ ଚ କୃତ୍ଵା ସଂତିଷ୍ଠମାନେ ସ୍ଵଗୃହଂ ଚୈଵ ଦେଵୀ ॥ ୩,୨୮.

ବାମ ହାତରେ ବାଁଶ ପାତ୍ର ଧରି, ଡାହାଣ ହାତରେ ଦୀପ ଧରି, ମୂଢ଼, ଘରେ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ତୁମ ଘରେ ରହିଛନ୍ତି—

ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ମୂଢ ଦୀପୈଃ ସହସ୍ରୈର୍ଦହ୍ଯମାନଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ । ନିର୍ନାସିକା ରେଣୁକା ମୂଢବୁଦ୍ଧେ ପଲାଯିତା କୁତ୍ର ସା ମେ ଵଦସ୍ଵ ॥ ୩,୨୮.

ସେତେବେଳେ, ମୂଢ଼ବୁଦ୍ଧି, ଯମର ଦୂତମାନେ ହଜାର ଦୀପରେ ତୁମକୁ ପୁରାଇ ଜଳାଇଦେଲେ, ନାକହୀନ ରେଣୁକା କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ? ମୋତେ କହ।

ସଦା ମୂଢଂ ଖଡ୍ଗଦେଵଂ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ଭକ୍ତଵତ୍ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମ୍ଯକ୍ । ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ତ୍ଵଂ ଶ୍ଵାନଵଦ୍ଗର୍ଜଯିତ୍ଵା ସଂତିଷ୍ଠମାନେ ସ୍ଵଗୃହେ ଚୈଵ ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ସବୁବେଳେ, ମୂଢ଼, ଭକ୍ତି ସହିତ ଖଡ଼ଗଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଭକ୍ତଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କୁକୁର ଭଳି ଚିତ୍କାର କରି, ନିଜ ଘରେ ଅବସ୍ଥାନ କର।

ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ସଂତାଡ୍ଯମାନସ୍ତତ୍ର ଶବ୍ଦଂ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ । ସଂତିଷ୍ଠମାନେ ଭକ୍ତଵର୍ଯଂ ଵିହାଯ ତଦା ଦେଵଃ କୁତ୍ର ପଲାଯିତୋଭୂତ୍ ॥ ୩,୨୮.

ସେତେବେଳେ ଯମର ଦୂତମାନେ ଭଲଭାବେ ମାଡ଼ି, ତୁମେ ଶବ୍ଦ କରୁଛ, ଭକ୍ତଶ୍ରେଷ୍ଠ ରହିଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେବତା କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ?

ସ ପାର୍ଥକ୍ଯାଦ୍ଭୀମସେନପ୍ରତୀକଂ ପଞ୍ଚାମୃତୈଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମ୍ଯକ୍ । ସୁଵ୍ଯଞ୍ଜନେ ଚାନ୍ନକୌପୀନମେଵ ଦତ୍ତ୍ଵା ମୂଢସ୍ତିଷ୍ଠମାନେ ସ୍ଵଗେହେ ॥ ୩,୨୮.

ଭୀମସେନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପଞ୍ଚାମୃତରେ ପୂଜା କରି, ସୁନ୍ଦର ବାଟିରେ କିଛି ଅନ୍ନ ଦେଇ, ମୂଢ଼ ନିଜ ଘରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।

ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ସଂତାଡ୍ଯମାନେ ଯମମାର୍ଗେ ଚ ମୂଢଃ । ଭୀମଃ ସ ଵୈ କୁତ୍ର ପଲାଯିତୋଭୂଦତୋ ମୂଲଂ ଵିଷ୍ଣୁପାଦଂ ଭଜସ୍ଵ ॥ ୩,୨୮.

ଯେତେବେଳେ ଯମର ଦୂତମାନେ ଯମପଥରେ ଭଲଭାବେ ମାଡ଼ିବେ, ମୂଢ଼, ସେତେବେଳେ ଭୀମ କେଉଁଠି ପଳାଇଯିବ? ତେଣୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।

ମହାଦେଵଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମ୍ଯକ୍ ହରେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହେ ଵିଦ୍ଯମାନେ । ଯଦା ଗୃହଂ ଦହ୍ଯତେ ଵହ୍ନିନା ତୁ ତଦା ହରଃ କୁତ୍ର ପଲାଯିତୋଭୂତ୍ ॥ ୩,୨୮.

ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ପୂଜା କରି, 'ହରି' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିଜ ଘରେ ଥିବାବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ଘର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ହର କେଉଁଠି ପଳାଇଯିବ?

ଶାକଂଭରୀଦିଵସେ ସର୍ଵମେଵ ଶାକଂଭରୀ ସା ଚ ଦେଵୀ ମହାତ୍ମନ୍ । ପଲାଯିତା କୁତ୍ର ମେ ତ୍ଵଂ ଵଦସ୍ଵ କୁଲାଲଦେଵଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ॥ ୩,୨୮.

ଶାକମ୍ଭରୀ ଦିନରେ ସମସ୍ତେ ଶାକମ୍ଭରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଭାବେ ବିଚରିଥାନ୍ତି । ଏହି ମହାତ୍ମା ଦେବୀ ପରେ, ତୁମେ କୁଏଁଠି ପଳାଇଗଲୁ ? କୁମ୍ଭକାର ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ପରେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲୁ, ମୋତେ କୁହ ।

କାର୍ପାସଂ ଵୈ ତେନ ଦତ୍ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସଂତିଷ୍ଠମାନେ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ । ସଂହନ୍ଯମାନସ୍ତୀକ୍ଷଣଧାରୈଃ କୁଠାରୈଃ କୁଲାଲଦେଵଂ ଚ ସୁଦଂଷ୍ଟ୍ରନେତ୍ରମ୍ । ଵିହାଯ ଵୈ କୁତ୍ର ପଲାଯିତୋଭୂନ୍ନ ଜ୍ଞାଯତେଽନ୍ଵେଷଣାଚ୍ଚାପି କେନ ॥ ୩,୨୮.

ସେ କପାସ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯମଦୂତମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଦାଉଡ଼ିଥିଲେ । ତିକ୍ତ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା କୁମ୍ଭକାର ଦେବତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ସେ କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ ଏବଂ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲା, ଏହା କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି ।

ଯଦା ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ମୃନ୍ମଯୀଂ ଶେଷମୂର୍ତିଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଦ୍ଯମାନେ ସ୍ଵଗେହେ । ତଦା ବଦ୍ଧ୍ଵା ଯମଦୂତାଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ସଂନହ୍ଯମାନେ ନାଗପାଶୈଶ୍ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ॥ ୩,୨୮.

ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଘରେ ମାଟିର ଶେଷମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା ବେଳେ, ଯମଦୂତମାନେ ସାପର ଦୂଢ଼ ବାନ୍ଧନରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ ।

ସ୍ଵଭକ୍ତଵର୍ଯଂ ପ୍ରଵିହାଯ ନାଗଃ ପଲାଯିତଃ କୁତ୍ର ଵୈ ସଂଵଦ ତ୍ଵମ୍ । ଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରୈର୍ମୋଦକୈଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିନାଯକଂ ପଞ୍ଚଖାଦ୍ଯୈସ୍ତଥୈଵ ॥ ୩,୨୮.

ସେ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତକୁ ଛାଡ଼ି ନାଗ କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲା, କୁହ । ଦୂର୍ବା ଅଙ୍କୁର, ମିଠା, ଓ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଭଲଭାବରେ ବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜିଲା ପରେ ।

ସଂତିଷ୍ଠଂମାନେ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ସଂତାଡ୍ଯମାନେ ତପ୍ତଦଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ମୂଢ । ଦନ୍ତଂ ଵିହାଯୈଵ ଚ ଵିଘ୍ନରାଜଃ ପଲାଯିତଃ କୁତ୍ର ମେ ତଂ ଵଦତ୍ଵମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଯମଦୂତମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବାବେଳେ ଏବଂ ତାପର ଲୋହ ଦଣ୍ଡରେ ମାଡ଼ ଖାଉଥିବାବେଳେ, ବିଘ୍ନରାଜ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତକୁ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ, ମୋତେ କୁହ ।

ଵିଵାହକାଲେ ପିଷ୍ଟଦେଵୀଂ ସୁଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯମାନୋ ଗୃହେ ସ୍ଵେ । ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସଂପୀଡ୍ଯମାନୋ ଯମମାର୍ଗେ ସ ମୂଢଃ ॥ ୩,୨୮.

ବିବାହ ସମୟରେ ଘରେ ମାଁ ପିଠା ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଥିଲେ । ତାପରେ ଯମଦୂତମାନେ ବାନ୍ଧି ଯମରାସ୍ତାରେ ତାକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ ।

ଵିଷ୍ଠାଦେଵୀ ପୀଡ୍ଯମାନଂ ଚ ଭକ୍ତଂ ଵିହାଯ ସା କୁତ୍ର ପଲାଯିତାଭୂତ୍ । ଵିଵାହକାଲେ ରଜକସ୍ଯ ଗେହଂ ଗତ୍ଵା ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରାର୍ଥଯିତ୍ଵା ଚ ମୂଢଃ ॥ ୩,୨୮.

ବିଷ୍ଠାଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ଭକ୍ତକୁ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ ? ବିବାହ ସମୟରେ ସେ ଧୋବିଘରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଭଲଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ।

ଯସ୍ତଂଭସୂତ୍ରଂ କଲଶେ ପରୀତ୍ଯ ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯମାନୋ ଗୃହେ ସ୍ଵେ । ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତଶ୍ଚ ସମ୍ଯକ୍ତଂ ସ୍ତଂଭସୂତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ମୁଖେ ନିଧାଯ ॥ ୩,୨୮.

ଘରେ ଥିବା ବେଳେ କଳଶରେ ଥମ୍ଭସୂତ୍ର ବାନ୍ଧି ପୂଜା କରିଥିଲେ । ତାପରେ ଯମଦୂତ ଏହି ଥମ୍ଭସୂତ୍ର ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦେଲେ ।

ସଂତାଡ୍ଯମାନେ ସ୍ତଂଭସୂତ୍ରସ୍ଥଦେଵୀ ପଲାଯିତା କୁତ୍ର ମେ ସଂଵଦସ୍ଵ । ଵିଵାହକାଲେ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମ୍ଯକ୍ଚଣ୍ଡାଲଦେଵୀଂ ଭକ୍ତଵଶ୍ଯାଂ ଚ ତସ୍ଯାଃ ॥ ୩,୨୮.

ମାଡ଼ ଖାଉଥିବା ବେଳେ ଥମ୍ଭସୂତ୍ର ଦେବୀ କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ, ମୋତେ କୁହ । ବିବାହ ସମୟରେ ଚଣ୍ଡାଳଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଲଭାବରେ ପୂଜିଥିଲେ ।

ତଦ୍ଭକ୍ତଵର୍ଯୈଃ ଶୂର୍ପମଧ୍ଯେ ଚ ତୀରେ ସଂସେଵଯିତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯମାନୋ ଗୃହେ ସ୍ଵେ । ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସଂତାଡ୍ଯମାନୋ ଯମମାର୍ଗେ ମହଦ୍ଭିଃ ॥ ୩,୨୮.

ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନେ ଶୂର୍ପ ମଧ୍ୟରେ ଓ ତୀରେ ସେବା କରିଥିଲେ । ଘରେ ଥିବା ବେଳେ ଯମଦୂତମାନେ ବାନ୍ଧି ଏବଂ ଯମରାସ୍ତାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ମାଡ଼ ଦେଉଥିଲେ ।

ଚଊଲଦେଵୀ କ୍ଵ ପଲାଯିତାଭୂତ୍ସୁମୂଢବୁଦ୍ଧେ ଵିଷ୍ଣୁପାଦଂ ଭଜସ୍ଵ । ଜ୍ଵରାଦିଭିଃ ପୀଡ୍ଯମାନେ ସ୍ଵପୁତ୍ରେ ଗୃହେ ସ୍ଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମଦେଵଂ ଚ ସମ୍ଯକ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଶୂର୍ପଦେବୀ କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ, ହେ ମୂଢ଼ବୁଦ୍ଧି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୂଜ । ଘରେ ତୁମ ପୁଅ ଜ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେଥିରେ ଭଲଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜ ।

ଧୂର୍ପୈର୍ଦୀପୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପୈଃ ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯମାନଶ୍ଚ ଗେହେ । ଯଦା ତଦା ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସଂତାଡ୍ଯମାନେ ଵେଣୁପାଶାଦିଭିଶ୍ଚ ॥ ୩,୨୮.

ଘରେ ଜୁଆ, ଦୀପ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ । ତାପରେ ଯମଦୂତମାନେ ବାଁଶ ଦୂଢ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେଇ ବାନ୍ଧି ମାଡ଼ ଦେଉଥିଲେ ।

ସ ବ୍ରହ୍ମଦେଵଃ କ୍ଵ ପଲାଯିତୋଭୂତ୍ସୁମୂଢବୁଦ୍ଧେ ଵିଷ୍ଣୁପାଦଂ ଭଜସ୍ଵ । ସନ୍ତାନାର୍ଥଂ ବୃହତୀଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଗଲେନ ବଦ୍ଧ୍ଵା ବୃହତୀଂ ଵୈ ଫଲଂ ଚ ॥ ୩,୨୮.

ସେ ବ୍ରହ୍ମାଦେବ କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ, ହେ ମୂଢ଼ବୁଦ୍ଧି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୂଜ । ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ବୃହତୀ ଗଛକୁ ପୂଜି ଗଳାରେ ବୃହତୀ ଓ ତାହାର ଫଳ ବାନ୍ଧିଥିଲେ ।

ସଂତିଷ୍ଠମାନେ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସଂତାଡ୍ଯମାନେ ବୃହତୀକଣ୍ଟକୈଶ୍ଚ । ତଦା ଦେଵୀ ବୃହତୀ ମୂଢବୁଦ୍ଧେ ପଲାଯିତା କୁତ୍ର ମେ ତଦ୍ଵଦ ତ୍ଵମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଯମଦୂତମାନେ ବୃହତୀ କାଁଟା ଦେଇ ବାନ୍ଧି ମାଡ଼ ଦେଉଥିଲେ । ସେ ବେଳେ ବୃହତୀ ଦେବୀ, ହେ ମୂଢ଼ବୁଦ୍ଧି, କେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ, ମୋତେ କୁହ ।

ଭଜସ୍ଵ ମୂଢ ପରଦୈଵତଂ ଚ ନାରାଯଣଂ ତାରକଂ ସର୍ଵଦୁଃଖାତ୍ । ସୁକ୍ଷୁଦ୍ରଦେଵେଷୁ ମତିଂ ଚ ମା କୁରୁ ନ ଚ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଫଲ୍ଗୁଵାକ୍ଯଂ ତଥୈଵ ॥ ୩,୨୮.

ହେ ମୂଢ଼, ସର୍ବଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା ପରମ ଦେବତା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜ । ଛୋଟ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ମନ ରଖିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମେ ତୁଚ୍ଛ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ ।

ସୁକ୍ଷୁଦ୍ରଦେଵାନ୍ ଭିନ୍ଦିପାଲେ ନିଧାଯ ଵିସର୍ଜଯିତ୍ଵା ଦୂରଦେଶେ ମହାତ୍ମନ୍ । ସଂଧାର୍ଯ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵକୁଲାଚାରଧର୍ମଂ ସଂପାତନେ ନରକଂ ହେତୁଭୂତମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଛୋଟ ଦେବତାମାନେ ଶୂର୍ପ ଭିତରେ ରଖି ଦୂରକୁ ପଠାଇଦିଅ, ହେ ମହାତ୍ମା । ନିଜ ବଂଶର ଆଚାର ଓ ଧର୍ମକୁ ଧରି ରଖ, ଯାହା ନରକକୁ ପଡ଼ିବାର କାରଣ ।

ପୁନୀହି ଗାତ୍ରଂ ସର୍ଵଦା ମୂଢବୁଦ୍ଧେ ମନ୍ତ୍ରାଷ୍ଟକୈର୍ଜନ୍ମତୀର୍ଥେ ପଵିତ୍ରେ । ହୃଦି ସ୍ଥିତାଂ ମୌର୍ଖ୍ଯମୁଦ୍ରାଂ ଵିହାଯ କୃତ୍ଵା ଭୂଷାଂ ଵିଷ୍ଣୁମୁଦ୍ରାଭିରଗ୍ର୍ଯାମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ସବୁବେଳେ ନିଜ ଦେହକୁ ଜନ୍ମତୀର୍ଥର ପବିତ୍ର ଅଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର କର । ହୃଦୟରେ ଥିବା ମୂର୍ଖତାର ଚିହ୍ନକୁ ଛାଡ଼ି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନ ଧର ।

ସଦା ମୂଢୋ ହରିଵାର୍ତାଂ ଭଜସ୍ଵ ହ୍ଯାଯୁର୍ଗତଂ ଵ୍ଯର୍ଥମେଵଂ କୁବୁଦ୍ଧ୍ଯା । ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ସଂଗମୋ ଦୁର୍ଲଭଶ୍ଚ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ଜ୍ଞାନଂ ତାରତମ୍ଯସ୍ଵରୂପମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ସବୁବେଳେ, ହେ ମୂଢ଼, ହରିଙ୍କ କଥା ପୂଜ । ଏଭଳି ଭ୍ରାନ୍ତି ଚିନ୍ତାରେ ତୁମ ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ଚାଲିଗଲା । ସତ୍ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦୁର୍ଲଭ, ଜ୍ଞାନ ଅସ୍ଥିର ଓ ତାରତମ୍ୟ ରୂପ ।