ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଯା ରେଵତୀ ରୈଵତସ୍ଯୈଵ ପୁତ୍ରୀ ସା ଵାରୁଣୀ ବଲଭଦ୍ରସ୍ଯ ପତ୍ନୀ । ସୌପର୍ଣନାମ୍ନୀ ବଲପତ୍ନୀ ଖଗେନ୍ଦ୍ର ଯାସ୍ତାସ୍ତିସ୍ରଃ ଷଡ୍ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରୀଭ୍ଯଃ । ଦ୍ଵିଗୁଣାଧମା ରୁଦ୍ରଶେଷାଦିକେଭ୍ଯୋ ଦଶାଧମା ତ୍ଵଂ ଵିଜାନୀହି ପୌତ୍ର ॥ ୩,୨୮.

ଯିଏ ରେବତଙ୍କର କନ୍ୟା ରେବତୀ, ସେ ବାରୁଣୀ, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କର ଜଣାଇ। ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ବଳଙ୍କର ଜଣାଇ, ହେ ଖଗେନ୍ଦ୍ର। ଏହି ତିନିଜଣ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛଅଜଣ ଜଣାଇ, ରୁଦ୍ର ଓ ଶେଷଙ୍କର ଜଣାଇଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣି ଉତ୍ତମ ଓ ଦଶଗୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା ଜାଣ, ହେ ପଉତ୍ର।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ରାମେଣ ରନ୍ତୁଂ ସର୍ଵଦା ଵାରୁଣୀ ତୁ ପୁତ୍ରୀତ୍ଵମାପେ ରେଵତସ୍ଯୈଵ ସୁଭ୍ରୂଃ । ଏଵଂ ତ୍ରିରୂପା ଵାରୁଣୀ ଶେଷପତ୍ନୀ ଦ୍ଵିରୂପଭୂତା ପାର୍ଵତୀ ରୁଦ୍ରପତ୍ନୀ ॥ ୩,୨୮.

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ରାମଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହେବା ପାଇଁ, ବାରୁଣୀ ରେବତଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଭଳି, ବାରୁଣୀ ଶେଷଙ୍କର ଜଣାଇ ତିନି ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ପାର୍ବତୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଜଣାଇ ଦୁଇ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।

ନୀଚାଯା ଜାଂବଵତ୍ଯାଶ୍ଚ ଶେଷସାମ୍ଯଂ ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ଶ୍ରୂଯତେ ଚ ମଯା କୃଷ୍ଣ ନିମିତ୍ତଂ ବ୍ରୂହି ମେ ପ୍ରଭୋ ॥ ୩,୨୮.

ନୀଚା ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସମତା, ଏବଂ ଶେଷଙ୍କ ସଦୃଶତା କେବେ କେବେ ଶୁଣାଯାଏ। ଏହାର କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କହ, ହେ କୃଷ୍ଣ।

ଉମାଯାଶ୍ଚ ତଥା ରୁଦ୍ରଃ ସଦା ବହୁଗୁଣାଧିକଃ । ଏଵଂ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଭଗଵନ୍ନିଶ୍ଚଯାର୍ଥଂ ମମ ପ୍ରଭୋ ॥ ୩,୨୮.

ଏବଂ ରୁଦ୍ର ସଦା ଉମାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁଣବାନ୍। ଏହିପରି ତୁମେ କହିଛ, ମୋ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ରେଵତୀ ଶ୍ରୀଯୁତା ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ଶେଷରୂପା ଚ ଵାରୁଣୀ । ସୌପର୍ଣି ପାର୍ଵତୀ ଚୈଵ ତିସ୍ରଃ ଶେଷାଶଂତୋ ଵରାଃ ॥ ୩,୨୮.

ରେବତୀ ଯିଏ ଶ୍ରୀରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶ୍ରୀ ସ୍ୱୟଂ, ଶେଷ ରୂପରେ ବାରୁଣୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଓ ପାର୍ବତୀ—ଏହି ତିନିଜଣ ଶେଷଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣାଇ।

ଇତ୍ଯପି ଶ୍ରୂଯତେ କୃଷ୍ଣ କୁତ୍ରଚିନ୍ମଧୁସୂଦନ । ନିମିତ୍ତଂ ବ୍ରୂହି ମେ କୃଷ୍ଣ ତଵ ଶିଷ୍ଯାଯ ସୁଵ୍ରତ ॥ ୩,୨୮.

ଏଭଳି କଥା କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଣାଯାଏ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମଧୁସୂଦନ। ଏହାର କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କହ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମର ଭକ୍ତ ଶିଷ୍ୟକୁ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଵିଜ୍ଞାଯ ଜାଂବଵତ୍ଯାଶ୍ଚ ତଦନ୍ଯେଷାଂ ଖଗାଧିପ । ଉତ୍ତମାନାଂ ଚ ସାମ୍ଯଂ ତୁ ଉତ୍ତମାଵେଶତୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ପକ୍ଷୀରାଜ, ଜାମ୍ବବତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମତା ଉତ୍ତମଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।

ଅଵରାଣାଂ ଗୁଣସ୍ଯାପି ହ୍ଯୁତ୍ତମାନାମଧୀନତା । ଅସ୍ତୀତି ଦ୍ଯୋତନାଯୈଵ ଶତାଂଶାଧିକମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୩,୨୮.

ନିମ୍ନ ଗୁଣ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଏହିପରି, ଉତ୍ତମଙ୍କର ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯଥା ମଯୋଚ୍ଯତେ ଵୀନ୍ଦ୍ର ତଥା ଜାନୀହି ନାନ୍ଯଥା । ତଦନନ୍ତରଜାନ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଶୃଣୁ କାଶ୍ଯପଜୋତ୍ତମ ॥ ୩,୨୮.

ମୁଁ ଯେପରି କହିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେପରି ବୁଝ। ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏବେ ଆଗର କଥା କହିବି, ଶୁଣ, ହେ କାଶ୍ୟପ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଚତୁର୍ଦଶସୁ ଚେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ସପ୍ତମୋ ଯଃ ପୁରନ୍ଦରଃ । ଵୃତ୍ରାଦୀନାଂ ଶରୀରଂ ତୁ ପୁରମିତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ ॥ ୩,୨୮.

ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସପ୍ତମ ପୁରନ୍ଦର। ବୃତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ‘ପୁର’ ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କୁହନ୍ତି।

ତଂ ଦାରଯତି ଵଜ୍ରେଣ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ପୁରନ୍ଦରଃ । ଚତୁର୍ଦଶସୁ ଚେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ତୁ ଷଷ୍ଠକଃ ॥ ୩,୨୮.

ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବାରୁ ପୁରନ୍ଦର ନାମ ହେଲା। ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଷଷ୍ଠ।

ମନ୍ତ୍ରାନଷ୍ଟ ମହାଵୀନ୍ଦ୍ର ଦେଵୋ ଦ୍ଯୋତଯତେ ଯତଃ । ମନ୍ତ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ତତୋ ଲୋକେ ଉଭାଵପ୍ଯେକ ଏଵ ତୁ ॥ ୩,୨୮.

ମହାଇନ୍ଦ୍ର ମନ୍ତ୍ରାନଷ୍ଟ ଦେବମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି, ଏହିପାଇଁ ଲୋକରେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ସେ ଏକେ।

ମନ୍ତ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଵତାରୋଭୂତ୍କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋର୍ଜୁନୋ ଭୁଵି । ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵାଯୋରନନ୍ତସ୍ଯ ଚେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଖଗସତ୍ତମ ॥ ୩,୨୮.

ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଅବତାର ହେଲେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ। ଏହି ଭୂମିରେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବାୟୁ, ଅନନ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ।

ପାର୍ଥଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସଂଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଵ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ । ଚତୁର୍ଥେପି ଚ ଵାଯୋଶ୍ଚ ଵିଶେଷୋସ୍ତି ସଦାର୍ଜୁନ ॥ ୩,୨୮.

ପାର୍ଥ, ଚାରିଜଣ ସହିତ ଏକତା ହେଲେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ; ଚାରିଥରେ ବାୟୁଙ୍କର ଏକ ବିଶେଷତା ଅଛି, ଯାହା ସଦା ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ରହିଥାଏ।

ଵାଲିର୍ନାମା ଵାନରସ୍ତୁ ପୁରନ୍ଦର ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ଚନ୍ଦ୍ରଵଂଶେ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଗାଧିରାଜୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ॥ ୩,୨୮.

ବାଲି ନାମକ ବାନରକୁ ପୁରନ୍ଦର ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଗାଧି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।

ମନ୍ତ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଵତାରଃ ସ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରପିତା ସ୍ମୃତଃ । ଵେଦୋକ୍ତମନ୍ତ୍ରା ଗାଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ଧିଯା ସଂଧାରଯେଦ୍ଯତଃ ॥ ୩,୨୮.

ସେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଅବତାର ଭାବରେ ପରିଚିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ପିତା ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ମନ୍ତ୍ରରେ ଗାଁମାନେକୁ ଜ୍ଞାନରେ ସଂରକ୍ଷଣ କରିଥିଲେ।

ଅତୋ ଗାଧିରିତି ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତଦର୍ଥଂ ଭୂତଲେ ହ୍ଯଭୂତ୍ । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁପୁତ୍ରୋ ଵୀନ୍ଦ୍ର ଵିକୁକ୍ଷିରିତି ଵିଶ୍ରୁତଃ ॥ ୩,୨୮.

ଏହି କାରଣରୁ ସେ ଗାଧି ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅଛି; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିକୁକ୍ଷି ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ସ ଏଵେନ୍ଦ୍ରାଵତାରୋଭୂଦ୍ଧରିସେଵାର୍ଥମେଵ ଚ । ଵିଶେଷେଣ ହରିଂ କୁକ୍ଷୌ ଵିଜ୍ଞାନାଚ୍ଚ ହରିଃ ସଦା ॥ ୩,୨୮.

ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅବତାର ଭାବରେ ହରିଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ; ବିଶେଷ ଭାବରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହରି ସଦା ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ରହିଥିଲେ।

ଅତୋ ଵିକୁକ୍ଷିନାମାସୌ ଭୂଲୋକେ ଵିଶ୍ରୁତଃ ସଦା । ରାମପୁତ୍ରଃ କୁଶଃ ପ୍ରୋକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଵ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ ॥ ୩,୨୮.

ଏହି କାରଣରୁ ସେ ପୃଥିବୀରେ ବିକୁକ୍ଷି ନାମରେ ସଦା ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ରାମଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଶକୁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଘୋଷିତ କରାଯାଏ।

ଵାଲ୍ମୀକିଋଷିଣା ଯସ୍ମାତ୍କୁଶେନୈଵ ଵିନିର୍ମିତଃ । ଅତଃ [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php କୁଶ] ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଜାନକୀନନ୍ଦନଃ ପ୍ରଭୁଃ ॥ ୩,୨୮.

ବାଲ୍ମୀକି ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁଶ ତିଆରି ହେବାରୁ, ଏହି କାରଣରୁ ଜାନକୀଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ କୁଶ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ପୁରେଂଦ୍ରସ୍ତୁ ଗାଧୀ ଵାଲୀ ତଥାର୍ଜୁନଃ । ଵିକୁକ୍ଷିଃ କୁଶ ଏଵୈତେ ସପ୍ତ ଚେନ୍ଦ୍ରାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ ॥ ୩,୨୮.

ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରେନ୍ଦ୍ର, ଗାଧି, ବାଲି, ଅର୍ଜୁନ, ବିକୁକ୍ଷି ଏବଂ କୁଶ — ଏହି ସାତଜଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ।

ଯଃ କୃଷ୍ଣପୁତ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ କାମ ଏଵ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ । ପ୍ରକୃଷ୍ଟପ୍ରକାଶରୂପତ୍ଵାତ୍ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଇତି ନାମଵାନ୍ ॥ ୩,୨୮.

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନକୁ କାମ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ; ତାଙ୍କର ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଥିବାରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମ ରହିଛି।

ଯୋ ରାମଭ୍ରାତା ଭରତଃ କାମ ଏଵାଭଵଦ୍ଭୁଵି । ରାମାଜ୍ଞାଂ ଭରତେ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଭରତନାମକଃ ॥ ୩,୨୮.

ରାମଙ୍କ ଭାଇ ଭରତ ପୃଥିବୀରେ କାମ ଭାବରେ ହେଲେ; ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିଥିବାରୁ ଭରତ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ଚକ୍ରାଭିମାନି କାମସ୍ତୁ ସୁଦର୍ଶନ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ବ୍ରହ୍ମୈଵ କୃଷ୍ଣପୁତ୍ରସ୍ତୁ ସାଂବୋ ଜାମ୍ବଵତୀସୁତଃ ॥ ୩,୨୮.

ଚକ୍ରର ଅଭିମାନୀ କାମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ସାମ୍ବ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା।

କାମାଵତାରୋ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ସଂଦେହୋ ନାତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ । ଯୋ ରୁଦ୍ରପୁତ୍ରଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ତୁ କାମ ଏଵ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ ॥ ୩,୨୮.

ସେ କାମଙ୍କ ଅବତାର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ, ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସ୍କନ୍ଦକୁ କାମ ଭାବରେ ଘୋଷିତ କରାଯାଏ।

ରିପୂନାସ୍କଂଦତେ ନିତ୍ଯମତଃ ସ୍କନ୍ଦ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ଯୋ ଵା ସନତ୍କୁମାରସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ଖଗାଧିପ । କାମାଵତାରୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ॥ ୩,୨୮.

ସେ ସଦା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବାରୁ ସ୍କନ୍ଦ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଏବଂ ସନତ୍କୁମାର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କାମଙ୍କ ଅବତାର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ, ଏଠାରେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ।

ସୁଦର୍ଶନଶ୍ଚ ପରମଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସାଂବ ଏଵ ଚ । ସନତ୍କୁମାରଃ ସାଂବଶ୍ଚ ଷଡେତେ କାମରୂପକାଃ ॥ ୩,୨୮.

ସୁଦର୍ଶନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସନତ୍କୁମାର ଏବଂ ସାମ୍ବ — ଏହି ଛଅଜଣ କାମଙ୍କ ରୂପ।

ତତଶ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରକାମାଵପ୍ଯୁମାଦିଭ୍ଯୋ ଦଶାଵରୌ । ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ତୁ ଗରୁଡ କାମ ଇନ୍ଦ୍ରାଧମଃ ସ୍ମୃତଃ ॥ ୩,୨୮.

ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ କାମ, ଉମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ଅବତାର ଅଛନ୍ତି; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗରୁଡ, କାମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ପ୍ରାଣସ୍ତ୍ଵହଙ୍କାର ଏଵ ଅହଙ୍କାରକସଂଜ୍ଞକଃ । ଗରୁତ୍ମଦଂଶୋ ଵିଜ୍ଞେଯଃ କାମେନ୍ଦ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଦଶାଧମଃ ॥ ୩,୨୮.

ପ୍ରାଣ ହେଉଛି ଅହଂକାର, ଅହଂକାର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ; ଗରୁତ୍ମଦ ଅଂଶ ଭାବରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, କାମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସେ ଦଶମ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।