ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଅତ୍ର ସ୍ନାନଂ ଯଃ କରୋତି ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ । ସ୍ନାନଂ ଚକାର ସା କନ୍ଯା ଜଲେ ପରମପାଵନେ ॥ ୩,୨୭.

ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଠି ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି। ସେ କନ୍ୟା ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ।

ଦାନାଦିକଂ ତଥା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜଜାପ ପରମଂ ମନୁମ୍ । ଶ୍ରୀନିଵାସସମୀପଂ ତୁ ପୁନରାଗତ୍ଯ ଭାମିନୀ ॥ ୩,୨୭.

ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମହାମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ସେ ଦେବୀ ପୁଣି ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଫେରିଲେ।

ଅଙ୍ଗପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚକ୍ରେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵେଙ୍କଟନାଯକମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାଦୀନ୍ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରଗନ୍ଧାଦିଭୂଷଣୈଃ ॥ ୩,୨୭.

ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବେଙ୍କଟନାୟକଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ ଓ ଗହନା ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

ପୁନଃ ପରଦିନେ ପ୍ରାତଃ ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀଜଲେ । ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ମହାଭାଗା ଯଯୌ ତୁଂବୁରୁସଂଜ୍ଞିକାମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ପୁଣି ପରଦିନ ସକାଳେ, ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୁଷ୍କରିଣୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମ୍ବୁରୁ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।

ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଗୁରୁଂ ଦେଵୀ ନାଥଂ କିନ୍ନାମିକା ତ୍ଵଯମ୍ । ଜୈଗୀଷଵ୍ଯ ଉଵାଚ । ଇଯଂ ତୁଂବରୁକାଭିଜ୍ଞା ନାରୀ ଵୈ ଵରଵର୍ଣିନୀ ॥ ୩,୨୭.

ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସ୍ଥାନର ନାମ କଣ?' ଜୈଗୀଷବ୍ୟ କହିଲେ, 'ଏହାକୁ ତୁମ୍ବରୁକା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ।'

ପୁରା ତୁଂ ବୁରୁଣା ସାକଂ ନାରଦସ୍ତପସି ସ୍ଥିତଃ । ଅତ୍ର ପ୍ରାଦୁରଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରଦସ୍ଯ ହିତାଯ ଚ ॥ ୩,୨୭.

ପୂର୍ବେ ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ନାରଦ ଏଠି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏଠି ନାରଦଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲେ।

ସ୍ନାନଂ ଯଃ କୁରୁତେ ହ୍ଯତ୍ର ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ । ଅତ୍ର ସ୍ନାନଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ କଲୌ ॥ ୩,୨୭.

ଏଠି ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି। କଳିଯୁଗରେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ।

ଅତ୍ର ସ୍ନାନଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ନାଲ୍ପସ୍ଯ ତପସଃ ଫଲମ୍ । ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ପୀତ୍ଵା ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯକେଶଃ ॥ ୩,୨୭.

ଏଠାରେ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରିଲେ ଅତି କମ୍ ଫଳ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପାନ କରି ଓ ଦାନ ଦେଇଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ପୁନରାଗତ୍ଯ ସା ଦେଵୀ ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ନନାମ ହ । ତସ୍ମିମନ୍ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ତର୍ପଯାମାସ ଭମିନି ॥ ୩,୨୭.

ପୁନି ସେ ଦେବୀ ଫେରି ଆସି, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସେଇ ଦିନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇଲେ।

ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୀପାନ୍ପ୍ରାଜ୍ଵାଲଯତ୍ସତୀ । ସୋପାନେଷୁ ମହାଭାଗା ଦୀପାଵଲିଭିରଞ୍ଜସା । ପ୍ରୀଣଯାମାସ ଦେଵେଶଂ ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ମହିଳା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ପୋଖରୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୀପ ଜଳାଇଲେ; ସିଢ଼ି ଉପରେ ଦୀପମାଳା ଲଗାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରୀନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ।

ପୁନଃ ପରଦିନେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଶକ୍ରତୀର୍ଥମନୁତ୍ତମମ୍ । କପିଲାଖ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଦେଶେ ତୁ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ପାଵନଂ ସ୍ମୃତମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଆସିଲାପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ; କପିଳ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।

ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ମହାଭାଗା ତଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ନାପଯେତ୍ସ୍ଵଯମ୍ । ଵିଷ୍ଵସେନସରସ୍ତତ୍ର ସର୍ଵପାପଵିନାଶନମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ସେଠାରେ ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ନାରୀ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ପରେ ନିଜେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ; ସେଠାରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱସେନ ସରୋବର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ।

ତତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ମହାଭାଗା ଯଯୌ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ସା । ପଞ୍ଚାଯୁଧାନାଂ ତୀର୍ଥାନି ତେଷୁ ସ୍ନାନଂ ଚକାର ସା ॥ ୩,୨୭.

ତାପରେ ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଆଉ ଉପରକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ପଞ୍ଚାୟୁଧଙ୍କ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ; ସେଠି ସେ ସ୍ନାନ କଲେ।

ତଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚାଗ୍ନିକୁଣ୍ଡଂ ସ୍ଯାଦ୍ଦୁରାରୋହଂ ତତୋଗ୍ରତଃ । ତସ୍ଯୋପରି ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିମୋଚନମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ସେଠାରୁ ଆଉ ଉପରକୁ ଯିବାକୁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହା ଚଢ଼ିବା ଅତି କଷ୍ଟକର; ଏହାର ଉପରେ ଅଛି ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ତଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ତୁ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥଂ ଚ ସତ୍ଫଲମ୍ । ଦଶାଧିକଫଲଂ ତେଷା ତୀର୍ଥାନାମୁତ୍ତରୋତ୍ତରମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ଏହାଠାରୁ ଆଉ ଉପରେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ସତ୍ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରବର୍ତ୍ତୀ ତୀର୍ଥ ପୂର୍ବତନ ତୀର୍ଥ ଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ଏତେଷାଂ ଚୈଵ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କୋ ଵା ଵକ୍ତୁମିହାର୍ହତି । ଋଷିତୀର୍ଥେଷୁ ସା କନ୍ଯା ଚଚାର ତପ ଉତ୍ତମମ୍ ॥ ୩,୨୭.

ଏହି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମହିମା କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ସେ କନ୍ୟା ସେଠି ଋଷିଙ୍କ ତୀର୍ଥରେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ମମାଵତାରପର୍ଯନ୍ତଂ ଚରିତ୍ଵା ତପ ଉତ୍ତମମ୍ । ଯୋଗଧାରଣ ଯା ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜାଂବଵତୋ ଗୃହେ ॥ ୩,୨୭.

ମୋ ଅବତାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରି, ଯୋଗ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଜାତା ଜାଂବଵତୀ ନାମ ଵଵୃଧେ ତସ୍ଯ ଵେଶ୍ମନି । ତସ୍ଯାଃ ପିତା ଜାଂବଵାନ୍ସ ସମାଦାତ୍କନ୍ଯକାଂ ତଦା । ରୁକ୍ମ୍ଯା ଅନଂ ତରା ସୈଷା ମମ ଭାର୍ଯା ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୩,୨୭.

ସେ ଜାମ୍ବବତୀ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କ ଘରେ ବଡ଼ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ପିତା ଜାମ୍ବବନ୍ତ ସେଠି ସେ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ ଦେଲେ; ସେ ରୁକ୍ମୀଙ୍କ ବିରୋଧୀଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଏଭଳି ଭାବେ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା।

ଇଦଂ ହି ପରମାଖ୍ଯାନଂ ଵେଙ୍କଟାଦ୍ରେର୍ମହାଗିରେଃ । କୋ ଵା ଵର୍ଣଯିତୁଂ ଶକ୍ତୋ ମଦନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି ॥ ୩,୨୭.

ଏହି ହେଉଛି ବେଙ୍କଟାଚଳ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା; ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?

ଵେଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସଦା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ କରୋତି ଵୈ । ବ୍ରହ୍ମା ପୂଜଯତେ ନିତ୍ଯମେଵଂ ଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ଣଯଃ ॥ ୩,୨୭.

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ପାଇଁ ନୈବେଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମା ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି—ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ।

ନୈଵେଦ୍ଯଭକ୍ଷିଣାଂ ପୁଂସାମୁପହାସଂ ନ କାରଯେତ୍ । ସ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରାଶସ୍ତ୍ଯଭାଵେ ତୁ ନୈଵେଦ୍ଯାଦି ଗୁଡାଦିକମ୍ । ଗ୍ରାହ୍ଯମେଵ ନ ସଂଦେହୋ ଅନ୍ଯଥା ନାରକୀ ଭଵେତ୍ ॥ ୩,୨୭.

ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ ଉପହାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନିଜର ଶୁଭ ଗୁଣ ନଥିଲେ ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ଗୁଡ଼ ଭଳି ମିଠା ଜିନିଷ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍—ନହେଲେ ନରକରେ ପଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼େ।

ଶ୍ରୀନିଵାସାତ୍ପରୋ ଦେଵୋ ନ ଭୂତୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସ୍ଵଯଂ ଚ ପାଚଯିତ୍ଵାତ୍ଵଂ ଘୃତପକ୍ଵାଦିକଂ ତଥା । ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭୋଜନମାଚରେତ୍ ॥ ୩,୨୭.

ଶ୍ରୀନିବାସଠାରୁ ବଡ଼ ଦେବତା କେବେ ଥିଲେ ନାହିଁ, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ; ନିଜେ ଘିଅରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଇଦଂ ତୁ ପରମଂ ଗୋପ୍ଯଂ ତଵୋକ୍ତଂ ଚ ଖଗେଶ୍ଵର । ନ କସ୍ଯାପି ଚ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଗୋପ୍ଯତ୍ଵାତ୍ଖଗସତ୍ତମ । ଇତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତାରତମ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ପ୍ରଭୋ ॥ ୩,୨୭.

ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଲି, ଖଗେଶ୍ବର; ଏହା କାହାକୁ କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର, ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତାରତମ୍ୟ କଥା କହିବି, ପ୍ରଭୁ, ଶୁଣ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୮ ଯା ପୂର୍ଵସର୍ଗେ ଦକ୍ଷପୁତ୍ରୀ ସତୀ ତୁ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଦେହମ୍ । ଵିସୃଜ୍ଯ ସା ମେନକାଯାଂ ଚ ଜଜ୍ଞେ ଧରାଧରାଦ୍ଧେମଵତୋ ଵୈ ସକାଶାତ୍ ॥ ୩,୨୮.

ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ସତୀ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ନିଜ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ; ପରେ ସେ ମେନକାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ହେମବତ ପାହାଡ଼ରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ସା ପାର୍ଵତା ରୁଦ୍ରପତ୍ନୀ ଖଗେନ୍ଦ୍ର ଯା ଶେଷପତ୍ନୀ ଵାରୁଣୀ ନାମ ପୂର୍ଵା । ସୈଵାଗତା ବଲଭଦ୍ରେଣ ରନ୍ତୁଂ ଦ୍ଵିରୂପମାସ୍ଥାଯ ମହାପତିଵ୍ରତା ॥ ୩,୨୮.

ସେହି ପାର୍ବତୀ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଖଗେଶ୍ବର; ପୂର୍ବରୁ ଶେଷଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ବାରୁଣୀ ନାମରେ। ସେ ଦୁଇଟି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ରମଣ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ମହାପତିବ୍ରତା ଥିଲେ।

ଶ୍ରୀରିତ୍ଯାଖ୍ଯା ଇନ୍ଦିରାଵେଶଯୁକ୍ତା ତସ୍ଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ପ୍ରତିମା ମେଘରୂପା । ଶେଷଣ ରୂପେଣ ଯଦା ହି ଵୀନ୍ଦ୍ର ତପଶ୍ଚଚାର ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଧମେଵ ॥ ୩,୨୮.

ଶ୍ରୀ ନାମରେ ଯିଏ ଜଣାଯାଉଛନ୍ତି, ସେ ଇନ୍ଦିରାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅନୁଗତ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ମେଘ ସଦୃଶ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଶେଷ ରୂପେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।

ତଦୈଵ ଦେଵୀ ଵାରୁଣୀ ଶେଷପତ୍ନୀ ତପଶ୍ଚ କ୍ରେ ଇନ୍ଦିରାପ୍ରୀତଯେ ଚ । ତଦା ପ୍ରୀତା ଇନ୍ଦିରା ସୁପ୍ରସନ୍ନା ଉଵାଚ ତାଂ ଵାରୁଣୀଂ ଶେଷପତ୍ନୀମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀ ବାରୁଣୀ, ଶେଷଙ୍କର ଜଣାଇ, ଇନ୍ଦିରାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାପରେ, ଇନ୍ଦିରା ଖୁସି ହୋଇ, ଶେଷଙ୍କର ଜଣାଇ ବାରୁଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଯଦା ରାମୋ ଵୈଷ୍ଣଵାଂଶେନ ଯୁକ୍ତଃ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ ଭୂତଲେ ରୌହିଣେଯଃ । ମଯ୍ଯାଵେଶାତ୍ସଂଯୁତା ତ୍ଵଂ ତୁ ଭଦ୍ରେ ଶ୍ରୀରିତ୍ଯାଖ୍ଯା ଵଲଭଦ୍ରସ୍ଯ ରନ୍ତୁମ୍ ॥ ୩,୨୮.

ଯେତେବେଳେ ରୋହିଣୀଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଂକ ଅଂଶ ଧାରଣ କରି ରାମ ଭୂମିରେ ଆସିବେ, ମୋର ଉପସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ଶ୍ରୀ ନାମରେ ଜଣାଯିବା ଓ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହେବା, ହେ ଭଦ୍ରେ।

ସଂପତ୍ସ୍ଯସେ ନାତ୍ର ଵିଚାର୍ଯମସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଵୈ ପ୍ରଯଯୌ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ । ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯଂଶାଚ୍ଛ୍ରୀରିତୀଡ୍ଯାଂ ସମାଖ୍ଯାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଲୋକେ ଶେଷପତ୍ନୀ ବଭୂଵ ॥ ୩,୨୮.

‘ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବ’ ବୋଲି କହି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଅଂଶ ଭାବରେ ଶ୍ରୀ ନାମ ପାଇ, ଶେଷଙ୍କର ଜଣାଇ ସଂସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।