ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଆରାଧଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମାଂ କ୍ଵ ଏତେ ତେଷାଂ ଦଯାଂ କୁତ୍ର ଵାହଂ କରିଷ୍ଯେ । ଏଵଂ ହରିଶ୍ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ସୁକନ୍ଯେ ଵୈକୁଣ୍ଠଲୋକାଦଚଲଂ ଶେଷ ସଂଜ୍ଞମ୍ । ଵୀନ୍ଦ୍ରସ୍କନ୍ଧେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଚ ସମାଗତୋଭୂଦ୍ଭୂତଲଂ ଭୂତଲେଶଃ ॥ ୩,୨୬.

ମୋତେ ଯେଉଁମାନେ ଉପାସନା କରିବେ, ସେମାନେ କେଉଁଠି ରହିଛନ୍ତି? ମୁଁ କେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବି? ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ହରି ହେ ସୁକନ୍ୟା, ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଅଚଳ ଶେଷକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ରଖି, ନିଜେ ଭୂମିରେ ଭୂପତି ଭାବେ ଅବତରିଲେ।

ସୁଵର୍ଣମୁଖରୀତୀରମାରଭ୍ଯ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵେଣୀପର୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ ତଂ ଗିରିମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ ନଦୀର କୂଳରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣବେଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପାହାଡ଼କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ଗିରେଃ ପୁଚ୍ଛେ ତୁ ଶ୍ରୀଶୈଲଂ ମଧ୍ଯମେଽହୋବଲଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ମୁଖଂ ଚ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ସମୁଦାହୃତମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ପାହାଡ଼ର ପୁଛରେ ଅଛି ଶ୍ରୀଶୈଳ, ମଧ୍ୟରେ ଅହୋବଳ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ମୁଖ ଅଂଶ ହେଉଛି ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର, ଏହିପରି କୁହାଯାଏ।

ଅଲ୍ପେନ ତପସାଭୀଷ୍ଟଂ ସିଧ୍ଯତ୍ଯସ୍ମିନ୍ନହୋବଲେ । ଗଙ୍ଗାଦିସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନି ହ୍ଯତ୍ର ସଂତି ଵୈ ॥ ୩,୨୬.

ଅହୋବଳରେ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ଅଛି।

ଯ ଏନଂ ସେଵତେ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ । ଜ୍ଞାନାର୍ଥୀ ଜ୍ଞାନମାପ୍ନୋତି ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଥୀ ଦ୍ରଵ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରେ, ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଲେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଧନ ଚାହିଁଲେ ଧନ ମିଳେ।

ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ପୁତ୍ରମାପ୍ନୋତି ନୃପୋ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଵିନ୍ଦତି । ଯଂଯଂ କାମଯତେ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତନ୍ତମାପ୍ନୋତି ସର୍ଵଥା ॥ ୩,୨୬.

ପୁଅ ଚାହିଁଲେ ପୁଅ ମିଳେ, ରାଜା ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ମଣିଷ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ସବୁ ଭଳି ପାଇଥାଏ।

ଚିନ୍ତିତଂ ସାଧ୍ଯତେ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଚ୍ଚିନ୍ତାମଣିଂ ଵିଦୁଃ । ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ବାହୁଲ୍ଯାଦ୍ଗିରାଵସ୍ମିନ୍ସରଃ ସୁ ଚ । ପୁଷ୍କରାଦ୍ରିରିତି ପ୍ରାହୁରେଵଂ ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଵେଦିନଃ ॥ ୩,୨୬.

ଯାହା ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ସେଥିରେ ସଫଳତା ମିଳେ, ଏହିକାରଣରୁ ଏହାକୁ ଚିନ୍ତାମଣି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ବହୁ ପୋଖରୀ ଥିବାରୁ, ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ପୋଖରୀ ଅଛି, ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ପୁଷ୍କର ପାହାଡ଼ କୁହନ୍ତି।

ଶାତକୁଂଭସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍କନକାଦ୍ରିଂ ଚ ତଂ ଵିଦୁଃ । ଵୈକୁଣ୍ଠାଦାଗତେନୈଵ ଵୈକୁଣ୍ଠାଦ୍ରିରିତି ସ୍ମୃତଃ ॥ ୩,୨୬.

ସୁନା ଘଡ଼ା ଆକୃତି ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ କନକାଦ୍ରି କୁହାଯାଏ। ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଆସିଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ପାହାଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ଅମୃତୈଶ୍ଵର୍ଯସଂଯୁକ୍ତୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରିରିତି ସ୍ମୃତଃ । ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ଶୈଲସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯାଵଦସ୍ତି ହି ॥ ୩,୨୬.

ଅମୃତ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ବେଙ୍କଟାଦ୍ରି କୁହାଯାଏ। ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ପାହାଡ଼ର ମହିମା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାର ଗୌରବ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ।

ତାଵଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ସମଗ୍ରେଣ ନ ସମର୍ଥଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ । ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରୌ ପରାଂ ଭକ୍ତିଂ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ଦିନେଦିନେ । ପଙ୍ଗର୍ଜଙ୍ଘାଲ ଏଵ ସ୍ଯାଦଚକ୍ଷୁଃ ପଦ୍ମଲୋଚନଃ ॥ ୩,୨୬.

ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବେଙ୍କଟାଦ୍ରିରେ ଯେଉଁମାନେ ଦିନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାଦ କମଳ ପରି ହୁଏ, ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟ କମଳନୟନ ପରି ହୁଏ।

ମୂକୋ ଵାଗ୍ମୀ ଭଵେଦେଵ ବଧିରଃ ଶ୍ରାଵକୋ ଭଵେତ୍ । ଵନ୍ଧ୍ଯା ସ୍ଯାଦ୍ବହୁପୁତ୍ରା ଚ ନିର୍ଧନଃ ସଧନୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୩,୨୬.

ମୌନବ୍ୟକ୍ତି ବକ୍ତା ହୁଏ, ବହିରା ଶ୍ରବଣ କରିପାରେ; ନିଷ୍ପୁତ୍ରା ନାରୀ ବହୁପୁତ୍ରା ହୁଏ, ଗରିବ ଧନୀ ହୁଏ।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଗିରୌ ଭକ୍ତିମାତ୍ରେଣୈଵ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରେସ୍ତୁ ସ୍ଵରୂପଂ ଵେତ୍ତି କୋ ଭୁଵି ॥ ୩,୨୬.

ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ କେବଳ ଭକ୍ତି ସହିତ କାମନା କଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ୟଙ୍କଟାଚଳର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କିଏ ଏ ଭୂମିରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିଛି?

ଯସ୍ମାଦସ୍ଯ ଗିରେଃ ପୁଣ୍ଯଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵେତ୍ତି ଯଃ ପୁମାନ୍ । ମାଯାଵୀ ପରମାନନ୍ଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠମୁତ୍ତମମ୍ । ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀତୀରେ ରମଯା ସହମୋଦତେ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ପାହାଡ଼ର ପବିତ୍ରତା ଓ ମହିମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେ ମାୟାମୟ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ତମ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀର କୂଳରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ।

କଲ୍ଯାଣାଦ୍ଭୁତଗାତ୍ରାଯ କାମିତାର୍ଥପ୍ଦାଯିନେ । ଶ୍ରୀମଦ୍ଵ୍ଯଙ୍କଟନାଥାଯ ଶ୍ରୀନିଵାସାଯ ତେ ନମଃ ॥ ୩,୨୬.

ଶୁଭ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେହ ଥିବା, ଆଶାକୃତ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବ୍ୟଙ୍କଟନାଥ, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଶ୍ରୀସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶୃଣୁ କନ୍ଯକେ । ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀମଧ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସୋସ୍ତି ସର୍ଵଦା ॥ ୩,୨୬.

ଓ କନ୍ୟା, ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀର ମହିମା ଶୁଣ; ସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀନିବାସ ସଦା ବିରାଜିତା।

ସ୍ନାନଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ତତ୍ର ତେଷାଂ ମୁକ୍ତିଃ କରେ ସ୍ଥିତା । ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯୋର୍ଧକୋଟିଶ୍ଚ ତୀର୍ଥାନି ଭୁଵନତ୍ରଯେ । ତାନି ସର୍ଵାଣି ତତ୍ରୈଵ ସଂତି ତୀର୍ଥେ ହରେଃ ସଦା ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ନିଜ ହାତରେ ଥାଏ। ତିନି କୋଟି ଓ ଦଶ କୋଟି ତୀର୍ଥ ତିନି ଭୁବନର ମଧ୍ୟରୁ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ।

ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଶ୍ରୀନିଵାସାଖ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତମ୍ । ତଦେଵ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ମନ୍ଦିରଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଏହି ତୀର୍ଥ, ଯାହାକୁ ଶ୍ରୀନିବାସ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏହିଠାରେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ମନ୍ଦିର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦେଵ କନ୍ଯେ ଯାନ୍ତି ପାପାନି ଭସ୍ମସାତ୍ । ଏକୈକସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ସତ୍ସଂଗୋ ଭଵତି ଧ୍ରୁଵମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଓ କନ୍ୟା, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଏକଥର ସ୍ନାନ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ।

ସତ୍ସଂଗାଜ୍ଜ୍ଞାନମାସାଦ୍ଯ ଜ୍ଞାନାନ୍ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଵିନ୍ଦତି । ଅଧିକାରିଣାଂ ଭଵେଦେଵଂ ଵିପରୀତମଯୋଗିନାମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭ୍ୟ; ଏହିପରି ଫଳ କେବଳ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ତାହାର ବିପରୀତ।

ତୀର୍ଥାନାଂ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ମୋକ୍ଷଂ ଯାନ୍ତୀତି ଯେ ଵିଦୁଃ । ତେ ସର୍ଵେ ଅସୁରା ଜ୍ଞେଯାସ୍ତେ ଯାନ୍ତି ହ୍ଯଧମାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ କେବଳ ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ସେମାନେ ଅସୁର ଭାବିବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ନିମ୍ନ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ତୀର୍ଥେସ୍ମିନ୍ଵାଯୁକୋଣେ ଚ କନ୍ଯକେ । ଆସ୍ତେ ଵାଯୁଃ ସଦା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପୂଜାଂ କର୍ତୁମନୁତ୍ତମାମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଓ କନ୍ୟା, ଏହି ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ତୀର୍ଥର ବାୟୁ କୋଣରେ ବାୟୁଦେବ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଉତ୍ତମ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି।

ଵାଯୁତୀର୍ଥଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ହସ୍ତଦ୍ଵାଦଶକାନ୍ତରମ୍ । ହସ୍ତଷଟ୍କପ୍ରମାଣଂ ଚ ପଶ୍ଚିମେ ସମୁଦାହୃତମ୍ । ଉତ୍ତରେ ହସ୍ତଷଟ୍କଂ ତୁ ଵାଯୁତୀର୍ଥମୁଦାହୃତମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଏହିଠାରେ ବାୟୁତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାଦଶ ହସ୍ତ ଦୂରରେ ଅଛି। ପଶ୍ଚିମରେ ଛଅ ହସ୍ତ ଓ ଉତ୍ତରରେ ମଧ୍ୟ ଛଅ ହସ୍ତ ଦୂରରେ ବାୟୁତୀର୍ଥ ଅଛି।

ଯେ ଵେଷ୍ଣଵା ଵୈଷ୍ଣଵଦାସଵର୍ଯାଃ ସ୍ନାନଂ ସୁର୍ଯୁସ୍ତତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ସୁକନ୍ଯେ । ମଧ୍ଵାନ୍ତସ୍ଥାଃ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ତୁ ନିତ୍ଯମତ୍ର ସ୍ନାନାତ୍ପ୍ରୀଯତାଂ ମେ ଦଯାଲୁଃ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ସେବକମାନେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଓ ସୁସଂସ୍କାରିତା କନ୍ୟା, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି; ଶ୍ରୀନିବାସ ସଦା ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତା, ଦୟାଳୁ ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ମୋ ସ୍ନାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।

ଯେ ମଧ୍ଵତୀର୍ଥେ ସ୍ନାତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ଦେଵି ରୁଦ୍ରାଦଯୋ ଵାଯୁଭକ୍ତା ମହାନ୍ତଃ । ସଦା ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର କୁର୍ଵନ୍ତି ଦେଵି ପ୍ରାତଃ କାଲେ ଚୋଦଯାତ୍ପୂର୍ଵମେଵ ॥ ୩,୨୬.

ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ, ସେମାନେ ସଦା ମଧ୍ୱତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି।

ଯେ ଵାଯୁତୀର୍ଥେ ଵିସୃଜନ୍ତି ଦେହଜଂ ମଲଂ ମୂତ୍ରଂ ଵମନଂ ଶ୍ଲେଷ୍ମକଂ ଚ । ଯେଽପାନଶୁଦ୍ଧିଂ ଲିଙ୍ଗଶୁଦ୍ଧିଂ ଚ କନ୍ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେ ହ୍ଯସୁରା ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁତୀର୍ଥରେ ଦେହର ମଳ, ପେଶାବ, ବାନ୍ତି, କଫ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ନିମ୍ନ ଓ ଲିଙ୍ଗ ଶୁଦ୍ଧି କରନ୍ତି, ଓ କନ୍ୟା, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସ।

ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଯେ ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ କିଂ ଵର୍ଣଯେ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ତୁ ଦେଵି । ଯେ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଜପନ୍ତି ଦେଵି ହ୍ଯଷ୍ଟା କ୍ଷରଂ ମନ୍ତ୍ରଵରଂ ସୁଗୋପ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି? ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଜପନ୍ତି, ଓ ଦେବୀ—

ତେଷାଂ ହରିଃ ପ୍ରୀଯତେ କେଶଵୋଲଂ ମଧ୍ଵାନ୍ତସ୍ଥୋ ନାତ୍ର ଵିଚାର୍ଯମସ୍ତି । ଏଵଂ ଦାନଂ ତତ୍ର କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯାଣାଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଵିଦାଂ ଚ ॥ ୩,୨୬.

ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତା ହରି କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି।

ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନୈଵ ଜାନନ୍ତି ଦେଵା ଜାନାତ୍ଯେଵଂ ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ହରିସ୍ତୁ । ଶାଲଗ୍ରାମଂ ଵାଯୁତୀର୍ଥେ ଦଦନ୍ତେ ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵେତ୍ତି ସ ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶଃ ॥ ୩,୨୬.

ଏମିତି ଲୋକଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ; କେବଳ ଶ୍ରୀନିବାସ ହରି ଜାଣନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁତୀର୍ଥରେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଦାନ କରନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ବ୍ୟଙ୍କଟେଶ ଜାଣନ୍ତି।

ସୁଦୁର୍ଲଭୋ ଵାଯୁତୀର୍ଥେଽଭିଷେକୋ ନିଷ୍କାମବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ଦେଵି । ତତ୍ରାପି ତୀର୍ଥେ ଲଭ୍ଯତେ ଭାଗ୍ଯଯୋଗାଦ୍ଭାଗଵତସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଦାସୈଃ ॥ ୩,୨୬.

ଓ ଦେବୀ, ବାୟୁତୀର୍ଥରେ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ ଅଭିଷେକ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟର ଯୋଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେବକମାନେ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଲଭନ୍ତି।