ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ସଦା ପିତା ମୁଖ୍ଯପିତା ଯଦି ସ୍ଯାଦ୍ଗର୍ଭସ୍ଥବାଲେ ପାଲକଃ କୋ ଵଦସ୍ଵ । ମାତାପିତ୍ରୋଃ ପାଲକତ୍ଵଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କୂର୍ମାଦୀନାଂ ପାଲକୌ କୌ ଵଦସ୍ଵ ॥ ୩,୨୬.

ପିତା ଯଦି ସଦା ପ୍ରମୁଖ, ତେବେ ଗର୍ଭରେ ଶିଶୁକୁ କିଏ ରକ୍ଷା କରେ, କହ। ମା ଓ ପିତା ଯଦି ରକ୍ଷାକାରୀ, ତେବେ କୂର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିଏ ରକ୍ଷା କଲେ, କହ।

ମାତାପିତ୍ରୋଃ ପାଲକତ୍ଵଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କୃପାଦୀନାଂ ରକ୍ଷକୌ କୌ ଵଦସ୍ଵ । ପୁନ୍ନାମକାନ୍ନାରକାଦ୍ଦେହ ଭଜାନ୍ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରାତାପୁତ୍ରଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁରାଣଃ ॥ ୩,୨୬.

ମା ଓ ପିତା ଯଦି ରକ୍ଷାକାରୀ, ତେବେ କୃପା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିଏ ରକ୍ଷା କଲେ, କହ। ତେଣୁ ମା, ନରକରୁ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ବିଷ୍ଣୁକୁ ଜାଣ।

ନ ତାରକୋହଂ ନରକାଚ୍ଚ ସୁଭ୍ରୂର୍ନ ଵୈ ଭର୍ତା ନାପି ପିତ୍ରାଦଯଶ୍ଚ । ନ ଵୈ ମାତା ନାନୁଜାଦିଶ୍ଚ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵତ୍ରାତା ଵିଷ୍ଣୁରତୋ ନ ଚାନ୍ଯଃ ॥ ୩,୨୬.

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାରକ ନୁହେଁ, ଭାର୍ତ୍ତା, ପିତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମା, ଭାଉ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ କେବଳ ବିଷ୍ଣୁ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।

ମାଯାଂ ମଦୀଯାଂ ଜ୍ଞାନଶସ୍ତ୍ରେଣ ଚ୍ଛିତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ହରେଃ ସ୍ମରଣଂ ତ୍ଵଂ କୁରୁଷ୍ଵ । ଯଦ୍ଭକ୍ତିରୂପୂର୍ଵଂ ସ୍ମରଣଂ ନାମ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତତ୍ସର୍ଵଥା ପାପହରଂ ଚ ମାତଃ ॥ ୩,୨୬.

ମୋର ମାୟାକୁ ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟି, ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର। ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମର ସ୍ମରଣ, ମାଆ, ସବୁବେଳେ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।

ଯୋ ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ମରଣଂ ନାମ ଵିଷ୍ଣୋଃ କରୋତ୍ଯସୌ ପାପହରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅଯଂ ଦେହୋ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଃ କର୍ମଭୂମୌ ତତ୍ରାପି ମଧ୍ଯେ ଭଜନଂ ଵିଷ୍ଣୁମୂର୍ତେଃ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଠି ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଦେହ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ ସେଥିରେ ବି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିର ଭଜନ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଆଯୁର୍ଗତଂ ଵ୍ଯର୍ଥମେଵ ତ୍ଵଦୀଯଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଭଜେଃ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ପାଦମ୍ । ଉପଦିଶ୍ଯୈଵଂ ମାତରଂ ପୁତ୍ରଵର୍ଯୋ ଦୈତ୍ଯାଵେଶାତ୍ସୋଭଵଦ୍ଵୈ ତପସ୍ଵୀ ॥ ୩,୨୬.

ତୁମର ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଇଯାଇଛି; ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଉପାସନା କର। ଏଭଳି ମାଆଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ପୁତ୍ର ଦାନବର ପ୍ରଭାବରେ ତପସ୍ବୀ ହେଲେ।

ଚତୁର୍ମୁଖଂ ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵୈଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ହ୍ଯଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ ତସ୍ମାନ୍ମହାତ୍ମା । ତତୋ ଭୂମିଂ କରଵଦ୍ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ନିନ୍ଯେ ତଦା ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ॥ ୩,୨୬.

ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେ ଅବଧ୍ୟତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ; ତାପରେ, ମହାତ୍ମା ଦାନବ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ବନ୍ଧି ନେଇଗଲେ।

ଶ୍ରୀମୁଷ୍ଟଦେଶେ ପ୍ରାଦୁରାସୀଦ୍ଧରିସ୍ତୁ ଵାରାହଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଜନଃ ପୁରାଣଃ । ଭିତ୍ତ୍ଵାଚାବ୍ଧିଂ ଵିଵିଶେ ତଂ ମହାତ୍ମା ରସାତଲେ ସଂସ୍ଥିତଂ ଭୂତଲଂ ଚ ॥ ୩,୨୬.

ଶ୍ରୀମୁଷ୍ଟ ଦେଶରେ ପ୍ରାଚୀନ ବିଷ୍ଣୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଭଗବାନ ହରି ବରାହ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମୁଦ୍ରକୁ ଭେଦି, ସେ ମହାତ୍ମା ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଥିବା ଭୂମିକୁ ଦେଖିଲେ।

ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାଽଜଗାମ ତଦାଗମାଦାଗତୋ ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯଃ । ତଂ କର୍ଣମୂଲେ ତାଡଯିତ୍ଵା ଜଘାନ ପ୍ରସାଦଯାମାସ ଚ ପୂର୍ଵଵଦ୍ଭୁଵମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ନିଜ ଦାଢ଼ିର ଆଗରେ ଭୂମିକୁ ରଖି, ସେ ଚାଲିଗଲେ; ଏବେ ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ କାନର ମୂଳରେ ଆଘାତ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବବତ୍ ଭୂମିକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ସୁଦିଗ୍ଗଜାନ୍ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶ୍ରୀମୁଷ୍ଟେ ଵୈ ସଂସ୍ଥିତଃ ଶ୍ରୀଵରାହଃ । ତଦା ହରିଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ମଦୀଯଂ ମାନୁଷଂ ଦେହମଦ୍ଯ ॥ ୩,୨୬.

ଦିଗ୍ଗଜମାନେଂକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ରୂପେ ଶ୍ରୀମୁଷ୍ଟରେ ରହିଲେ। ତାପରେ ହରି, ଭକ୍ତି ସହିତ, ନିଜ ମାନବ ଦେହକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଆରାଧଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମାଂ କ୍ଵ ଏତେ ତେଷାଂ ଦଯାଂ କୁତ୍ର ଵାହଂ କରିଷ୍ଯେ । ଏଵଂ ହରିଶ୍ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ସୁକନ୍ଯେ ଵୈକୁଣ୍ଠଲୋକାଦଚଲଂ ଶେଷ ସଂଜ୍ଞମ୍ । ଵୀନ୍ଦ୍ରସ୍କନ୍ଧେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଚ ସମାଗତୋଭୂଦ୍ଭୂତଲଂ ଭୂତଲେଶଃ ॥ ୩,୨୬.

ମୋତେ ଯେଉଁମାନେ ଉପାସନା କରିବେ, ସେମାନେ କେଉଁଠି ରହିଛନ୍ତି? ମୁଁ କେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବି? ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ହରି ହେ ସୁକନ୍ୟା, ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଅଚଳ ଶେଷକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ରଖି, ନିଜେ ଭୂମିରେ ଭୂପତି ଭାବେ ଅବତରିଲେ।

ସୁଵର୍ଣମୁଖରୀତୀରମାରଭ୍ଯ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଵେଣୀପର୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ ତଂ ଗିରିମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ ନଦୀର କୂଳରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣବେଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପାହାଡ଼କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ଗିରେଃ ପୁଚ୍ଛେ ତୁ ଶ୍ରୀଶୈଲଂ ମଧ୍ଯମେଽହୋବଲଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ମୁଖଂ ଚ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ସମୁଦାହୃତମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ପାହାଡ଼ର ପୁଛରେ ଅଛି ଶ୍ରୀଶୈଳ, ମଧ୍ୟରେ ଅହୋବଳ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ମୁଖ ଅଂଶ ହେଉଛି ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର, ଏହିପରି କୁହାଯାଏ।

ଅଲ୍ପେନ ତପସାଭୀଷ୍ଟଂ ସିଧ୍ଯତ୍ଯସ୍ମିନ୍ନହୋବଲେ । ଗଙ୍ଗାଦିସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନି ହ୍ଯତ୍ର ସଂତି ଵୈ ॥ ୩,୨୬.

ଅହୋବଳରେ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ଅଛି।

ଯ ଏନଂ ସେଵତେ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ । ଜ୍ଞାନାର୍ଥୀ ଜ୍ଞାନମାପ୍ନୋତି ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଥୀ ଦ୍ରଵ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରେ, ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଲେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଧନ ଚାହିଁଲେ ଧନ ମିଳେ।

ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ପୁତ୍ରମାପ୍ନୋତି ନୃପୋ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଵିନ୍ଦତି । ଯଂଯଂ କାମଯତେ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତନ୍ତମାପ୍ନୋତି ସର୍ଵଥା ॥ ୩,୨୬.

ପୁଅ ଚାହିଁଲେ ପୁଅ ମିଳେ, ରାଜା ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ମଣିଷ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ସବୁ ଭଳି ପାଇଥାଏ।

ଚିନ୍ତିତଂ ସାଧ୍ଯତେ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଚ୍ଚିନ୍ତାମଣିଂ ଵିଦୁଃ । ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ବାହୁଲ୍ଯାଦ୍ଗିରାଵସ୍ମିନ୍ସରଃ ସୁ ଚ । ପୁଷ୍କରାଦ୍ରିରିତି ପ୍ରାହୁରେଵଂ ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଵେଦିନଃ ॥ ୩,୨୬.

ଯାହା ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ସେଥିରେ ସଫଳତା ମିଳେ, ଏହିକାରଣରୁ ଏହାକୁ ଚିନ୍ତାମଣି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ବହୁ ପୋଖରୀ ଥିବାରୁ, ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ପୋଖରୀ ଅଛି, ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ପୁଷ୍କର ପାହାଡ଼ କୁହନ୍ତି।

ଶାତକୁଂଭସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍କନକାଦ୍ରିଂ ଚ ତଂ ଵିଦୁଃ । ଵୈକୁଣ୍ଠାଦାଗତେନୈଵ ଵୈକୁଣ୍ଠାଦ୍ରିରିତି ସ୍ମୃତଃ ॥ ୩,୨୬.

ସୁନା ଘଡ଼ା ଆକୃତି ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ କନକାଦ୍ରି କୁହାଯାଏ। ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଆସିଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ପାହାଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ଅମୃତୈଶ୍ଵର୍ଯସଂଯୁକ୍ତୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରିରିତି ସ୍ମୃତଃ । ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ଶୈଲସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯାଵଦସ୍ତି ହି ॥ ୩,୨୬.

ଅମୃତ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ବେଙ୍କଟାଦ୍ରି କୁହାଯାଏ। ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ପାହାଡ଼ର ମହିମା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାର ଗୌରବ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ।

ତାଵଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ସମଗ୍ରେଣ ନ ସମର୍ଥଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ । ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରୌ ପରାଂ ଭକ୍ତିଂ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତି ଦିନେଦିନେ । ପଙ୍ଗର୍ଜଙ୍ଘାଲ ଏଵ ସ୍ଯାଦଚକ୍ଷୁଃ ପଦ୍ମଲୋଚନଃ ॥ ୩,୨୬.

ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବେଙ୍କଟାଦ୍ରିରେ ଯେଉଁମାନେ ଦିନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାଦ କମଳ ପରି ହୁଏ, ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟ କମଳନୟନ ପରି ହୁଏ।

ମୂକୋ ଵାଗ୍ମୀ ଭଵେଦେଵ ବଧିରଃ ଶ୍ରାଵକୋ ଭଵେତ୍ । ଵନ୍ଧ୍ଯା ସ୍ଯାଦ୍ବହୁପୁତ୍ରା ଚ ନିର୍ଧନଃ ସଧନୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୩,୨୬.

ମୌନବ୍ୟକ୍ତି ବକ୍ତା ହୁଏ, ବହିରା ଶ୍ରବଣ କରିପାରେ; ନିଷ୍ପୁତ୍ରା ନାରୀ ବହୁପୁତ୍ରା ହୁଏ, ଗରିବ ଧନୀ ହୁଏ।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଗିରୌ ଭକ୍ତିମାତ୍ରେଣୈଵ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟାଦ୍ରେସ୍ତୁ ସ୍ଵରୂପଂ ଵେତ୍ତି କୋ ଭୁଵି ॥ ୩,୨୬.

ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ କେବଳ ଭକ୍ତି ସହିତ କାମନା କଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ୟଙ୍କଟାଚଳର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କିଏ ଏ ଭୂମିରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିଛି?

ଯସ୍ମାଦସ୍ଯ ଗିରେଃ ପୁଣ୍ଯଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵେତ୍ତି ଯଃ ପୁମାନ୍ । ମାଯାଵୀ ପରମାନନ୍ଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠମୁତ୍ତମମ୍ । ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀତୀରେ ରମଯା ସହମୋଦତେ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ପାହାଡ଼ର ପବିତ୍ରତା ଓ ମହିମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେ ମାୟାମୟ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ତମ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀର କୂଳରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ।

କଲ୍ଯାଣାଦ୍ଭୁତଗାତ୍ରାଯ କାମିତାର୍ଥପ୍ଦାଯିନେ । ଶ୍ରୀମଦ୍ଵ୍ଯଙ୍କଟନାଥାଯ ଶ୍ରୀନିଵାସାଯ ତେ ନମଃ ॥ ୩,୨୬.

ଶୁଭ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେହ ଥିବା, ଆଶାକୃତ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବ୍ୟଙ୍କଟନାଥ, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଶ୍ରୀସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶୃଣୁ କନ୍ଯକେ । ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀମଧ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସୋସ୍ତି ସର୍ଵଦା ॥ ୩,୨୬.

ଓ କନ୍ୟା, ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀର ମହିମା ଶୁଣ; ସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀନିବାସ ସଦା ବିରାଜିତା।

ସ୍ନାନଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ତତ୍ର ତେଷାଂ ମୁକ୍ତିଃ କରେ ସ୍ଥିତା । ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯୋର୍ଧକୋଟିଶ୍ଚ ତୀର୍ଥାନି ଭୁଵନତ୍ରଯେ । ତାନି ସର୍ଵାଣି ତତ୍ରୈଵ ସଂତି ତୀର୍ଥେ ହରେଃ ସଦା ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ନିଜ ହାତରେ ଥାଏ। ତିନି କୋଟି ଓ ଦଶ କୋଟି ତୀର୍ଥ ତିନି ଭୁବନର ମଧ୍ୟରୁ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ।

ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଶ୍ରୀନିଵାସାଖ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତମ୍ । ତଦେଵ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ମନ୍ଦିରଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଏହି ତୀର୍ଥ, ଯାହାକୁ ଶ୍ରୀନିବାସ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏହିଠାରେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ମନ୍ଦିର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦେଵ କନ୍ଯେ ଯାନ୍ତି ପାପାନି ଭସ୍ମସାତ୍ । ଏକୈକସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ସତ୍ସଂଗୋ ଭଵତି ଧ୍ରୁଵମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ଓ କନ୍ୟା, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଏକଥର ସ୍ନାନ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ।

ସତ୍ସଂଗାଜ୍ଜ୍ଞାନମାସାଦ୍ଯ ଜ୍ଞାନାନ୍ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଵିନ୍ଦତି । ଅଧିକାରିଣାଂ ଭଵେଦେଵଂ ଵିପରୀତମଯୋଗିନାମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭ୍ୟ; ଏହିପରି ଫଳ କେବଳ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ତାହାର ବିପରୀତ।