ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଵିତସ୍ତିକାଵେରିସତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରାଃ ସୁଵଞ୍ଜରା ଭୀମରଥୀ ଵିପାଶା । ସୁତାମ୍ରପର୍ଣୀ ଚ ପିନାକିନୀ ଚ କୁ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ବିତସ୍ତା, କାବେରୀ, ସତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, ସୁବଞ୍ଜରା, ଭୀମରଥୀ, ବିପାଶା, ସୁତାମ୍ରପର୍ଣୀ ଓ ପିନାକିନୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ଚୈଵ ସୁଵର୍ଣମୁଖରୀ ତଥା । ଶ୍ରୀପାଣ୍ଡଵୀ ତୌବରୁଶ୍ଚ କପିଲା ପାପନାଶନୀ ॥ ୩,୨୫.

ସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ, ଶ୍ରୀପାଣ୍ଡବୀ, ତୌବରୁ ଓ କପିଳା, ଯିଏ ପାପନାଶିନୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଗୁରୁର୍ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରଙ୍ଗିରାଶ୍ଚ ମନୁଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହଶ୍ଚ ଗୌତମଃ । ରୈଭ୍ଯୋ ମରୀଚିଶ୍ଚ୍ଯଵନଶ୍ଚ ଦକ୍ଷଃ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମମ ସୁପ୍ରଭାତମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଗୁରୁ ବସିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ମନୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ଗୌତମ, ରୈଭ୍ୟ, ମରୀଚି, ଚ୍ୟବନ ଓ ଦକ୍ଷ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସପ୍ତାର୍ଣଵାଃ ସପ୍ତ କୁଲାଚଲାଶ୍ଚ ଦ୍ଵୀପାଶ୍ଚ ସପ୍ତୋପଵନାନି ସପ୍ତ । ଭୂରାଦିକାନି ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ସପ୍ତ ସାଗର, ସପ୍ତ କୁଳାଚଳ, ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତ ବନ, ଭୂ ଆଦି ସପ୍ତ ଲୋକ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ମାନ୍ଧାତ୍ରା ନହୁଷୋଂବରୀଷସଗରୌ ରାଜା ନଲୋ ଧର୍ମରାଟ୍ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ କ୍ରତୁରାଡ୍ଵିଭୀଷଣଗଯୌ ଵ୍ଯାସୋ ହନୂମାନପି । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମ କୃପାଵୁମା ଦ୍ରୁପଦଜା ଶ୍ରୀଜାନକୀ ତାରକା ମନ୍ଦୋଦର୍ଯଖିଲାଃ ପ୍ରଭାତସୁମହଂ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନିତ୍ଯଂ ହରେ ॥ ୩,୨୫.

ମାନ୍ଧାତ୍ରା, ନହୁଷ, ଅମ୍ବରୀଷ, ସଗର, ରାଜା ନଳ, ଧର୍ମରାଟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, କ୍ରତୁରାଟ, ବିଭୀଷଣ, ଗୟା, ବ୍ୟାସ, ହନୁମାନ, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମା, କୃପ, ଉମା, ଦ୍ରୁପଦଜା, ଶ୍ରୀଜାନକୀ, ତାରକା, ମନ୍ଦୋଦରୀ ଓ ସମସ୍ତେ ସଦା ହରିଙ୍କୁ ଅତି ମଙ୍ଗଳ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅଶ୍ଵତ୍ଥସ୍ଯ ଵନାନି କିଂ ଚ ତୁଲସୀଧାତ୍ରୀଵନାନି ପ୍ରଭୋ ପୁନ୍ନାଗସ୍ଯ ଵନାନି ଚଂପକଵନାନ୍ଯନ୍ଯାନି ପୁଷ୍ପାଣି ଚ । ମନ୍ଦାରସ୍ଯ ଵନାନି ଯାନି ଚ ହରେଃ ସୌଗନ୍ଧିକାନ୍ଯପ୍ଯହୋ ନିତ୍ଯଂ ତାନି ଦିଶନ୍ତୁ ମତ୍ପ୍ରମୁଦିତଂ ଶ୍ରୀଵେଙ୍କଟେଶ ପ୍ରଭୋ ॥ ୩,୨୫.

ପ୍ରଭୁ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ତୁଳସୀ ଓ ଧାତ୍ରୀ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ଉଦ୍ୟାନ, ମନ୍ଦାର ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ହରିଙ୍କ ଗନ୍ଧ ଭରା ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନ ମୋତେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀ ବେଙ୍କଟେଶ ପ୍ରଭୁ।

ଏଵଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦେଵୀ କୃତ୍ଵା ଶୌଚଂ ଜୈଗିଷଵ୍ଯେଣ ସାକମ୍ । ସ୍ନାତୁଂ ଯଯୌ ପୁଷ୍କରିଣୀଂ ହରେଶ୍ଚ ସ୍ନାନଂ ସମ୍ଯକ୍ତତ୍ର ଚକାର ଦେଶେ । ସମ୍ଯଗ୍ଜପ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରମୁଵାଚ ସା ଜୈଗିଷଵ୍ଯଂ ଗୁରୁଂ ଚ ॥ ୩,୨୫.

ଏପରି ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଦେବୀ ଜୟଗିଷବ୍ୟ ସହିତ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଜୟଗିଷବ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୬ କନ୍ଯୋଵାଚ । ଶ୍ରୀନିଵାସଃ କିମର୍ଥଂ ଵୈ ଆଗତୋତ୍ର ଵଦସ୍ଵ ମେ । ଶେଷାଚଲୋପି କୁତ୍ରା ଭୂତ୍କଦାଯାତଶ୍ଚ ପାପହା । ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ଚାତ୍ର କିମର୍ଥଂ ହ୍ଯଗତା ଵଦ ॥ ୩,୨୬.

କନ୍ୟା କହିଲେ: ଶ୍ରୀନିବାସ କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି? ମୋତେ କହ। ଶେଷାଚଳ କେଉଁଠି, କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, କେବେ ଏଠାକୁ ଆସିଲା, ହେ ପାପ ନାଶକ! ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ କେଉଁ କାରଣରେ ଆସିଛି? ମୋତେ କହ।

ଜୈଗୀଷଵ୍ଯ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ଭଦ୍ରେ ମହାଭାଗେ ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ଚାଗମମ୍ । ଆଵଯୋର୍ଦେଵି ପାପାନି ଵିଷମଂ ଯାନ୍ତି ଭାମିନି ॥ ୩,୨୬.

ଜୟଗିଷବ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ଭଦ୍ରା, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଦେବୀ, ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହେଉଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।

ଆସୀତ୍ପୁରା ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଃ କାଶ୍ଯପୋ ଦିତିନନ୍ଦନଃ । ସନକାଦେଶ୍ଚ ଵାଗ୍ଦଣ୍ଡାଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯଦ୍ଵାରପାଲକଃ ॥ ୩,୨୬.

ଏକ ସମୟରେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଥିଲେ, କାଶ୍ୟପ ଓ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର। ସନକ ଶାପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାରପାଳ ହେଲେ।

ବଭୂଵ ଦୈତ୍ଯଯୋନୌ ଚ ଦେଵାନାଂ କଣ୍ଟକୋ ବଲୀ । ସଂଜୀଵୋ ଵିଜଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ହରିଭକ୍ତୋ ମହାପ୍ରଭୁଃ ॥ ୩,୨୬.

ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦେତ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କଣ୍ଟକ ହେଲେ। ସଂଜୀବ ଓ ବିଜୟ ନାମରେ ପରିଚିତ, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଥିଲେ।

ହରିଣ୍ଯାକ୍ଷଃ ସ୍ଵଯଂ ଦୈତ୍ଯୋ ହରିଭକ୍ତଵିଦୂଷକଃ । ଏତାଦୃଶୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷସ୍ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ ॥ ୩,୨୬.

ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ନିଜେ ଦେତ୍ୟ ଥିଲେ, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।

ତଦା ମାତା ଦିତିର୍ଦେଵୀ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମୁଵାଚ ସା । ଦିତିରୁଵାଚ । ଵତ୍ସଲସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗମା ତପସ୍ଵାଷ୍ଟହାଯନଃ ॥ ୩,୨୬.

ତାପରେ ଦେବୀ ଦିତି, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ: ଦିତି କହିଲେ: ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଆଠ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତ୍ଵଂ ମା ଦଦସ୍ଵ ଦୁଃ ଖଂ ମେ ପାଲଯିଷ୍ଯତି କୋଵିଦଃ । କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ନ ଜୀଵାମି ତ୍ଵାଂ ଵିନା ଜୀଵନଂ ନ ହି ॥ ୩,୨୬.

ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦିଅନି, କିଏ ମୋତେ ଦେଖିବ? ତୁମେ ନଥିଲେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବିନି; ତୁମେ ଛଡ଼ା ଜୀବନ ନାହିଁ।

ମା ତପ ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗ ମମ ଜୀଵନହେତଵେ । ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ମାତ୍ରା ସ ଵିଜଯୋଵଶତୋବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୩,୨୬.

ମୋ ଜୀବନ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ। ଏପରି ମା ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ବିଜୟ ଚାପି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋ ମାତରଂ ପ୍ରାହ ଜାଲଂ ହିତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭଜନେଽଲଂ କୁରୁଷ୍ଵ । ମଯିସ୍ନେହଂ ପୁତ୍ରହେତୋର୍ଵିରୂଢଂ ସୁଖଦୁଃ ଖେ ଚେହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ॥ ୩,୨୬.

ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ପୂଜା କର। ପୁଅ ପାଇଁ ତୁମର ମମତା ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଶୁଖ ଦୁଃଖ ଦୁଇଟି ଦେଇଥାଏ।

ଯାଵତ୍ସ୍ନେହଂ ମଯି ମାତଃ କରୋଷି ତାଵତ୍କ୍ଲେଶଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଯାସ୍ଯସି ତ୍ଵମ୍ । ମାତଶ୍ଚ ତେ ମଯି ପୁତ୍ରତ୍ଵବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଯ୍ଯପ୍ଯେଷା ମାତୃବୁଦ୍ଧିର୍ମମାପି ॥ ୩,୨୬.

ମା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋତେ ମମତା କରିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଅନନ୍ତ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବ। ତୁମେ ମୋତେ ପୁଅ ଭାବିବା ପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ମା ଭାବିବି।

ତାତେ ପୂଜ୍ଯେ ପିତୃବୁଦ୍ଧିର୍ମମାସ୍ତି ତସ୍ମିଂସ୍ତୁତେ ଭର୍ତୃବୁଦ୍ଧିର୍ହି ମିଥ୍ଯା । ନିର୍ମାତି ଯସ୍ମାଦ୍ଧରିରେଵ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଯକ୍ପାତା ନିଯତୋଽସୌ ମୁରାରିଃ ॥ ୩,୨୬.

ମୋ ପିତା, ଯେଉଁଠିକି ମୁଁ ପିତୃଭାବ ରଖିଛି; ତୁମେ ଯେଉଁଠିକି ଭାର୍ତ୍ତା ଭାବ କରୁଛ, ସେ ଭୁଲ। କାରଣ ହରି ଏକା ଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିର୍ମାତା, ମୁରାରି ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଅତୋ ହି ମାତା ହରିରେଵ ସର୍ଵଦା ତ୍ଵନ୍ଯାସାଂ ଵୈ ମାତୃତା ଚୋପଚାରାତ୍ । ନିର୍ମାତୃତ୍ଵଂ ଯଦି ମୁଖ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ରୋଣାଦୀନାଂ ଜନନୀ କା ଵଦସ୍ଵ ॥ ୩,୨୬.

ତେଣୁ ମା, ହରି ଏକା ସଦା ସତ୍ୟ ମା; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମାତୃତ୍ୱ କେବଳ ଉପଚାରିକ। ତୁମେ ଯଦି ପ୍ରମୁଖ ମା, ତେବେ ଡ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମା କିଏ, କହ।

ମାତୃତ୍ଵଂ ଵୈ ଯଦି ମୁଖ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ସ୍ଯାଦ୍ଧାତ୍ରାଦୀନାଂ ଜନନୀ କା ଵଦସ୍ଵ । ଯତଃ ସଦା ଯାତି ଜଗତ୍ତତ୍ତୋ ହରିଃ ସଦା ପିତା ଵିଷ୍ଣୁରଜଃ ପୁରାଣଃ ॥ ୩,୨୬.

ତୁମେ ଯଦି ପ୍ରମୁଖ ମା, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମା କିଏ, କହ। କାରଣ ହରି, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ଜଗତର ମୂଳ ଏବଂ ସଦା ପିତା।

ସଦା ପିତା ମୁଖ୍ଯପିତା ଯଦି ସ୍ଯାଦ୍ଗର୍ଭସ୍ଥବାଲେ ପାଲକଃ କୋ ଵଦସ୍ଵ । ମାତାପିତ୍ରୋଃ ପାଲକତ୍ଵଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କୂର୍ମାଦୀନାଂ ପାଲକୌ କୌ ଵଦସ୍ଵ ॥ ୩,୨୬.

ପିତା ଯଦି ସଦା ପ୍ରମୁଖ, ତେବେ ଗର୍ଭରେ ଶିଶୁକୁ କିଏ ରକ୍ଷା କରେ, କହ। ମା ଓ ପିତା ଯଦି ରକ୍ଷାକାରୀ, ତେବେ କୂର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିଏ ରକ୍ଷା କଲେ, କହ।

ମାତାପିତ୍ରୋଃ ପାଲକତ୍ଵଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କୃପାଦୀନାଂ ରକ୍ଷକୌ କୌ ଵଦସ୍ଵ । ପୁନ୍ନାମକାନ୍ନାରକାଦ୍ଦେହ ଭଜାନ୍ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରାତାପୁତ୍ରଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁରାଣଃ ॥ ୩,୨୬.

ମା ଓ ପିତା ଯଦି ରକ୍ଷାକାରୀ, ତେବେ କୃପା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିଏ ରକ୍ଷା କଲେ, କହ। ତେଣୁ ମା, ନରକରୁ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ବିଷ୍ଣୁକୁ ଜାଣ।

ନ ତାରକୋହଂ ନରକାଚ୍ଚ ସୁଭ୍ରୂର୍ନ ଵୈ ଭର୍ତା ନାପି ପିତ୍ରାଦଯଶ୍ଚ । ନ ଵୈ ମାତା ନାନୁଜାଦିଶ୍ଚ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵତ୍ରାତା ଵିଷ୍ଣୁରତୋ ନ ଚାନ୍ଯଃ ॥ ୩,୨୬.

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାରକ ନୁହେଁ, ଭାର୍ତ୍ତା, ପିତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମା, ଭାଉ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ କେବଳ ବିଷ୍ଣୁ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।

ମାଯାଂ ମଦୀଯାଂ ଜ୍ଞାନଶସ୍ତ୍ରେଣ ଚ୍ଛିତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ହରେଃ ସ୍ମରଣଂ ତ୍ଵଂ କୁରୁଷ୍ଵ । ଯଦ୍ଭକ୍ତିରୂପୂର୍ଵଂ ସ୍ମରଣଂ ନାମ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତତ୍ସର୍ଵଥା ପାପହରଂ ଚ ମାତଃ ॥ ୩,୨୬.

ମୋର ମାୟାକୁ ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟି, ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର। ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମର ସ୍ମରଣ, ମାଆ, ସବୁବେଳେ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।

ଯୋ ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ମରଣଂ ନାମ ଵିଷ୍ଣୋଃ କରୋତ୍ଯସୌ ପାପହରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅଯଂ ଦେହୋ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଃ କର୍ମଭୂମୌ ତତ୍ରାପି ମଧ୍ଯେ ଭଜନଂ ଵିଷ୍ଣୁମୂର୍ତେଃ ॥ ୩,୨୬.

ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଠି ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଦେହ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ ସେଥିରେ ବି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିର ଭଜନ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଆଯୁର୍ଗତଂ ଵ୍ଯର୍ଥମେଵ ତ୍ଵଦୀଯଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଭଜେଃ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ପାଦମ୍ । ଉପଦିଶ୍ଯୈଵଂ ମାତରଂ ପୁତ୍ରଵର୍ଯୋ ଦୈତ୍ଯାଵେଶାତ୍ସୋଭଵଦ୍ଵୈ ତପସ୍ଵୀ ॥ ୩,୨୬.

ତୁମର ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଇଯାଇଛି; ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଉପାସନା କର। ଏଭଳି ମାଆଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ପୁତ୍ର ଦାନବର ପ୍ରଭାବରେ ତପସ୍ବୀ ହେଲେ।

ଚତୁର୍ମୁଖଂ ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵୈଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ହ୍ଯଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ ତସ୍ମାନ୍ମହାତ୍ମା । ତତୋ ଭୂମିଂ କରଵଦ୍ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ନିନ୍ଯେ ତଦା ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ॥ ୩,୨୬.

ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେ ଅବଧ୍ୟତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ; ତାପରେ, ମହାତ୍ମା ଦାନବ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ବନ୍ଧି ନେଇଗଲେ।

ଶ୍ରୀମୁଷ୍ଟଦେଶେ ପ୍ରାଦୁରାସୀଦ୍ଧରିସ୍ତୁ ଵାରାହଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଜନଃ ପୁରାଣଃ । ଭିତ୍ତ୍ଵାଚାବ୍ଧିଂ ଵିଵିଶେ ତଂ ମହାତ୍ମା ରସାତଲେ ସଂସ୍ଥିତଂ ଭୂତଲଂ ଚ ॥ ୩,୨୬.

ଶ୍ରୀମୁଷ୍ଟ ଦେଶରେ ପ୍ରାଚୀନ ବିଷ୍ଣୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଭଗବାନ ହରି ବରାହ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମୁଦ୍ରକୁ ଭେଦି, ସେ ମହାତ୍ମା ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଥିବା ଭୂମିକୁ ଦେଖିଲେ।

ସ୍ଵଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାଽଜଗାମ ତଦାଗମାଦାଗତୋ ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯଃ । ତଂ କର୍ଣମୂଲେ ତାଡଯିତ୍ଵା ଜଘାନ ପ୍ରସାଦଯାମାସ ଚ ପୂର୍ଵଵଦ୍ଭୁଵମ୍ ॥ ୩,୨୬.

ନିଜ ଦାଢ଼ିର ଆଗରେ ଭୂମିକୁ ରଖି, ସେ ଚାଲିଗଲେ; ଏବେ ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ କାନର ମୂଳରେ ଆଘାତ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବବତ୍ ଭୂମିକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ।