ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଆନନ୍ଦମଗ୍ନା ସାପି ଦେଵୀ ଜଗାମ ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ଜୈଗିଷଵ୍ଯେଣ ସାର୍ଧମ୍ । ଯାତ୍ରାମେଵଂ ଯେ ନ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵୀନ୍ଦ୍ର ତେଷାଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଚାହୁରାର୍ଯାଃ ॥ ୩,୨୫.

ଆନନ୍ଦରେ ଡୁବିଥିବା ଦେବୀ, ଜୈଗିଷବ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି ଯାତ୍ରା ଯେଉଁମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଓ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଫଳ।

ଗତ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଜୈଗିଷଵ୍ଯେଣ ସାର୍ଧଂ ଗୁରୁଂ ତ୍ଵପୃଚ୍ଛଦ୍ଵେଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରମ୍ । ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯାର୍ଥଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଜୈଗିଷଵ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରାଵୃତ୍ତିଂ କୁର୍ଵତାଂ ଵୈ ଫଲାଯ ॥ ୩,୨୫.

ଜୈଗିଷବ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ: 'ମୋତେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ କହ, ଓ ଜୈଗିଷବ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ପଠନ କରୁଥିବାମାନେ କେଉଁ ଫଳ ପାଆନ୍ତି?'

ଜୈଗୀଷ୍ଵ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭଦ୍ରେ ଵେଙ୍କଟେ ଶସ୍ଯ ନାମ୍ନସ୍ତ୍ଵର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଦଯେ ସଂନିଧତ୍ସ୍ଵ ॥ ୩,୨୫.

ଜୈଗିଷବ୍ୟ କହିଲେ: 'ଶୁଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳିନୀ, ବେଙ୍କଟେଶ ନାମର ଅର୍ଥ। ଶୁଣି ଏହାକୁ ହୃଦୟରେ ଧର।'

ଵିତି ହ୍ଯୁତ୍ତମଵାଚୀ ସ୍ଯାଦ୍ଯେତି ଜ୍ଞାନମୁଦାହୃତମ୍ । କକାରଃ ସୁଖଵାଚୀ ସ୍ଯାଟ୍ଟେତି ଚିତ୍ତମୁଦାହୃତମ୍ ॥ ୩,୨୫.

'ଭି' ଶବ୍ଦ ଉତ୍ତମ ବାଣୀକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। 'କ' ଶବ୍ଦ ସୁଖକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଏହିପରି ମନସ୍କୁ ଦର୍ଶାଏ।

ଈଶତ୍ଵମାତ୍ମଵାଚି ସ୍ଯାଦେଵଂ ଜ୍ଞେଯଂ ତୁ କନ୍ଯକେ । ପୂର୍ଣଜ୍ଞାନଂ ସୁଖଂ ଵିତ୍ତଂ ଵ୍ଯାପ୍ତତ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯଙ୍କଟାଭିଧଃ ॥ ୩,୨୫.

'ଈଶ' ଶବ୍ଦ ଆତ୍ମାର ଶାସନକୁ ଦର୍ଶାଏ; ଏହିପରି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଓ କନ୍ୟା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ, ସୁଖ ଓ ଧନ—ବ୍ୟାପ୍ତି ଥିବାରୁ ଏହି ନାମ 'ବେଙ୍କଟ'।

ଵ୍ଯ (ଵେ) ମିନ୍ଦ୍ରିଯାଦିକଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵ୍ଯଙ୍ଗଭୂତଂ ହରୌ ଯତଃ । କଟଶ୍ଚ ସମୁଦାଯାର୍ଥୋ ଵ୍ଯଂ (ଵେଂ) କଟଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯୌଘକଃ ॥ ୩,୨୫.

'ବ୍ୟ' (କିମ୍ବା 'ବେ') ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଏହାଦିକୁ ଅର୍ଥ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି; 'କଟ' ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀ, ଏବଂ 'ବ୍ୟଂ' (କିମ୍ବା 'ବେଂ') 'କଟ' ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀ।

ସ୍ଵସ୍ମିନ୍ପ୍ରେରଯତେ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵ୍ଯଙ୍କଟନାମକଃ । ଵିଷଯେ ପ୍ରେଷଯେନ୍ନିତ୍ଯମତୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟନାମକଃ ॥ ୩,୨୫.

ସେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚଳାଇଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ବୋଲାଯାଏ; ସେ ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ବିଷୟ ପ୍ରତି ଚଳାଇଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ବୋଲାଯାଏ।

ଵିଶିଷ୍ଟଜ୍ଞାନରୂପତ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯେତି ମୁକ୍ତାଃ ସଦା ସ୍ମୃତାଃ । ମୁକ୍ତାନାଂ ଚ ସମୂହସ୍ତୁ ଵ୍ଯଙ୍କଟେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ ॥ ୩,୨୫.

ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ରୂପ ଥିବାରୁ, ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ସ୍ମରଣୀୟ। ଏହି ମୁକ୍ତମାନଙ୍କର ଏକ ସମୂହକୁ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସଦା ମୁକ୍ତସମୂହାନାମୀଶତ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯଙ୍କଟାଭିଧଃ । ଲିଙ୍ଗଦେହମତୋ ଜୀଵୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟେତି ସମାହୃତଃ ॥ ୩,୨୫.

ସଦା ମୁକ୍ତମାନଙ୍କ ସମୂହର ଅଧିକାର ଥିବାରୁ ଏହାକୁ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ନାମ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହିପରି, ଦେହଧାରୀ ଜୀବକୁ ମଧ୍ୟ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଲିଙ୍ଗାନାଂ ଚୈଵ ସ୍ଵାମିତ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶେତି ସଂଜ୍ଞିତଃ । ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ସମୂହାସ୍ତୁ ଜ୍ଞାନାଦିଵିଧୁରା ଯତଃ । ଅତୋ ଦୈତ୍ଯସମୂହସ୍ତୁ ଵ୍ଯଙ୍କଟେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ ॥ ୩,୨୫.

ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଉପରେ ଅଧିକାର ଥିବାରୁ, ସେ 'ବ୍ୟଙ୍କଟେଶ' ନାମରେ ପରିଚିତ। ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ସମୂହ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରୁ ବଞ୍ଚିତ ଥିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତେଷାଂ ସଂହରଣେ ଈଶସ୍ତ୍ଵତୋ ଵ୍ଯଙ୍କଟନାମକଃ । ଆନନ୍ଦସ୍ଯ ଵିରୁଦ୍ଧତ୍ଵାତ୍କାମକ୍ରୋଧାଦଯୋ ଗୁଣାଃ ॥ ୩,୨୫.

ସେମାନଙ୍କ ସଂହାର କରିବାରେ ଯିଏ ନାୟକ, ସେ 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ନାମରେ ପରିଚିତ। ଆନନ୍ଦର ବିପରୀତ ଭାବରୁ ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଵ୍ଯଙ୍କଟା ଇତି ସଂପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତେଷାଂ ନାଶଯିତା ପ୍ରଭୁଃ । ଅତସ୍ତୁ ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶାଖ୍ଯ ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜପଂ କୁରୁ ॥ ୩,୨୫.

'ବ୍ୟଙ୍କଟା' ବୋଲି ସେମାନେ କୁହାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଜାଣି, 'ବ୍ୟଙ୍କଟେଶ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।

ଏଵଂ ଵ୍ଯଙ୍କଟାମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵୀ ଖଗେଶ୍ଵର । ନିଦ୍ରାଂ ଚକାର ତତ୍ରୈଵ ରାତ୍ରୌ ପିତ୍ରା ସହୈଵ ଚ । ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତେ ଚୋତ୍ଥଯି ହୃଦି ସସ୍ମାର କନ୍ଯକା ॥ ୩,୨୫.

ଏହିପରି 'ବ୍ୟଙ୍କଟ' ମହିମା ଶୁଣି, ଦେବୀ ହେଉ ଖଗେଶ୍ୱର, ସେ ରାତିରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଶୁଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ କନ୍ୟା ଉଠି, ହୃଦୟରେ ଏହି ମହିମାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

(ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ପ୍ରାତଃ ସ୍ତୁତିଃ) । ଶ୍ରୀଵ୍ଯଙ୍କଟେଶଶ୍ଚ ନୃସିଂହମୂର୍ତିଃ ଶ୍ରୀଵରଦରାଜଶ୍ଚ ଵରାହମୂର୍ତିଃ । ଶ୍ରୀରଙ୍ଗଶାଯୀ ଚ ଅନନ୍ତଶାଯୀ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମମ ସୁପ୍ରଭାତମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଶ୍ରୀବ୍ୟଙ୍କଟେଶ, ଯିଏ ନୃସିଂହ ରୂପେ; ଶ୍ରୀବରଦରାଜ, ଯିଏ ବରାହ ରୂପେ; ଶ୍ରୀରଙ୍ଗଶାୟୀ ଓ ଅନନ୍ତଶାୟୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମୂର୍ତିଶ୍ଚ ଗଦାଧରଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁପାଦସ୍ତୁ ପ୍ରଯାଗଵାସଃ । ନାରାଯଣଃ ଶ୍ରୀବଦରୀନିଵାସଃ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମମ ସୁପ୍ରଭାତମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗଦାଧର, ପ୍ରୟାଗରେ ଥିବା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦ, ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀବଦରୀନିବାସ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଦାମୋଦରୋ ଵୈ ତ୍ରିଜଗନ୍ନିଵାସଃ ଶ୍ରୀପାଣ୍ଡୁରଙ୍ଗଶ୍ଚ ନୃସିଂହଦେଵଃ । ଶ୍ରୀରାମଦେଵଶ୍ଚ ଅମୋଘଵାସଃ କୁଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ଦାମୋଦର, ତିନି ଜଗତର ବାସି, ଶ୍ରୀପାଣ୍ଡୁରଙ୍ଗ, ନୃସିଂହଦେବ, ଶ୍ରୀରାମଦେବ ଯିଏ ଅମୋଘ ବାସୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଧର୍ମପୁତ୍ରଶ୍ଚ ନୃସିଂହମୂର୍ତିଃ ଶ୍ରୀପିପ୍ପଲସ୍ଥଶ୍ଚ ମୁହଲ୍ଲଵାସଃ । କୋଲାନୃସିଂହଃ ଶୂର୍ପକାରସ୍ଥ ସିଂହଃ କୁର୍ଵନ୍ତୁଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ଶ୍ରୀଧର୍ମପୁତ୍ର ନୃସିଂହ ରୂପେ, ଶ୍ରୀପିପ୍ପଳସ୍ଥ ମୁହଲ୍ଲାବାସୀ, କୋଳାନୃସିଂହ, ଶୂର୍ପକାରର ସିଂହ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଚତୁର୍ମୁଖଶ୍ଚାରୁସରସ୍ଵତୀ ଚ ସ୍ଵଭାରତୀ ଶର୍ଵସୁପର୍ଣଶେଷାଃ । ଅମାମହେଦ୍ରଶ୍ଚ ଶଚୀମୁଖାସ୍ତାଃ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ଚତୁର୍ମୁଖ, ସୁନ୍ଦର ସରସ୍ୱତୀ, ସ୍ୱଭାରତୀ, ଶର୍ବ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଶେଷ, ଅମାମହେନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀମୁଖ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଦ୍ଵାରାଵତୀ କାଶିକାଵନ୍ତିକା ଚ ପ୍ରଯାଗକାଞ୍ଚ୍ଯୌ ମଥୁରାପୁରୀ ଚ । ମାଯାଵତୀ ହସ୍ତିମତୀ ପୁରୀ ଚ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ଦ୍ୱାରାବତୀ, କାଶୀକା, ଅବନ୍ତିକା, ପ୍ରୟାଗ, କାଞ୍ଚୀ, ମଥୁରାପୁରୀ, ମାୟାବତୀ, ହସ୍ତିମତୀପୁରୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଭାଗୀରଥୀ ଚୈଵ ସରସ୍ଵତୀ ଚ ଗୋଦାଵରୀ ସିଂଧୁକୃଷ୍ଣ ଚ ଵେଣୀ । କଲିନ୍ଦକନ୍ଯା ଯମୁନା ଚ ନର୍ମଦା କୁର୍ଵ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ଭାଗୀରଥୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଗୋଦାବରୀ, ସିନ୍ଧୁ, କୃଷ୍ଣା, ବେଣୀ, କଳିନ୍ଦ କନ୍ୟା ଯମୁନା ଓ ନର୍ମଦା — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଵିତସ୍ତିକାଵେରିସତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରାଃ ସୁଵଞ୍ଜରା ଭୀମରଥୀ ଵିପାଶା । ସୁତାମ୍ରପର୍ଣୀ ଚ ପିନାକିନୀ ଚ କୁ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ବିତସ୍ତା, କାବେରୀ, ସତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, ସୁବଞ୍ଜରା, ଭୀମରଥୀ, ବିପାଶା, ସୁତାମ୍ରପର୍ଣୀ ଓ ପିନାକିନୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ଚୈଵ ସୁଵର୍ଣମୁଖରୀ ତଥା । ଶ୍ରୀପାଣ୍ଡଵୀ ତୌବରୁଶ୍ଚ କପିଲା ପାପନାଶନୀ ॥ ୩,୨୫.

ସ୍ୱାମୀପୁଷ୍କରିଣୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁଖରୀ, ଶ୍ରୀପାଣ୍ଡବୀ, ତୌବରୁ ଓ କପିଳା, ଯିଏ ପାପନାଶିନୀ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଗୁରୁର୍ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରଙ୍ଗିରାଶ୍ଚ ମନୁଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହଶ୍ଚ ଗୌତମଃ । ରୈଭ୍ଯୋ ମରୀଚିଶ୍ଚ୍ଯଵନଶ୍ଚ ଦକ୍ଷଃ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମମ ସୁପ୍ରଭାତମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଗୁରୁ ବସିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ମନୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ଗୌତମ, ରୈଭ୍ୟ, ମରୀଚି, ଚ୍ୟବନ ଓ ଦକ୍ଷ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସପ୍ତାର୍ଣଵାଃ ସପ୍ତ କୁଲାଚଲାଶ୍ଚ ଦ୍ଵୀପାଶ୍ଚ ସପ୍ତୋପଵନାନି ସପ୍ତ । ଭୂରାଦିକାନି ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସ ଦୃ ॥ ୩,୨୫.

ସପ୍ତ ସାଗର, ସପ୍ତ କୁଳାଚଳ, ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ, ସପ୍ତ ବନ, ଭୂ ଆଦି ସପ୍ତ ଲୋକ — ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶୁଭ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ମାନ୍ଧାତ୍ରା ନହୁଷୋଂବରୀଷସଗରୌ ରାଜା ନଲୋ ଧର୍ମରାଟ୍ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ କ୍ରତୁରାଡ୍ଵିଭୀଷଣଗଯୌ ଵ୍ଯାସୋ ହନୂମାନପି । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମ କୃପାଵୁମା ଦ୍ରୁପଦଜା ଶ୍ରୀଜାନକୀ ତାରକା ମନ୍ଦୋଦର୍ଯଖିଲାଃ ପ୍ରଭାତସୁମହଂ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନିତ୍ଯଂ ହରେ ॥ ୩,୨୫.

ମାନ୍ଧାତ୍ରା, ନହୁଷ, ଅମ୍ବରୀଷ, ସଗର, ରାଜା ନଳ, ଧର୍ମରାଟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, କ୍ରତୁରାଟ, ବିଭୀଷଣ, ଗୟା, ବ୍ୟାସ, ହନୁମାନ, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମା, କୃପ, ଉମା, ଦ୍ରୁପଦଜା, ଶ୍ରୀଜାନକୀ, ତାରକା, ମନ୍ଦୋଦରୀ ଓ ସମସ୍ତେ ସଦା ହରିଙ୍କୁ ଅତି ମଙ୍ଗଳ ସକାଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅଶ୍ଵତ୍ଥସ୍ଯ ଵନାନି କିଂ ଚ ତୁଲସୀଧାତ୍ରୀଵନାନି ପ୍ରଭୋ ପୁନ୍ନାଗସ୍ଯ ଵନାନି ଚଂପକଵନାନ୍ଯନ୍ଯାନି ପୁଷ୍ପାଣି ଚ । ମନ୍ଦାରସ୍ଯ ଵନାନି ଯାନି ଚ ହରେଃ ସୌଗନ୍ଧିକାନ୍ଯପ୍ଯହୋ ନିତ୍ଯଂ ତାନି ଦିଶନ୍ତୁ ମତ୍ପ୍ରମୁଦିତଂ ଶ୍ରୀଵେଙ୍କଟେଶ ପ୍ରଭୋ ॥ ୩,୨୫.

ପ୍ରଭୁ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ତୁଳସୀ ଓ ଧାତ୍ରୀ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ଉଦ୍ୟାନ, ମନ୍ଦାର ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ହରିଙ୍କ ଗନ୍ଧ ଭରା ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନ ମୋତେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀ ବେଙ୍କଟେଶ ପ୍ରଭୁ।

ଏଵଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦେଵୀ କୃତ୍ଵା ଶୌଚଂ ଜୈଗିଷଵ୍ଯେଣ ସାକମ୍ । ସ୍ନାତୁଂ ଯଯୌ ପୁଷ୍କରିଣୀଂ ହରେଶ୍ଚ ସ୍ନାନଂ ସମ୍ଯକ୍ତତ୍ର ଚକାର ଦେଶେ । ସମ୍ଯଗ୍ଜପ୍ତ୍ଵା ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରମୁଵାଚ ସା ଜୈଗିଷଵ୍ଯଂ ଗୁରୁଂ ଚ ॥ ୩,୨୫.

ଏପରି ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଦେବୀ ଜୟଗିଷବ୍ୟ ସହିତ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଜୟଗିଷବ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୬ କନ୍ଯୋଵାଚ । ଶ୍ରୀନିଵାସଃ କିମର୍ଥଂ ଵୈ ଆଗତୋତ୍ର ଵଦସ୍ଵ ମେ । ଶେଷାଚଲୋପି କୁତ୍ରା ଭୂତ୍କଦାଯାତଶ୍ଚ ପାପହା । ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀ ଚାତ୍ର କିମର୍ଥଂ ହ୍ଯଗତା ଵଦ ॥ ୩,୨୬.

କନ୍ୟା କହିଲେ: ଶ୍ରୀନିବାସ କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି? ମୋତେ କହ। ଶେଷାଚଳ କେଉଁଠି, କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, କେବେ ଏଠାକୁ ଆସିଲା, ହେ ପାପ ନାଶକ! ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ କେଉଁ କାରଣରେ ଆସିଛି? ମୋତେ କହ।

ଜୈଗୀଷଵ୍ଯ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ଭଦ୍ରେ ମହାଭାଗେ ଵ୍ଯଙ୍କଟେଶସ୍ଯ ଚାଗମମ୍ । ଆଵଯୋର୍ଦେଵି ପାପାନି ଵିଷମଂ ଯାନ୍ତି ଭାମିନି ॥ ୩,୨୬.

ଜୟଗିଷବ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ଭଦ୍ରା, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ବେଙ୍କଟେଶଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଦେବୀ, ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହେଉଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।