ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତଦା ହରିଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ତସ୍ଯୈ ସ୍ଵକଂ ରୂପଂ ସୁପ୍ରତୀକେ ସୁପୂର୍ଣମ୍ । ସା କନ୍ଯକା ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ରୂପଂ ଦଦର୍ଶ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵମନୋଭିରାମମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ତାପରେ ହରି ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପ, ଶୋଭାମୟ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଇଲେ। ସେ କନ୍ୟା ଭକ୍ତି ଭାବରେ ନିଜ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖିଲେ।

ସୁଵର୍ଣଚିତ୍ରଂ ଵସନଂ ଵସାନଂ ସୋଷ୍ଣୀଷକଂ କଞ୍ଚୁକଂ ସଂଦଧାନମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ସୁନା ତାରେ ଶୋଭିତ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ପଗଡ଼ି ଓ ଦେହରେ ଜାକେଟ୍ ପିନ୍ଧିଥିବା।

ମୃଗୋତ୍ଥମଦଗନ୍ଧେନ ସୁରଭୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖମ୍ । ପୁଣ୍ଡରୀକଵିଶାଲାକ୍ଷଂ କଂବୁଗ୍ରୀଵଂ ମହାଭୁଜମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୃଗ ମସ୍କର ସୁଗନ୍ଧିରେ ଚାରିପଟେ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶଙ୍ଖ ଭଳି ଚଉଡ଼ା, କମଳ ଭଳି ବଡ଼, ଗର୍ଦ୍ଦନ ଶଙ୍ଖ ଭଳି ଓ ବାହୁ ଦୃଢ଼।

ହେମଯଜ୍ଞୋପଵୀତାଙ୍ଗଂ ସାକ୍ଷାତ୍କନ୍ଦର୍ପସନ୍ନିଭମ୍ । ଜଗନ୍ମୋହନସୈନ୍ଦର୍ଯଂ କୋମଲାଙ୍ଗଂ ମନୋହରମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ସୁନାର ଜନେଉ ଦେହରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିବାକୁ କାମଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ଶୋଭା, ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ମନମୋହନ ରୂପ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ କନ୍ଯା ମୁମୁଦେ ରୋମାଞ୍ଚିତସୁଗାତ୍ରକା ॥ ୩,୨୫.

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କନ୍ୟା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା।

ତଦ୍ଦର୍ଶନାହ୍ଲାଦପରିପ୍ଲୁତାଶଯା ପ୍ରେମ୍ଣାଥ ରୋମାଶ୍ରୁକୁଲାକୁଲେକ୍ଷଣା । ନନର୍ତ ଦେଵୀ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସା ଧ୍ଵସ୍ତଦୋଷା ପରମାଦରେଣ । ଆନନ୍ଦ ମାଂ ପାହି ସୁଖଂ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ମୁକୁନ୍ଦା ମାଂ ପାହି ଵିମୁକ୍ତିଦାନାତ୍ ॥ ୩,୨୫.

ସେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଗଲେ, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦାଶୁରେ ଭରିଗଲା, ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ଭାଇ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ: 'ହେ ଆନନ୍ଦମୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ମୁକୁନ୍ଦ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।'

ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯଂ ହ୍ଯରଵିନ୍ଦନେତ୍ର ପ୍ରସନ୍ନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା କରୁଣାସୁଧାର୍ଦ୍ର । ଗୋଵିନ୍ଦ ଗୋଵିନ୍ଦ ସୁଦୁଃ ଖିତାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାନାଦିଦାନେନ ହି ପାହି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ କମଳନୟନ, ତୁମର କୃପାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଭିଜାଇ ଦିଅ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଜନାର୍ଦନ ତ୍ଵଂ ହି ସୁଦୁଷ୍ଟସଂଗାନ୍କାମାଦିରୂପାନ୍ସତତଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା । ହରେ ହରେ ମାଂ ସତତଂ ପାହି ଦୈତ୍ଯାନ୍ସମାହୃତ୍ଯ ପ୍ରବଲାନ୍ଵିଘ୍ନରୂପାନ୍ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମେ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗ, କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଶୁଭ ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ହେ ହରି, ମୋ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଓ ଦାନବ ଆକାର ଅବରୋଧ ଦୂର କରି ସଦା ରକ୍ଷା କର।

ରମେଶ ମାଂ ପାହି ଚତୁର୍ମୁଖେଶ ଵିଶ୍ଵେଶ ମାଂ ପାହି ସରସ୍ଵତୀଶ । ରମେଶ ମାଂ ପାହି ନିଦାନମୂର୍ତେ ଵୃନ୍ଦାରଵୃନ୍ଦୈର୍ଵନ୍ଦିତପାଦପଦ୍ମ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ରମାନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ଚତୁର୍ମୁଖ ନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ବିଶ୍ୱନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ସରସ୍ୱତୀନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ହେ ରମାନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ଯାହାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଦେବମାନ୍ୟେ ପୂଜିଥାନ୍ତି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଏଵଂ ତୁ ନତ୍ଵା ପରମାଦରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପରମଂ ପୁରାଣମ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସଦା ଯେଽଵିଦିତା ଗୁଣାଶ୍ଚ ଅସଂଖ୍ଯାତାଃ ସଂତି ଵିଷ୍ଣୌ ଚ ଵୀଶ ॥ ୩,୨୫.

ଏଭଳି ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରାତନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣ ଏତେ ଅସଂଖ୍ୟା, ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ।

ତେଷାଂ ସକାଶାଦତିବାହୁଲ୍ଯସଂଖ୍ଯା ଗୁଣା ହରୌ ତେଽଵିଦିତା ଵୈ ରମାଯାଃ । ଅତୋ ହରେ ସ୍ତଵନେ କ୍ଵାସ୍ତି ଶକ୍ତିସ୍ତଥାପି ଯତ୍ନଂ ସ୍ତଵନେ ତେ କରିଷ୍ଯେ ॥ ୩,୨୫.

ହରିଙ୍କ ଗୁଣ ଏତେ ବେଶି ଓ ଅସଂଖ୍ୟା, ଯାହା ରମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ। ଏହିପରି ହରିଙ୍କୁ କେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି? ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।

ତଵ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ରମାପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିଧିପ୍ରସାଦାତ୍ଭାରତୀଶପ୍ରସାଦାତ୍ । ରୁଦ୍ରପ୍ରସାଦାତ୍ସ୍ତଵନଂ ତେ କରିଷ୍ଯେ ତଥାପି ଵିଷ୍ଣୋ ମଯି ଶାନ୍ତିଂ କୁରୁଷ୍ଵ ॥ ୩,୨୫.

ତୁମର କୃପା, ରମାଙ୍କ କୃପା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପା, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ କୃପା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରିବି; ତଥାପି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।

ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋସି ମଯି ତ୍ଵମୀଶ ତ୍ଵତ୍ପାଦମୂଲେ ଦେହି ଭକ୍ତିଂ ସଦୈଵ । ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନାଦ୍ଦେଵ ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ନଷ୍ଟଂ ମଦୀଯଂ ହ୍ଯଶୁଭଂ ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଯଦି ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଦା ତୁମର ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ। ତୁମ ଦର୍ଶନରେ, ହେ ଦେବ, ମୋର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଦୂର ହୁଏ, ଓ ମୋର ଅଶୁଭ ସଦା ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ତ୍ଵନ୍ମାଯଯା ନଷ୍ଟମିମଂ ଚ ଲୋକଂ ମଦେନ ମତ୍ତଂ ବଧିରଂ ଚାନ୍ଧଭୂତମ୍ । ଐଶ୍ଵର୍ଯଯୋଗେନ ଚ ଯୋ ହି ମୂକୋ ଜାତଃ ସଦା ଦୀନାଗୁର୍ଵାଦିକେଷୁ ॥ ୩,୨୫.

ତୁମର ମାୟାରେ ଏହି ସଂସାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ବିରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଧନ ଓ ସମ୍ପଦର ଶକ୍ତିରେ ଲୋକ ମୌନ ହୋଇ, ବଡ଼ମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଦୁଃଖି ରହନ୍ତି।

ମା ଦେହି ଐଶ୍ଵର୍ଯମନୁତ୍ତମଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦାରଵିନ୍ଦସ୍ଯ ଵିରୁଦ୍ଧଭୂତମ୍ । ତ୍ଵଂ ଦେଵ ମେ ଦେହି ସତାଂ ଚ ସଂଗଂ ତଵ ସ୍ଵରୂପପ୍ରତିପାଦକାନାମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୋତେ ଅପରିମିତ ଧନ ଦିଅନାହିଁ, ଯାହା ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ପାଇଁ ବିରୋଧୀ। ହେ ଦେବ, ମୋତେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜଣାଇଦିଅନ୍ତି।

ପୁତ୍ରାଦୀନାମୈହିକଂ ଵାସୁଦେଵ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦାରଵିନ୍ଦେ । ସଦ୍ଵଷ୍ଣଵେ କ୍ରିଯମାଣଂ ଚ କୋପଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦରଵିନ୍ଦେ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ବାସୁଦେବ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ମୋହ ଜଳାଇ, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ଦିଅ। ସତ୍ୟ ଭକ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଯେ ରୋଷ ଆସେ, ତାହା ଦୂର କରି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ଦିଅ।

ଦ୍ରଵ୍ଯାଦିକେ କ୍ରିଯମାଣଂ ଚ ଲୋଭଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଵୈ ମେ ଦେହି ପାଦାବ୍ଜମୂଲେ । ପୁତ୍ରାଦିକେ କ୍ରିଯମାଣଂ ଚ ମୋହଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦାବ୍ଜମୂଲେ ॥ ୩,୨୫.

ଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଯେ ଲୋଭ ହୁଏ, ତାହା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦୂର କରି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ମୂଳ ଦିଅ। ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ୟ ଯେ ମୋହ ହୁଏ, ତାହା ଦୂର କରି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ମୂଳ ଦିଅ।

ଵିଦ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଜାତଂ ମଦଂ ଚ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦାବ୍ଜମୂଲେ । ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାସହମାନସ୍ଵରୂପଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ମାତ୍ସର୍ଯଂ ପାହି ମାଂ ଵେଙ୍କଟେଶ ॥ ୩,୨୫.

ବିଦ୍ୟା, ପୁଅ, ଧନ ଓ ଅହଂକାର ଦାହି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ମୂଳ ଦିଅ। ହେ ବେଙ୍କଟେଶ, ସତ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେ ଇର୍ଷ୍ୟା ହୁଏ, ତାହା ଦାହି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ମେ ଦେହି ନିଦାନମୂର୍ତେ ଯେନୈଵ ମେ ସ୍ଯାତ୍ତଵ ସଂଗଶ୍ଚ ଭୂଯଃ । ନାନ୍ଯଂ ଵୃଣେ ତଵ ପାଦାବ୍ଜସଂଗାତ୍ତଦେଵ ମେ ଦେହି ମମ ପ୍ରସନ୍ନଃ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁଣି ତୁମ ସାଙ୍ଗ ପାଇପାରିବି। ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ସଙ୍ଗ ଛଡ଼ା ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହେଁନି; ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏହି ଦିଅ।

ଇତୀରିତଃ ଶ୍ରୀନିଵାସଃ ପ୍ରସନ୍ନ ଉଵାଚ ଦେଵୋ ହ୍ଯମୃତସ୍ତ୍ରଵଂ ଚ । ଅତ୍ରୈଵ କନ୍ଯେ ପ୍ରଜପସ୍ଵ ମନ୍ତ୍ରଂ ସୁଗୋପ୍ଯରୂପଂ ପରମାଦରେଣ ॥ ୩,୨୫.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରୀନିବାସ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, 'ଓ କନ୍ୟା, ଏଠିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ନିରାକାର ମନ୍ତ୍ରଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।'

ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରଂ ପରମାଦରେଣ ଶୃଣ୍ଵଦ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମାଦରେଣ । ଅନ୍ତଃ ସ୍ଥମନ୍ତ୍ଯଂ ହ୍ଯାଦ୍ଯସଂଯୁକ୍ତମେଵ ସବିନ୍ଦୁ ତଦ୍ଵତ୍ସ୍ପର୍ଶକାଦ୍ଯେନ ଯୁକ୍ତମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୁଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦର ସହିତ କହିବି, ତୁମେ ଭକ୍ତି ଓ ଆଦର ସହିତ ଶୁଣ। ଏହା ଭିତରେ ରହିଥିବା, 'ଅ' ରେ ଶେଷ, ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର, ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ଓ ଆରମ୍ଭର ସ୍ପର୍ଶ ବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ରହିଛି।

ଏକାରଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରଥମାନ୍ତଃ ସ୍ଥଯୁକ୍ତଂ ସମତ୍ରିକୋଣେ ଚୋଷ୍ମଣା ସଂଯୁତଂ ଚ । ତକାରସକ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଶମନ୍ତଃ ସ୍ଥଯୁକ୍ତମାଦ୍ଯନ୍ତ ଓଂକାରସମନ୍ଵିତଂ ଚ ॥ ୩,୨୫.

ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି 'ଏ' ରେ ଆରମ୍ଭ, ପ୍ରଥମ ସ୍ୱରରେ ଶେଷ, ଭିତରେ ଯୋଡାଯାଇଛି, ତ୍ରିକୋଣ ଆକାର ଓ ଉଷ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, 'ତ' ରେ ଯୋଡାଯାଇଛି, ଶ୍ବସ୍ ଧ୍ୱନିରେ ଶେଷ, ଭିତରେ ଯୋଡାଯାଇଛି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ 'ଓଁ' ରହିଛି।

ଅନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ତଵେପ୍ସିତଂ ଚ ଭଵେଦ୍ଧି କନ୍ଯେ ନାନ୍ତ୍ର ଵିଚାର୍ଯମସ୍ତି । ଏଵଂ ସ ଉକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ହରିସ୍ତୁ ପ୍ରତୀକଵଦ୍ଦର୍ଶଯାମାସ ରୂପମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଓ କନ୍ୟା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ନିଶ୍ଚୟ ହେବ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀନିବାସ, ହରି, ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଚିତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଇଲେ।

ନତ୍ଵା ତୁ ସା ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଚ ଦେଵୀ ଉଵାସ ହ ସ୍ଵାମିସରଃ ସମୀପେ । ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଦୀଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ସଂତର୍ପଯାମାସ ଚ ଷଡ୍ରସାନ୍ନୈଃ ॥ ୩,୨୫.

ସେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସରୋବର ନିକଟରେ ରହିଲେ। ସେହି ଦିନ ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ଛଅ ରସର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।

ସାଯଙ୍କାଲେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଉତ୍ସାହରୂପୈଃ ଶ୍ରୀନିଵାସପ୍ରତୀକୈଃ । ସାକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପ୍ରଣମ୍ଯାଥ ଦେଵୀ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ସୁଷ୍ଠୁ ॥ ୩,୨୫.

ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଉତ୍ସାହମୟ ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭଳି ପରିକ୍ରମା କଲେ।

ନନର୍ତ ଦେଵୀ ସୁପ୍ରତୀକସ୍ଯ ଚାଗ୍ରେ ଲଜ୍ଜାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜଯ ଦେଵେତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା । ଆନୃତ୍ତକାଲେ ଚ ହରେଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତୁ ପରଂ ନନର୍ତ ॥ ୩,୨୫.

ଦେବୀ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରତିମା ସାମ୍ନାରେ ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ି 'ଜୟ ଦେବ' ବୋଲି ନୃତ୍ୟ କଲେ। ନୃତ୍ୟ ସମୟରେ ହରିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସେଠି ରଖି ଆଉ ଅଧିକ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ମମାଦ୍ଯ ଗାତ୍ରଂ ପାଵିତଂ ଶ୍ରୀନିଵାସ ମମାଦ୍ଯ ନେତ୍ରଂ ସଫଲଂ ସଂବଭୂଵ । ମମାଦ୍ଯ ପାଦୌ ସାର୍ଥକୌ ଚୈଵ ଜାତୌ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଶ୍ରୀନିଵାସେଶ କୃତ୍ଵା ॥ ୩,୨୫.

ଆଜି ମୋ ଶରୀର ପବିତ୍ର ହେଲା, ଓ ଶ୍ରୀନିବାସ; ଆଜି ମୋ ଆଖି ଫଳଦାୟକ ହେଲା। ଆଜି ମୋ ପାଦ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି।

ହସ୍ତୌ ଚ ମେ ସାର୍ଥକାଵଦ୍ଯ ଜାତୌ ଅଗ୍ରେ କୃତ୍ଵା ହସ୍ତଶବ୍ଦଂ ମୁରାରେଃ । ଏଵଂ ଵଦନ୍ତୀ ପ୍ରୀଣଯନ୍ତୀ ଚ ଦେଵଂ ଜଗାମସା ସ୍ତୋତ୍ରଵଚଃ କଦମ୍ବୈଃ ॥ ୩,୨୫.

ଆଜି ମୋ ହାତ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁରାରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଧ୍ୱନି କରି। ଏପରି କହି ଓ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେ ଷ୍ଟୁତିର ଗୁଛ ଗାଇଲେ।

ଦେଵାସ୍ତଦା ଦୁନ୍ଦୁଂଭଯୋ ଵିନେଦିରେ ତନ୍ମସ୍ତକେ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ଚକ୍ରୁଃ । ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଉଭଯୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋଶ୍ଚ ନୃତ୍ଯଂ ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵତାଵାରନାର୍ଯଃ ॥ ୩,୨୫.

ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଡ଼ଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି କଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।