ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଦକ୍ଷିଣେ ତୁ ଯମାଯୈଵ ନୈରୃତ୍ଯାଂ ନିରୃତିଂ ଯଜେତ୍ । ପଶ୍ଚିମେ ଵରୁଣାଯୈଵ ଵାଯଵ୍ଯେ ଵାଯଵେ ନମଃ ॥ ୩,୨୪.

ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଯମଙ୍କୁ, ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ନିରୃତିଙ୍କୁ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବରୁଣଙ୍କୁ ଓ ବାୟୁବ୍ୟ ଦିଗରେ ବାୟୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍।

ଉତ୍ତରେ ଚ କୁବେରାଯ ଈଶାନ୍ଯେ ଚ ଶିଵାଯ ଚ । ଈଶାନଶକ୍ରଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ସାଯୁଧାଯ ଚ ॥ ୩,୨୪.

ଉତ୍ତର ଦିଗରେ କୁବେରଙ୍କୁ, ଈଶାନ କୋଣରେ ଶିବଙ୍କୁ, ଏବଂ ଈଶାନ ଓ ଶକ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍।

ନିରୃତ୍ଯପ୍ଯତିମଧ୍ଯେ ତୁ ଶେଷାଯ ଚ ନମୋନମଃ । ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରଣମେଚ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ॥ ୩,୨୪.

ନିରୃତିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଶେଷଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ନମସ୍କାର କରି ଆଉ ଥରେ ଥରେ ମଣି ନମନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଇତ୍ଯେତତ୍ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଵିଧିପୂର୍ଵଂ ତୁ ଦର୍ଶନମ୍ । ଇତଃ ପରନ୍ତୁ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ରମାପତେ ॥ ୩,୨୪.

ଏହିପରି ସମସ୍ତ ବିଧି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦର୍ଶନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏଠାରୁ ଏବେ ଶ୍ରୀରେମାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସା ଦେଵୀ ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ତୁ ଯଯୌ ମୁଦା । ଯଦୁକ୍ତଃ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦର୍ଶନସ୍ଯ ଵିଧିଃ ଖଗ । କସ୍ଯଚିନ୍ନୈଵ ଵକ୍ତଵ୍ଯୋ ଗୋପ୍ଯତ୍ଵାଚ୍ଚ କଦାଚନ ॥ ୩,୨୪.

ଏପରି କହି ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଇଲେ। ହେ ଖଗ, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ବିଧି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ତାହା କେହିଁଠି ମଧ୍ୟ କେହିଁଠି ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସଦା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର।

ସମାଗମୋ ଦୁର୍ଘଟ ଏଵ ଵୀନ୍ଦ୍ର ସତାଂ ଚ ସତ୍ତତ୍ତ୍ଵଵିବୋଧକାନାମ୍ । ଅନେକଜନ୍ମାର୍ଜିତପୁଣ୍ଯସଂଚଯାଦଭୂଦ୍ଗୁରୋଃ ସଂଗମ ଏଵ ତସ୍ଯ ॥ ୩,୨୪.

ହେ ଖଗେଶ୍ୱର, ସତ୍ପୁରୁଷ ଓ ସତ୍ତତ୍ୱକୁ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଅନେକ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଗୁରୁଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ।

ପଯୋ ଵିକାରଂ ଚ ନିଜଂ ଜହାତି ଶେଷସ୍ଯ ଶେଷଂ ନଲିନସ୍ଯ ଷଙ୍କଜମ୍ । ଭାଵଂ ଚଲଂ ପଙ୍କଜନାଭଯୋଗାତ୍ସତ୍ସଂଗଯୋଗାଦଶୁଭାନି ନ ସ୍ଯୁଃ ॥ ୩,୨୪.

ଦୁଧ ତାହାର ନିଜ ଗୁଣ ଛାଡ଼ି ଦହି ହୋଇଯାଏ। ପଦ୍ମର ଶେଷ ଅଂଶ ଅନିଶ୍ଚିତତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏମିତି ସଙ୍ଗରୁ ଅଶୁଭ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୫ ସା ଦ୍ଵାରଦେଶେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦେଵୀ ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀଂ ଦଦୃଶେ କୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧମ୍ । ସ୍ଵାମିନ୍ହରେ ଶ୍ରୀନିଵାସେତି ସା ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ତାରକଂ ସମ୍ପ୍ରଦଧ୍ଯୌ ॥ ୩,୨୫.

ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ଦେଉଳ ଦ୍ୱାରରେ, ଦେବୀ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ପୁଷ୍କରିଣୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାରଣ କରନ୍ତି, ଭାବନା କଲେ।

ଦେଵୈଃ ସାର୍ଧଂ ପାଲନାର୍ଥଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁରସ୍ତ୍ଯେଵ ନିତ୍ଯଂ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଂ ଜଲେଷୁ । ଅତଃ ସ୍ଵାମିପୁଷ୍କରିଣୀତି ଚାହୁସ୍ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ କନ୍ଯକାନ୍ଯାଶ୍ଚ ଚକ୍ରୁଃ ॥ ୩,୨୫.

ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ସଦା ପୁଷ୍କରିଣୀର ଜଳରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ ଏହାକୁ ସ୍ୱାମୀ ପୁଷ୍କରିଣୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ କନ୍ୟାମାନେ ସ୍ନାନ କଲେ।

ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଚ ଦେଵାସ୍ତୁପ୍ତୁଂ ଵିଵିଶୁଃ ଶୁଦ୍ଧଭକ୍ତ୍ଯା ଖଗେନ୍ଦ୍ର । ଯଥୋପଦିଷ୍ଟଂ ଗୁରୁଣା ତଥୈଵ ଚକ୍ରେ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ର ॥ ୩,୨୫.

ଶୁଚି ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିବାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ଖଗେଶ୍ୱର। ଗୁରୁ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ କଲେ, ହେ ଖଗେଶ୍ୱର।

ତଦା ହରିଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ତସ୍ଯୈ ସ୍ଵକଂ ରୂପଂ ସୁପ୍ରତୀକେ ସୁପୂର୍ଣମ୍ । ସା କନ୍ଯକା ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ରୂପଂ ଦଦର୍ଶ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵମନୋଭିରାମମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ତାପରେ ହରି ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପ, ଶୋଭାମୟ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଇଲେ। ସେ କନ୍ୟା ଭକ୍ତି ଭାବରେ ନିଜ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ରୂପକୁ ଦେଖିଲେ।

ସୁଵର୍ଣଚିତ୍ରଂ ଵସନଂ ଵସାନଂ ସୋଷ୍ଣୀଷକଂ କଞ୍ଚୁକଂ ସଂଦଧାନମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ସୁନା ତାରେ ଶୋଭିତ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ପଗଡ଼ି ଓ ଦେହରେ ଜାକେଟ୍ ପିନ୍ଧିଥିବା।

ମୃଗୋତ୍ଥମଦଗନ୍ଧେନ ସୁରଭୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖମ୍ । ପୁଣ୍ଡରୀକଵିଶାଲାକ୍ଷଂ କଂବୁଗ୍ରୀଵଂ ମହାଭୁଜମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୃଗ ମସ୍କର ସୁଗନ୍ଧିରେ ଚାରିପଟେ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶଙ୍ଖ ଭଳି ଚଉଡ଼ା, କମଳ ଭଳି ବଡ଼, ଗର୍ଦ୍ଦନ ଶଙ୍ଖ ଭଳି ଓ ବାହୁ ଦୃଢ଼।

ହେମଯଜ୍ଞୋପଵୀତାଙ୍ଗଂ ସାକ୍ଷାତ୍କନ୍ଦର୍ପସନ୍ନିଭମ୍ । ଜଗନ୍ମୋହନସୈନ୍ଦର୍ଯଂ କୋମଲାଙ୍ଗଂ ମନୋହରମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ସୁନାର ଜନେଉ ଦେହରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିବାକୁ କାମଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ଶୋଭା, ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ମନମୋହନ ରୂପ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ କନ୍ଯା ମୁମୁଦେ ରୋମାଞ୍ଚିତସୁଗାତ୍ରକା ॥ ୩,୨୫.

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କନ୍ୟା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା।

ତଦ୍ଦର୍ଶନାହ୍ଲାଦପରିପ୍ଲୁତାଶଯା ପ୍ରେମ୍ଣାଥ ରୋମାଶ୍ରୁକୁଲାକୁଲେକ୍ଷଣା । ନନର୍ତ ଦେଵୀ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସା ଧ୍ଵସ୍ତଦୋଷା ପରମାଦରେଣ । ଆନନ୍ଦ ମାଂ ପାହି ସୁଖଂ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ମୁକୁନ୍ଦା ମାଂ ପାହି ଵିମୁକ୍ତିଦାନାତ୍ ॥ ୩,୨୫.

ସେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଗଲେ, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦାଶୁରେ ଭରିଗଲା, ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ଭାଇ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ: 'ହେ ଆନନ୍ଦମୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ମୁକୁନ୍ଦ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।'

ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯଂ ହ୍ଯରଵିନ୍ଦନେତ୍ର ପ୍ରସନ୍ନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା କରୁଣାସୁଧାର୍ଦ୍ର । ଗୋଵିନ୍ଦ ଗୋଵିନ୍ଦ ସୁଦୁଃ ଖିତାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାନାଦିଦାନେନ ହି ପାହି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ କମଳନୟନ, ତୁମର କୃପାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଭିଜାଇ ଦିଅ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଜନାର୍ଦନ ତ୍ଵଂ ହି ସୁଦୁଷ୍ଟସଂଗାନ୍କାମାଦିରୂପାନ୍ସତତଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା । ହରେ ହରେ ମାଂ ସତତଂ ପାହି ଦୈତ୍ଯାନ୍ସମାହୃତ୍ଯ ପ୍ରବଲାନ୍ଵିଘ୍ନରୂପାନ୍ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମେ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗ, କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଶୁଭ ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ହେ ହରି, ମୋ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଓ ଦାନବ ଆକାର ଅବରୋଧ ଦୂର କରି ସଦା ରକ୍ଷା କର।

ରମେଶ ମାଂ ପାହି ଚତୁର୍ମୁଖେଶ ଵିଶ୍ଵେଶ ମାଂ ପାହି ସରସ୍ଵତୀଶ । ରମେଶ ମାଂ ପାହି ନିଦାନମୂର୍ତେ ଵୃନ୍ଦାରଵୃନ୍ଦୈର୍ଵନ୍ଦିତପାଦପଦ୍ମ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ରମାନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ଚତୁର୍ମୁଖ ନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ବିଶ୍ୱନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ସରସ୍ୱତୀନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ହେ ରମାନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ଯାହାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଦେବମାନ୍ୟେ ପୂଜିଥାନ୍ତି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଏଵଂ ତୁ ନତ୍ଵା ପରମାଦରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପରମଂ ପୁରାଣମ୍ । ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସଦା ଯେଽଵିଦିତା ଗୁଣାଶ୍ଚ ଅସଂଖ୍ଯାତାଃ ସଂତି ଵିଷ୍ଣୌ ଚ ଵୀଶ ॥ ୩,୨୫.

ଏଭଳି ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରାତନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣ ଏତେ ଅସଂଖ୍ୟା, ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ।

ତେଷାଂ ସକାଶାଦତିବାହୁଲ୍ଯସଂଖ୍ଯା ଗୁଣା ହରୌ ତେଽଵିଦିତା ଵୈ ରମାଯାଃ । ଅତୋ ହରେ ସ୍ତଵନେ କ୍ଵାସ୍ତି ଶକ୍ତିସ୍ତଥାପି ଯତ୍ନଂ ସ୍ତଵନେ ତେ କରିଷ୍ଯେ ॥ ୩,୨୫.

ହରିଙ୍କ ଗୁଣ ଏତେ ବେଶି ଓ ଅସଂଖ୍ୟା, ଯାହା ରମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ। ଏହିପରି ହରିଙ୍କୁ କେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି? ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।

ତଵ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ରମାପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିଧିପ୍ରସାଦାତ୍ଭାରତୀଶପ୍ରସାଦାତ୍ । ରୁଦ୍ରପ୍ରସାଦାତ୍ସ୍ତଵନଂ ତେ କରିଷ୍ଯେ ତଥାପି ଵିଷ୍ଣୋ ମଯି ଶାନ୍ତିଂ କୁରୁଷ୍ଵ ॥ ୩,୨୫.

ତୁମର କୃପା, ରମାଙ୍କ କୃପା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପା, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ କୃପା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରିବି; ତଥାପି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।

ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋସି ମଯି ତ୍ଵମୀଶ ତ୍ଵତ୍ପାଦମୂଲେ ଦେହି ଭକ୍ତିଂ ସଦୈଵ । ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନାଦ୍ଦେଵ ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ନଷ୍ଟଂ ମଦୀଯଂ ହ୍ଯଶୁଭଂ ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ଯଦି ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଦା ତୁମର ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ। ତୁମ ଦର୍ଶନରେ, ହେ ଦେବ, ମୋର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଦୂର ହୁଏ, ଓ ମୋର ଅଶୁଭ ସଦା ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ତ୍ଵନ୍ମାଯଯା ନଷ୍ଟମିମଂ ଚ ଲୋକଂ ମଦେନ ମତ୍ତଂ ବଧିରଂ ଚାନ୍ଧଭୂତମ୍ । ଐଶ୍ଵର୍ଯଯୋଗେନ ଚ ଯୋ ହି ମୂକୋ ଜାତଃ ସଦା ଦୀନାଗୁର୍ଵାଦିକେଷୁ ॥ ୩,୨୫.

ତୁମର ମାୟାରେ ଏହି ସଂସାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ବିରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଧନ ଓ ସମ୍ପଦର ଶକ୍ତିରେ ଲୋକ ମୌନ ହୋଇ, ବଡ଼ମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଦୁଃଖି ରହନ୍ତି।

ମା ଦେହି ଐଶ୍ଵର୍ଯମନୁତ୍ତମଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦାରଵିନ୍ଦସ୍ଯ ଵିରୁଦ୍ଧଭୂତମ୍ । ତ୍ଵଂ ଦେଵ ମେ ଦେହି ସତାଂ ଚ ସଂଗଂ ତଵ ସ୍ଵରୂପପ୍ରତିପାଦକାନାମ୍ ॥ ୩,୨୫.

ମୋତେ ଅପରିମିତ ଧନ ଦିଅନାହିଁ, ଯାହା ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ପାଇଁ ବିରୋଧୀ। ହେ ଦେବ, ମୋତେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜଣାଇଦିଅନ୍ତି।

ପୁତ୍ରାଦୀନାମୈହିକଂ ଵାସୁଦେଵ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦାରଵିନ୍ଦେ । ସଦ୍ଵଷ୍ଣଵେ କ୍ରିଯମାଣଂ ଚ କୋପଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦରଵିନ୍ଦେ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ବାସୁଦେବ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ମୋହ ଜଳାଇ, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ଦିଅ। ସତ୍ୟ ଭକ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଯେ ରୋଷ ଆସେ, ତାହା ଦୂର କରି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ଦିଅ।

ଦ୍ରଵ୍ଯାଦିକେ କ୍ରିଯମାଣଂ ଚ ଲୋଭଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଵୈ ମେ ଦେହି ପାଦାବ୍ଜମୂଲେ । ପୁତ୍ରାଦିକେ କ୍ରିଯମାଣଂ ଚ ମୋହଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦାବ୍ଜମୂଲେ ॥ ୩,୨୫.

ଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଯେ ଲୋଭ ହୁଏ, ତାହା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦୂର କରି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ମୂଳ ଦିଅ। ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ୟ ଯେ ମୋହ ହୁଏ, ତାହା ଦୂର କରି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ମୂଳ ଦିଅ।

ଵିଦ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଜାତଂ ମଦଂ ଚ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ମେ ଦେହି ପାଦାବ୍ଜମୂଲେ । ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାସହମାନସ୍ଵରୂପଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ମାତ୍ସର୍ଯଂ ପାହି ମାଂ ଵେଙ୍କଟେଶ ॥ ୩,୨୫.

ବିଦ୍ୟା, ପୁଅ, ଧନ ଓ ଅହଂକାର ଦାହି, ମୋତେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ମୂଳ ଦିଅ। ହେ ବେଙ୍କଟେଶ, ସତ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେ ଇର୍ଷ୍ୟା ହୁଏ, ତାହା ଦାହି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ମେ ଦେହି ନିଦାନମୂର୍ତେ ଯେନୈଵ ମେ ସ୍ଯାତ୍ତଵ ସଂଗଶ୍ଚ ଭୂଯଃ । ନାନ୍ଯଂ ଵୃଣେ ତଵ ପାଦାବ୍ଜସଂଗାତ୍ତଦେଵ ମେ ଦେହି ମମ ପ୍ରସନ୍ନଃ ॥ ୩,୨୫.

ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁଣି ତୁମ ସାଙ୍ଗ ପାଇପାରିବି। ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ସଙ୍ଗ ଛଡ଼ା ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହେଁନି; ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏହି ଦିଅ।