ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଵିନା ଦଯାଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଖଗେନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯର୍ଥେତ୍ଯେଵଂ ଵୀନ୍ଦ୍ର ଚାହୁର୍ମହାନ୍ତଃ । ଦିଵା ରାତ୍ରୌ ଯେ ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଦିଵ୍ଯାଂ ହରେଃ କଥାଂ ତୀର୍ଥମାର୍ଗେ ଖଗେନ୍ଦ୍ର ॥ ୩,୨୩.

ଦୟା ଛାଡ଼ି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କଲେ, ଖଗେଶ୍ୱର, ସେଠି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ ବୋଲି ମହାତ୍ମାମାନେ କହିଛନ୍ତି, ବୀନ୍ଦ୍ର। ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଯେମାନେ ତୀର୍ଥ ମାର୍ଗରେ ହରିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଖଗେଶ୍ୱର—

ଵ୍ଯର୍ଥଂଵ୍ଯର୍ଥଂ ତସ୍ଯ ଚାହୁର୍ଗତଂ ଵୈ ଅଶ୍ଵାଦୀନାଂ ଵାହନାନାଂ ଚ ଵିଦ୍ଧି । ଅଶ୍ଵାଦୀନାମପରାଧଂ ଵଦସ୍ଵ ଗଙ୍ଗାଦୀନାଂ ଦର୍ଶନାତ୍ପାପନାଶଃ ॥ ୩,୨୩.

ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାତ୍ରାକୁ ପୁଣିପୁଣି ବ୍ୟର୍ଥ କୁହାଯାଏ; ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଯାନ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଏହି କଥା ଜାଣ। ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଯାନର ଦୋଷ କହ; ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ନଦୀ ଦର୍ଶନରେ ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ।

କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଥଵିଷ୍ଣୋର୍ଦର୍ଶନାତ୍ପାପନାଶୋ ମାର୍ଜାରସ୍ଯାପ୍ଯପରାଧଂ ଵଦସ୍ଵ । କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଥଵିଷ୍ଣୋଃ ପୂଜନାତ୍ପାପନାଶଃ ପୂଜାଵତାମପରାଧଂ ଵଦସ୍ଵ ॥ ୩,୨୩.

କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ; ବିଲେଇର ଦୋଷ ବି କହ। କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ; ପୂଜା କରୁଥିବାମାନେର ଦୋଷ ବି କହ।

ଜପାଦୀନାଂ କୁର୍ଵତାଂ ପାପନାଶୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଧ୍ଯାନାତ୍ସଦ୍ଯ ଏଵାଘନାଶଃ । ଅନୁସଂଧାନାଦ୍ରହିତଂ ସର୍ଵମେଵ କୃତଂ ଵ୍ଯର୍ଥମେଵେତି ଚାହୁଃ ॥ ୩,୨୩.

ଜପ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କଲେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଯଦି ଭାବନା ଛାଡ଼ି କିଛି କରାଯାଏ, ସେ ସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଅତୋ ହରେଃ ପାପଵିନାଶିନୀଂ କଥାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭକ୍ତିମାନ୍ସ୍ଯାତ୍ଖଗେନ୍ଦ୍ର । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିପାଦାଙ୍କିତଂ ଚ ସ୍ମୃତ୍ଵାସ୍ମୃତ୍ଵା ଭକ୍ତିମାନ୍ସ୍ଯାତ୍ଖଗେନ୍ଦ୍ର ॥ ୩,୨୩.

ତେଣୁ, ହରିଙ୍କ ପାପନାଶିନୀ କଥା ଶୁଣିଲେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଜନ୍ମେ, ଖଗେଶ୍ୱର। ହରିଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ କି ନାଦେଖିଲେ, ସ୍ମରଣ କଲେ କି ନାକଲେ, ଭକ୍ତି ହୁଏ, ଖଗେଶ୍ୱର।

ପିତ୍ରା ସାକଂ କନ୍ଯକା ସାପି ଵୀନ୍ଦ୍ର ଶେଷାଚଲସ୍ଥଂ ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଚ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ । ଜଗାମ ସା ମାର୍ଗମଧ୍ଯେ ହରିଂ ଚ ସା ଚିନ୍ତଯାମାସ ରମାପତିଂ ଚ ॥ ୩,୨୩.

ବୀନ୍ଦ୍ର, ସେ କନ୍ୟା ନିଜ ବାପାଙ୍କ ସହିତ ଶେଷାଚଳରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମାର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହରି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।

କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଵକ୍ଷଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସରତ୍ନୈର୍ଭୂଷିତଂ ଵିସ୍ତୃତଂ ଚ । କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ତୁନ୍ଦଂ ଵଲିତ୍ରଯେଣାଙ୍କିତଂ ସୁଂଦରଂ ଚ ॥ ୩,୨୩.

'କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ଦେଖିବି? କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ତିନି ଭା ଥିବା ତୁନ୍ଦ ଦେଖିବି?'

କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ କଣ୍ଠଂ ମହର୍ଲୋକସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ କଂବୁତୁଲ୍ଯମ୍ । କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ନାଭିଂ ସଦାନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ଵୈ ସୁପୂର୍ଣମ୍ ॥ ୩,୨୩.

କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ଗଳା, ଯାହା ମହର୍ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଦେଖିପାରିବି? କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ନାଭି, ଯାହା ସଦା ଆକାଶ ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରିଥିବା, ଦେଖିପାରିବି?

କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଵଦନଂ ଵୈ ମୁରାରେର୍ଜନଲୋକସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସର୍ଵଦୈଵ ॥ ୩,୨୩.

କେବେ ମୁଁ ମୁରାରିଙ୍କର ମୁହଁ, ଯେଉଁଥିରେ ସବୁବେଳେ ଜନଲୋକ ଆଶ୍ରୟ ମିଳେ, ଦେଖିପାରିବି?

ଶିରଃ କଦା ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ସତ୍ଯସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସର୍ଵଦୈଵ । କଟିଂ କଦା ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଭୂର୍ଲୋକସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସର୍ଵଦୈଵ ॥ ୩,୨୩.

କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଯାହା ସତ୍ୟଲୋକର ସଦା ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିପାରିବି? କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର କମର, ଯାହା ସଦା ଭୂଲୋକର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିପାରିବି?

କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଚୋରୁ ତଲାତଲସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସର୍ଵଦୈଵ । କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଜାନୁ ସୁକୋମଲଂ ସୁତଲସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ଚ ॥ ୩,୨୩.

କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ଉରୁ, ଯାହା ସଦା ତଳାତଳ ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିପାରିବି? କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ନରମ ଗୁଡ଼ିକୁ, ଯାହା ସୁତଳ ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିପାରିବି?

କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଶ୍ରୀନିଵାସସ୍ଯ ଜଙ୍ଘେ ରସାତଲସ୍ଯାଶ୍ରଯେଃ ସର୍ଵଦୈଵ । କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ପାଦତଲଂ ହରେଶ୍ଚ ପାତାଲଲୋକସ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସର୍ଵଦୈଵ ॥ ୩,୨୩.

କେବେ ମୁଁ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର ଗୋଡ଼ଫୁଲ, ଯାହା ସଦା ରସାତଳ ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିପାରିବି? କେବେ ମୁଁ ହରିଙ୍କର ପାଦତଳ, ଯାହା ସଦା ପାତାଳ ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିପାରିବି?

ଇତ୍ଥଂ ମାର୍ଗେ ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ଚ ଦେଵୀ ଶେଷାଚଲେ ଶେଷଦେଵଂ ଦଦର୍ଶ । ଫଣୈଃ ସହସ୍ରୈଃ ସୁଵିରାଜମାନଂ ନାନାଦ୍ରୁମୈର୍ଵାନରୈର୍ଵାନରୀଭିଃ ॥ ୩,୨୩.

ଏଭଳି ମନେମନେ ଭାବି ଯିବାବେଳେ, ସେ ଦେବୀ ଶେଷାଚଳ ପର୍ବତରେ ଶେଷଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ହଜାର ଫଣାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗଛ, ବାନର ଓ ବାନରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି।

ଅନନ୍ତ ଜନ୍ମାର୍ଜିତପୁଣ୍ଯସଂଚଯାନ୍ମଯାଦ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟଃ ପରମାଚଲୋ ହି । ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦ୍ଵାଷ୍ପକଲାକୁଲେକ୍ଷଣା ସଦ୍ଯଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ନନାମ ମୂର୍ଧ୍ନା ॥ ୩,୨୩.

ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟରେ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ପରମ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିପାରିଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଚକୁ ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ସହସା ଉଠି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।

ମୁଖଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନମନଂ ଚ କାର୍ଯଂ ପୃଷ୍ଠାଦିଭାଗେ ନମନଂ ନ କାର୍ଯମ୍ । ସାପି ଦ୍ଵିଷଟ୍କଂ ନମନଂ ଚ ଚକ୍ରେ ଶାଲଗ୍ରାମଂ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ପୁରୋଽସ୍ଯ ॥ ୩,୨୩.

ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ, ପଛ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ଦେବୀ ଶାଳଗ୍ରାମ ଥାପି ସମ୍ମୁଖରେ ଦ୍ୱାଦଶ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଇତ୍ଥଂ କାର୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ଵିପରୀତଂ ଚ କାର୍ଯମ୍ । ମଧ୍ଵାନ୍ତଃସ୍ଥଃ ପର୍ଵତାଗ୍ରେସ୍ତି ନିତ୍ଯଂ ରମାବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈଃ ପୂଜିତଃ ଶ୍ରୀନିଵାସଃ ॥ ୩,୨୩.

ଏଭଳି ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାହାଡ଼ରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି; ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେମିତି କରନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରତିକୂଳ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶ୍ରୀନିବାସ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ସଦା ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ରମା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ସୁସତ୍ତମଂ ପରମଂ ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେଽଥାହଂ ହ୍ଯାରୁରୁକ୍ଷେଽଚଲଞ୍ଚ । ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା କପିଲାଖ୍ଯତୀର୍ଥେ ସ୍ଥାନଂ ଚକ୍ରେ ସା ସ୍ଵପିତ୍ରା ସହୈଵ ॥ ୩,୨୩.

ମୁଁ ଏହିଁଠି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ଏବଂ ଏବେ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବି। ଏଭଳି କହି, କପିଳ ନାମକ ତୀର୍ଥରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ଅତ୍ରୈଵାସ୍ତେ ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ହରିସ୍ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯେଣ ରୂପେଣ ନ ଚାନ୍ଯଥେତି । ଆଦୌ ସ୍ନାତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡନଂ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ତୀର୍ଥଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କାରଯିତ୍ଵା ସୁତୀର୍ଥେ ॥ ୩,୨୩.

ଏଠି ଶ୍ରୀନିବାସ, ହରି, ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ନୁହେଁ। ପ୍ରଥମେ ସେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ, ତୀର୍ଥରେ ପିତୃକର୍ମ କଲେ।

ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯାଦିସମସ୍ତଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶୈଲଂ ଚାରୁରୋହାଥ ସାଧ୍ଵୀ । ଶାଲଗ୍ରାମଂ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ସ ଚାଗ୍ରେ ପୁନଃ ପ୍ରଣାମଂ ସାପି ଚକ୍ରେ ସୁଭକ୍ତ୍ଯା ॥ ୩,୨୩.

ଗାଁ, ଜମି, ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ସାଧ୍ବୀ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିଲେ। ଶାଳଗ୍ରାମ ପ୍ରଥମେ ରଖି, ସେ ପୁନି ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ସୋପାନାନାଂ ଶତପର୍ଯନ୍ତମେଵମାରୁହ୍ଯ ସା ହ୍ଯୁପଵିଷ୍ଟା ତୁ ତତ୍ର । ଶୁଶ୍ରାଵ ସା ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ଵୈ ଵେଙ୍କଟାଦ୍ରେଃ ପ୍ରଶଂସାମ୍ ॥ ୩,୨୩.

ଏଭଳି ଶତଟି ସିଢ଼ି ଚଢ଼ି, ସେ ତିଁଠି ବସିଲେ। ସେ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶୁଣିଲେ ଓ ବେଙ୍କଟାଦ୍ରିର ମହିମା ଶୁଣିଲେ।

ଜୈଗୀଷଵ୍ଯାଦ୍ଗୁରୁପାଦାତ୍ସୁଭକ୍ତ୍ଯା ସୁଶ୍ରାଵ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵେଙ୍କଟାଦ୍ରେଶ୍ଚ ସର୍ଵମ୍ ॥ ୩,୨୩.

ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରୁ ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବେଙ୍କଟାଦ୍ରିର ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୪ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯ ଉଵାଚ । କନ୍ଯେ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଵେଙ୍କଟାଖ୍ଯାଚଲସ୍ଯ ସ୍ମେରାନନାଂ ପୁଣ୍ଯମାଂରୋହଣେଽସ୍ଯ । ଶ୍ରୀଗୀତାଯାଃ ପଠନଂ ଚୈଵ କୁର୍ଵନ୍ନାରୋହଣଂ କୁରୁତେ ସର୍ଵଲୋକଃ ॥ ୩,୨୪.

ଜୈଗୀଷବ୍ୟ କହିଲେ: ମେଘେ ମୁହଁ ହସି ଥିବା ଦିନେ ବେଙ୍କଟ ନାମକ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବାର ପୁଣ୍ୟ ଶୁଣ, କନ୍ୟା। ଏହି ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବା ସମୟରେ ଶ୍ରୀଗୀତା ପାଠ କଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ପଦେପଦେ ଶ୍ରୀନିଵାସଶ୍ଚ ଦେଵସ୍ତ୍ଵଲଂ ହ୍ଯଲଂ ପ୍ରୀଯତେ ଭକ୍ତଵର୍ଗଃ । ତଂ ପ୍ରୀଣଯନ୍ମୋକ୍ଷମାଯାନ୍ତି ସର୍ଵେ ହରୌ ତୁଷ୍ଟେ କିମଲଭ୍ଯଂ ଚ କନ୍ଯେ ॥ ୩,୨୪.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଶ୍ରୀନିବାସ ଦେବ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ବହୁତ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ ସମସ୍ତେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ହରି ଖୁସି ହେଲେ କଣସି ଅସମ୍ଭବ ନାହିଁ, ହେ କନ୍ୟା।

ସୋପାନଦେଶେ ଯଃ ପୁରାଣଂ ଶୃଣୋତି ତଦା କୃତା ସର୍ଵତୀର୍ଥାଦିଯାତ୍ରା । ତଦା ଦିଵା ପ୍ରସ୍ତୁଵନ୍ତୀହ ମାର୍ଗେ ସଦା ହରିଂ ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଗୁରୁଂ ଚ ॥ ୩,୨୪.

ଯିଏ ସିଢ଼ି ସ୍ଥଳରେ ପୁରାଣ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ହେବ। ଦିନେ ମାର୍ଗରେ ସେ ହରି, ଶ୍ରୀନିବାସ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ସ୍ତୁତି କରେ।

ସୋପାନାନାଂ ମହିମାନଂ ଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାଲଗ୍ରାମଂ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ର । ନମସ୍କୃତ୍ଵା ପୁନରେଵାପି ସା ତୁ ସୋପାନାନି ତ୍ଵାରୁରୋହାଥ ସାଧ୍ଵୀ ॥ ୩,୨୪.

ସିଢ଼ିର ମହିମା ଶୁଣି, ଶାଳଗ୍ରାମ ରଖି, ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ସାଧ୍ବୀ ପୁଣି ସିଢ଼ି ଚଢ଼ିଲେ।

ସୋପାନାନାଂ ଵୀନ୍ଦ୍ର ଚାରୋହଣେନ ତ୍ଵଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ହରିତୋଷୋ ନ ଚୈଵ । ତେନୈଵ ତେଷାଂ ସାଧନଂ ଭୂଯ ଏଵ ତମସ୍ଯନ୍ଧେ ପାତଯିତୁଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ର ॥ ୩,୨୪.

ଖଗେଶ୍ୱର, ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ଦିରର ସିଢ଼ି ଚଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ କେବେ ଖୁସି କରାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି କାମରେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ସେମାନେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।

ସ୍ଥଲେସ୍ଥଲେ ଏଵମେଵାପି କାର୍ଯଂ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଂ ପୁନରେଵାହ ଦେଵୀ । କନ୍ଯୋଵାଚ । ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଃ ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ହରିସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶ୍ରୀନିଵାସଃ ॥ ୩,୨୪.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଏଭଳି ଜୈଗୀଷବ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର, ଦେବୀ ପୁଣି କହିଲେ। କନ୍ୟା କହିଲେ: ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଶ୍ରୀନିବାସ ହରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି; ଶ୍ରୀନିବାସ ପ୍ରକଟ।

ଜୈଗୀଷଵ୍ଯ କୃପଯା ତ୍ଵଂ ଵଦସ୍ଵ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋ ହ୍ଯେଵମୁକ୍ତୋ ହରିଂ ତୁ । ଉଵାଚ କନ୍ଯାଂ ସୋମପୁତ୍ରୀଂ ସତୀଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶ୍ରୀନିଵାସଃ ॥ ୩,୨୪.

ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଦୟାକରି କହ; ଏପରି କହିଲେ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୋମର କନ୍ୟା ଓ ସତୀଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଅନନ୍ତରୂପୋଧିକକାନ୍ତକାନ୍ତିମାନ୍ରୂଦ୍ରାଦୀନାଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵେଙ୍କଟେଶଃ । ସସୂର୍ଯଲକ୍ଷାଧିକକାନ୍ତକାନ୍ତିତୋ ରୁଦ୍ରାଦୀନାଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶ୍ରୀନିଵାସଃ ॥ ୩,୨୪.

ଅନେକ ରୂପ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ରୂପ ଓ ଉଜ୍ୱଳତା ଥିବା ବେଙ୍କଟେଶକୁ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ଶତ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଅଧିକ ଉଜ୍ୱଳ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖନ୍ତି।