ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଲକ୍ଷଣୈଶ୍ଚୈକାଦଶଭିଃ ପୁଷ୍କରଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ । ଏକଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯାକୈରସଦ୍ଭାଵୈଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ

ପୁଷ୍କର ଏଗାରଟି ଚିହ୍ନ ନେଇ ପରିଚିତ। ସେ ଏକୋଇଶଟି ଅଭାବ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ହେଉଛନ୍ତି।

ଦଶଭିର୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁକ୍ତାଃ ପିତରୋ ଯେ ଚିରାଃ ଖଗ । ତ୍ରଯୋଵିଂଶତିଦୋଷୈଶ୍ଚ ସଂଯୁତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଖଗ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପିତୃମାନେ ଦଶଟି ଚିହ୍ନ ନେଇ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତେଇଶଟି ଦୋଷ ନେଇ ଅଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅଷ୍ଟଭିର୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁକ୍ତା ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସତ୍ତମାଃ । ଦୋଷୈଶ୍ଚତୁର୍ଵିଂଶତିଭିଃ ସଂଯୁକ୍ତାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ

ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅଷ୍ଟଟି ଚିହ୍ନ ନେଇ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଚବିଶଟି ଦୋଷ ନେଇ ବର୍ଣ୍ଣିତ।

ସପ୍ତଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତା ଗନ୍ଧର୍ଵା ମାନୁଷାତ୍ମକାଃ । ଯୈସ୍ତୁ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିଭିର୍ଦୋଷୈଃ ସଂଯୁକ୍ତାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

ସାତଟି ଚିହ୍ନ ଥିବା ଏବଂ ମାନବ ସ୍ଭାଭା ଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଚିଶଟି ଦୋଷ ସହିତ ବିବର୍ଣ୍ତି ହେଇଥିବା ବିବର୍ଣ୍ତି ହେଇଛନ୍ତି ।

ଷଦ୍ଗୁଣୈଃ କ୍ଷିତିପା ଯୁକ୍ତା ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ଯା ଚ ଦୋଷତଃ । ତଦନ୍ଯେ ପଞ୍ଚଭିର୍ଯୁକ୍ତାଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ କେଚିଦେଵ ଚ

ରାଜାମାନେ ଛଅଟି ଗୁଣ ଓ ଛବିଶଟି ଦୋଷ ଥିବା; ଅନ୍ୟମାନେ ପାଞ୍ଚଟି ଦୋଷ ଥିବା, କିଛି ଲୋକ ଚାରିଟି ଦୋଷ ଥିବା ।

ତ୍ରିଭିଃ କେଚ୍ଚିତ୍ତତୋ ହୀନା ନ ସଂତି ଖଗସତ୍ତମ । ଯସ୍ମିନ୍ନରେ କ୍ଷିତିପେ ଵା ଖଗେନ୍ଦ୍ର ଆଧିକ୍ଯଂ ଯଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଲକ୍ଷଣସ୍ଯ

କିଛି ଲୋକ ତିନିଟି ଦୋଷ ଥିବା, ତାଠୁ କମ ଦୋଷ ଥିବା ଲୋକ ନାହିଁ, ଖଗସ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ରାଜାରେ ଅଧିକ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ—

ନ ତେ ନରା ନୈଵ ତେ ଵୈ କ୍ଷିତୀଶାଃ ସର୍ଵେ ନୈଵ ହ୍ଯୁତ୍ତମାଃ ସର୍ଵଦୈଵ । ଯେ ଦେଵା ଯେ ଚ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେପ୍ଯେଵଂ ଖଗାଧିପ

ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ନର ନୁହଁନ୍ତି, ରାଜା ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ସମୟରେ କେବେ ଉତ୍ତମ ମଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ; ଦେବ ହେଉ କି ଦେତ୍ୟ, ଖଗାଧିପତି, ସମସ୍ତେ ଏଭଳି ।

ଲକ୍ଷଣାଲକ୍ଷଣୈଶ୍ଚୈଵ କ୍ରମେଣୋକ୍ତା ନ ସଂଶଯଃ । ଲକ୍ଷଣୈଃ ସପ୍ତଵିଂଶତ୍ଯାଲକ୍ଷଣୈଃ ସଂଯୁତାଃ ଖଗ

ଚିହ୍ନ ଓ ଅଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଇଛି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଖଗ, ସପ୍ତାବିଶ ଚିହ୍ନ ଓ ତାଙ୍କର ବିପରୀତ ଥିବା ଲୋକମାନେ—

ଅତଃ ସଲକ୍ଷଣା ଜ୍ଞେଯା ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଲ୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ନ ହି । ପିତୁର୍ଗୃହେ ଵର୍ଧମାନା ସଦାପି ସ୍ଵକୁଟୁଂବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଯିତୁଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ର

ଏହିପରି ଚିହ୍ନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବତିଶ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ; ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବଢିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଖଗେନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ପରିବାରକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରନ୍ତି ।

ଉଵାଚ ସା ପିତରଂ ଦୀଯମାନମନ୍ନାଦିକଂ ତ୍ରମିତ୍ରାଦିକେଷୁ । ସଦାପି ଯେ ତ୍ଵନୁସଂଧାନେନ ଯୁକ୍ତା ଅନ୍ତର୍ଗତେ ତତ୍ରତତ୍ର ସ୍ଥିତେ ଚ

ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ—ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଚିନ୍ତାରେ ଲାଗି ରହନ୍ତି, ଥିବା କି ନଥିବା, ସେମାନେ—'

ଅଜ୍ଞାତତ୍ଵେ ଚାନ୍ନପାନାଦିକଂ ଚ ଦତ୍ତଂ ସଂତୋ ଵ୍ଯର୍ଥମେଵଂ ଵଦନ୍ତି । ହରିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତତ୍ରତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଚଂ ତଂ ଵୈ ଶୃଣୁ ତ୍ଵାଦରେଣାଦ୍ଯ ନିତ୍ଯମ୍

ଯଦି ଗ୍ରହୀତା ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ପାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉଛି ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି; ହରି ଯେଉଁଠିଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ କହିବି—ଆପଣ ଆଜି ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତୁ ।

ବାଲୋ ହରିର୍ବାଲରୂପେଣ କୃଷ୍ଣଃ କ୍ଷୀରାଦିକଂ ନଵନୀତଂ ଘୃତଂ ଚ । ଗୃହ୍ଣାତି ନିତ୍ଯଂ ଭୂଷଣଂ ଵସ୍ତ୍ରଜାତମେଵଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସର୍ଵଦା ଵିଷ୍ଣୁତୁଷ୍ଟ୍ଯୈ

ଶିଶୁ ହରି, ଶିଶୁ ରୂପରେ କୃଷ୍ଣ, ସଦା ଦୁଧ, ମକଖନ ଓ ଘି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଏଭଳି ଭାବେ ଭୂଷଣ ଓ ପୋଷାକ ସଦା ଦେବା ଉଚିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ।

ମିତ୍ରୈର୍ହରିଃ କେଶଵାଖ୍ଯୋ ମୁକୁନ୍ଦୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦତ୍ତଂ ତ୍ଵନ୍ନପ୍ରାନାଦିକଂ ଚ । ପୂର୍ଵଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସର୍ଵଦା ଵୈ ଗୃହସ୍ଥୋ ଧନ୍ଯୋ ଭଵେଦନ୍ଯଥା ଵ୍ଯର୍ଥମେଵ

ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ହରି କେଶବ ଓ ମୁକୁନ୍ଦ ନାମରେ, ଆପଣଙ୍କ ଦିଆଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ପାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଗୃହସ୍ଥ ସଦା ପ୍ରଥମେ ଦେବା ଉଚିତ—ଏଭଳି କରି ଧନ୍ୟ ହେବେ, ନାହିଁ ହେଲେ ବ୍ୟର୍ଥ ।

ଗୃହ୍ଣାତି ନିତ୍ଯଂ ମାଧଵାଖ୍ଯୋ ହରିଶ୍ଚେତ୍ଯେଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଯମନ୍ନାଦିକଂ ଚ । ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୀଯମାନେନ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରୀଣାତି ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନ୍ଯଥା ଵ୍ଯର୍ଥମେଵ

ହରି ମାଧବ ନାମରେ ସଦା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଖାଦ୍ୟ ପାନ ଏଭଳି ଦେବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ଜାଣି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି—ନାହିଁ ହେଲେ ବ୍ୟର୍ଥ ।

ଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵୋ ହରିସ୍ତୁ ପ୍ରୀଣାତି ନିତ୍ଯଂ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ସୁପର୍ଣ । ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ସର୍ଵଦୈଵ ଅଲଙ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଧାତୁରୂପୈଃ ସଦୈଵ

ଗୃହରେ ସଦା ବାସୁଦେବ ହରି ଅଛନ୍ତି ଓ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସୁପର୍ଣ୍ଣ; ଏହି ଜାଣି, ନିଜ ଘରକୁ ସଦା ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ସଜାଇବା ଉଚିତ ।

ଗୋଵିନ୍ଦାଖ୍ଯସ୍ତିଷ୍ଠତି ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ପୁତ୍ରୈର୍ଯୁତସ୍ତିଷ୍ଠତି ଵାସୁଦେଵଃ । ମିତ୍ରେ ମୁକୁନ୍ଦଃ ଶାଲକେ ଚାନିରୂଦ୍ଧୋ ନାରାଯଣୋ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯେ ସଦାସ୍ତି

ଗୋବିନ୍ଦ ନାମରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ବାସୁଦେବ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁନ୍ଦ; ଶାଳକରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ; ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ନାରାୟଣ ଅଛନ୍ତି ।

ଗୋଷ୍ଠେ ଚ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରୂପୀ ହରିସ୍ତୁ ଅଶ୍ଵେ ସଦା ତିଷ୍ଠତି ଵାମନାଖ୍ଯଃ । ସଂକର୍ଷଣଃ ଶୂଦ୍ରଵର୍ଣେ ସଦାସ୍ତି ଵୈଶ୍ଯେ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦୈଵ

ଗୋଷ୍ଠରେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ହରି ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ଅଶ୍ୱମାନେ ସଦା ବାମନ ଅଛନ୍ତି; ଶୂଦ୍ର ଜାତିରେ ସଦା ସଂକର୍ଷଣ ଅଛନ୍ତି; ବୈଶ୍ୟମାନେ ସଦା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଅଛନ୍ତି ।

ଜନାର୍ଦନଃ କ୍ଷତ୍ତ୍ରଜାତୌ ସଦାସ୍ତି ଦାଶେଷୁ ନିତ୍ଯଂ ମହିଦାସୋ ହରିସ୍ତୁ । ମହ୍ଯାଂ ନିତ୍ଯଂ ତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵଦୈଵ ହ୍ଯୁପେନ୍ଦ୍ରାଖ୍ଯୋ ହରିରେକଃ ସୁପର୍ଣ

କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିରେ ସଦା ଜନାର୍ଦନ ଅଛନ୍ତି; ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ମହିଦାସ ହରି ଅଛନ୍ତି; ପୃଥିବୀରେ ସଦା ଉପେନ୍ଦ୍ର ଏକ ହରି ଅଛନ୍ତି, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ।

ଗଜେ ସଦା ତିଷ୍ଠତି ଚକ୍ରପାଣିଃ ସଦାନ୍ତରେ ତିଷ୍ଠତି ଵିଶ୍ଵରୂପଃ । ନିତ୍ଯଂ ଶୁନି ତିଷ୍ଠତି ଭୂତଭାଵନଃ ପିପୀଲକାଯାମପି ସର୍ଵଦୈଵ

ହାତୀରେ ସଦା ଚକ୍ରପାଣି ଅଛନ୍ତି; ଭିତରେ ସଦା ବିଶ୍ୱରୂପ ଅଛନ୍ତି; କୁକୁରରେ ସଦା ଭୂତଭାବନ ଅଛନ୍ତି; ପିପିଳିକାରେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଅଛନ୍ତି ।

ତ୍ରିଵିକ୍ରମୋ ହରିରୂପ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ସର୍ଵଜାତାଵନନ୍ତରୂପୀ ହରିଶ୍ଚ । ହରେର୍ନ ଵର୍ଣୋସ୍ତି ନ ଗୋତ୍ରମସ୍ତି ନ ଜାତିରୀଶେ ସର୍ଵରୂପେ ଵିଚିତ୍ରେ

ତ୍ରିବିକ୍ରମ ହରି ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ହରି ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ହରିଙ୍କର କୌଣସି ଜାତି, କୌଣସି ଗୋତ୍ର, କୌଣସି ଜନ୍ମ ନାହିଁ—ସେ ସମସ୍ତ ରୂପର ଅଧିପତି, ଅଦ୍ଭୁତ ।

ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵଦା ଲକ୍ଷ୍ମଣା ତୁ ହରିଂ ସଦା ପ୍ରୀଣଯାମାସ ଦେଵୀ । ସପର୍ଯଯା ଵୈ କ୍ରିଯମାଣଯା ହରିଃ ପତିର୍ମମ ସ୍ଯାଦିତି ଚିନ୍ତଯାନା

ଏଭଳି ଜାଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣା ସଦା ଦେବୀ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, 'ହରି ମୋ ପତି ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ ।

ତତ୍ଯାଜ ଦେହଂ ଵିଷ୍ଣୁପତିତ୍ଵକାମା ମଦ୍ରେଷୁ ଵୈ ଵୀନ୍ଦ୍ର ପୁତ୍ରୀ ପ୍ରଜାତା । ସ୍ଵଯଂଵରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଯା ଅହଂ ଚ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଭୂପତୀନ୍ଦ୍ରାଵଯିତ୍ଵା

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ବିନ୍ଦ୍ର ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ମୋ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡିଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ, ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରି, ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲି ।

ପାଣିଗ୍ରହଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଯାଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ପୁରୀଂ ରମଯାମାସ ଦେଵୀ । ତଥୈଵାହଂ ଜାଂବଵତ୍ଯା ଵିଵାହଂ ମତ୍ପତ୍ନୀତ୍ଵେ କାରଣଂ ତ୍ଵାଂ ବ୍ରଵୀମି

ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ନଗରକୁ ନେଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲି । ଏହିପରି ଭାବରେ, ମୁଁ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିଥିଲି — ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, କିଏ ତାଙ୍କୁ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବାର କାରଣ ହେଲେ ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୩ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ସୋମସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀ ପୂର୍ଵସର୍ଗେ ବଭୂଵ ଭାର୍ଯା ମଦୀଯା ଜାମ୍ବଵତୀ ମମ ପ୍ରିଯା । ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ହ୍ଯଧିକା ଵୀନ୍ଦ୍ର କିଞ୍ଚିଦ୍ରୁଦ୍ରାଦିଭ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଗୁଣୈର୍ଵିହୀନା ॥ ୩,୨୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ, ଜାମ୍ବବତୀ — ମୋର ପ୍ରିୟା — ସୋମଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଏବଂ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିନ୍ଦ୍ର, ଜାମ୍ବବତୀ କିଛି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ, ତଥାପି ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ଗୁଣ ତାଙ୍କରେ ନଥିଲା ।

ଯଦାଵେଶୋ ବଲଵାନ୍ସ୍ଯାଦ୍ରମାଯାଂ ତଦାନାସ ପ୍ରିଯତେ କେଶଵୋଲମ୍ । ଯଦାଵେଶାଦ୍ଧ୍ରାସମୁପୈତି କାଲେ ତଦା ତାସାଂ ସାମ୍ଯମାହୁର୍ମହାନ୍ତଃ ॥ ୩,୨୩.

ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଧିଭୂତି ଆସେ, ମହାବଳୀ, ତେବେ କେଶବ ବିଶେଷ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ସେ ଅଧିଭୂତି ସମୟ ସହ ହ୍ରାସ ପାଏ, ତେବେ ମହାଜନମାନେ କହନ୍ତି ସେମାନେ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି ।

ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଵେଶଃ କିଞ୍ଚିଦସ୍ତ୍ଯେଵ ନିତ୍ଯମତସ୍ତାଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିଦାଧିକ୍ଯମସ୍ତି ॥ ୩,୨୩.

ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ସଦା କିଛି ଅଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଅଧିକତା ଅଛି ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଜାମ୍ବଵନ୍ତୀ ତୁ କୃଷ୍ଣ ଆରାଧନଂ କୀଦୃଶଂ ସା ଚକାର । ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି କୃପଯା ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ଆଧିକ୍ଯେ ଵୈ କାରଣଂ ତାଭ୍ଯ ଏଵ ॥ ୩,୨୩.

ଗରୁଡ କହିଲେ: ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଜାମ୍ବବନ୍ତୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେମିତି ପୂଜା କରିଥିଲେ? ମୋତେ ଦୟାକରି, ଏହା କହିବେ, ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଧିକତାର କାରଣ କଣ?

ଗରୁଡେନୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ । ମେଘଗଂଭୀରଯା ଵାଚା ଉଵାଚ ଵିନତାସୁତମ୍ ॥ ୩,୨୩.

ଗରୁଡଙ୍କ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଦେବକୀଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭଗବାନ, ମେଘର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ, ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଯା ପୂର୍ଵସର୍ଗେ ସୋମପୁତ୍ରୀ ବଭୂଵ ପିତୁର୍ଗୃହେ ଵର୍ତମାନାପି ସାଧ୍ଵୀ । ଜନ୍ମ ସ୍ଵକୀଯଂ ସାର୍ଥକଂ ଵୈ ଚକାର ପିତ୍ରା ସାକଂ ଵିଷ୍ଣୁଶୁଶ୍ରୂଷଣେ ନ ଚ ॥ ୩,୨୩.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ, ସେ ସୋମଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ, ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ସଦ୍ଗୁଣବତୀ । ସେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଅର୍ଥବତ୍ କରିଥିଲେ, ପିତା ସହ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେବା କରି ।