ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନଲୋ ଵୀନ୍ଦ୍ର ପୁତ୍ରୀଵାକ୍ଯଂ ସୁନିର୍ମଲମ୍ । ନମସ୍କାରଂ ଚ କୃତଵାନ୍ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଏହି ନିର୍ମଳ କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନଳ ନମସ୍କାର ଏବଂ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।

ସାପି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚକ୍ରେ ନମସ୍କାରଂ ସଦା ହରେଃ । ଏଵଂ ବହୁଦିନଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ପରମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ସେ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଓ ନମସ୍କାର କଲେ; ଏପରି ଅନେକ ଦିନ କରି, ସେ ପରମ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।

କଲେଵରଂ ଚ ତତ୍ଯାଜ ମରଣେ ହରିଚିନ୍ତଯା । ମତ୍ପିତୁର୍ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଭଗିନ୍ଯା ଉଦରେ ଖଗ ॥ ୩,୨୦.

ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ସେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ; ମୋ ପିତା ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ଓ ପକ୍ଷୀ।

କୈକେଯୀତି ଚ ନାମ୍ନା ସା ତ୍ଵଭଵଦ୍ଭଦ୍ରସଂଜ୍ଞକା । ଯସ୍ମାଦ୍ଭଦ୍ରଗୁଣୈର୍ଯୁକ୍ତା ଭଦ୍ରା ସା ଭଦ୍ରନାମିକା ॥ ୩,୨୦.

ସେ କୈକେୟୀ ନାମରେ ଭଲ ନାମ ଭଦ୍ରସଂଜ୍ଞାକା ହେଲେ; ଭଲ ଗୁଣ ଥିବାରୁ ସେ ଭଦ୍ରା, ଭଲ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।

ତସ୍ଯାତ୍ମଜୈଶ୍ଚ କୈକେଯୈଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଖଗସତ୍ତମ । ପ୍ରତ୍ଯାହୃତାମିମାଂ ଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଖଗସତ୍ତମ ॥ ୩,୨୦.

ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୈକେୟୀଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ସେ ଭଦ୍ରା ପୁନଃ ଆଣାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଵକ୍ଷ୍ଯେହଂ ମିତ୍ରଵିନ୍ଦାଯାଃ ପାଣିଗ୍ରହଣକାରଣମ୍ । ସାଵଧାନମନା ଭୂତ୍ଵା ଶୃଣୁ ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ର ସତ୍ତମ ॥ ୩,୨୦.

ମୁଁ ଏବେ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କ ବିବାହର କାରଣ କହିବି; ମନ ଦେଇ ଶୁଣ, ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ମିତ୍ରଵିନ୍ଦୋଵାଚ । ଯାନ୍ପୂର୍ଵସର୍ଗେପ୍ଯଵୃଣୋନ୍ନିକାମତୋ ହ୍ଯଗ୍ନୀଷୋମାନ୍ନାମିକା ମିତ୍ରଵିନ୍ଦା । ମିତ୍ରଂ ହରିଂ ପ୍ରାପ୍ତୁକାମା ସଦୈକ ତତ୍ରୋପାଯଂ ଚିନ୍ତଯାମାସଦେଵୀ ॥ ୩,୨୦.

ମିତ୍ରବିନ୍ଦା କହିଲେ: ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଅଗ୍ନିଷୋମା ନାମ ନେଇଥିଲି, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା ନାମରେ ପରିଚିତ; ସଦା ମୁଁ ମିତ୍ର ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, ତେଣୁ ସେ ଦେବୀ ସେଠାରେ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।

ହରିପ୍ରାପ୍ତୌ ସାଧନାଃ ସଂତି ତେଷୁ ମୁଖ୍ଯଂ କଚିଚ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵୀ । ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଶ୍ରଵଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାହୁଃ ପୁରାଣାନାଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକାନାଂ ସଦାପି ॥ ୩,୨୦.

ହରିଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ଉପାୟ ଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ନେଇ ଦେବୀ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେହି ସବୁ ଉପାୟ ମଧ୍ୟରୁ, ସତ୍ତ୍ୱିକ ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକର ଶ୍ରବଣକୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଵିଷ୍ଣୋରୁତ୍କର୍ଷୋ ଵର୍ତତେ ଯତ୍ର ଵାଯୋସ୍ତଥୋତ୍କର୍ଷଃ ସଜ୍ଜନାନାଂ ପୁରାଣେ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସଦା ଵିଷ୍ଣୁବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସଦୈଵ ନାନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରାଵ୍ଯଂ ସାଧନଂ ତତ୍ର ଚୈଵ ॥ ୩,୨୦.

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠି ବାୟୁଙ୍କର ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ପୁରାଣରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭାବି କରିବା ଉଚିତ୍; ସେଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ଶୁଣିବା ଉପାୟ ନୁହେଁ।

ଯସ୍ମିନ୍ଦିନେ ଶ୍ରଵଣଂ ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ଵ୍ଯର୍ଥମାହୁଃ କଥାଯାମ୍ । ସ୍ନାନ ଜପଃ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞଂ ଵ୍ରତଂ ଚ ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେ କୃଚ୍ଛ୍ରଚାନ୍ଦ୍ରୋ ଚ ଦତ୍ତମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଯେ ଦିନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ, ସେ ଦିନ ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସ୍ନାନ, ଜପ, ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା—ସବୁ କିଛି ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ।

ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ଦୀକ୍ଷା କଥାଂ ଵିନା ସମ୍ଯଗନୁଷ୍ଠିତାଂ ଵୈ । ଯୈର୍ନ ଶ୍ରୁତଂ ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ ସସଂପ୍ରଦାଯୈର୍ଗୁରୁଭିଃ ସଂଯୁତୈଶ୍ଚ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଥରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସଠିକ୍ ଭାବରେ କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ। ଯେମାନେ ଗୁରୁ ଓ ପରମ୍ପରା ସହିତ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବଞ୍ଚିତ।

ଯୈର୍ନ ଶ୍ରୁତଂ ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ ଯୈର୍ନ ଶ୍ରୁତଂ ବ୍ରହ୍ମକାଣ୍ଡଂ ପୁରାଣମ୍ । ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ଵ୍ଯର୍ଥମାହୁର୍ମମହାନ୍ତସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରାଵ୍ଯା ହରିଵାର୍ତା ସଦୈଵ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ପୁରାଣ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ବଡ଼ମାନେ ବ୍ୟର୍ଥ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତେଣୁ, ହରିଙ୍କର କଥା ସଦା ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍।

ନ ଯତ୍ର ଗୋଵିନ୍ଦକଥାମହାନଦୀ ନ ଯତ୍ର ନାରାଯଣପାଦସଂଶ୍ରଯଃ । ନ ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୋଃ ସତତଂ ଵଚୋସ୍ତି ନ ସଂଵସେତ୍ତତ୍କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ କଥଞ୍ଚିତ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଯେଉଁଠି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର କଥାର ମହାନଦୀ ବହେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଦରେ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ସବୁବେଳେ ନାହିଁ, ସେଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯସ୍ମିନ୍ ଗ୍ରାମେ ଭାଗଵତଂ ନ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ନ ଵର୍ତତେ ଭାଗଵତା ରସଜ୍ଞାଃ । ଯସ୍ମିନ୍ ଗୃହେ ନାସ୍ତି ଗୀତାର୍ଥସାରଃ ଯସ୍ମିନ୍ ଗ୍ରାମେ ନାମ ସହସ୍ରକଂ ଵା ॥ ୩,୨୦.

ଯେଉଁ ଗାଁରେ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଭାଗବତର ରସଜ୍ଞ ଲୋକ ନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ଘରେ ଗୀତାର ତତ୍ତ୍ୱସାର ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଗାଁରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସହସ୍ରନାମ ନାହିଁ,

ତଯୋ ରସଜ୍ଞା ଯତ୍ର ନ ସନ୍ତି ତତ୍ର ନ ସଂଵସେତ୍କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ କଥଞ୍ଚିତ୍ । ଯସ୍ମିନ୍ ଦିନେ ଦିଵ୍ଯକଥା ଚ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ଵାସ୍ତି ଜନ୍ତୋସ୍ତସ୍ଯ ଚାଯୁର୍ଵୃଥୈଵ ॥ ୩,୨୦.

ଯେଉଁଠି ଏମିତି ରସଜ୍ଞ ଲୋକ ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେ ଦିନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କଥା ନାହିଁ, ସେ ଦିନ ସେ ଜୀବର ଆୟୁ ନିଷ୍ଫଳ।

ଗର୍ଭେ ଗତେ ନାତ୍ର ଵିଚାର୍ଯମସ୍ତି ତନ୍ମନ୍ଯତେ ଦୁର୍ଲଭଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ । କର୍ଣଂ କଲ୍ପୈର୍ଭୂଷିତଂ ସୁଂଦରଂ ଚ ନ ସୁଂଦରଂ ଚାହୁରାର୍ଯା ରସଜ୍ଞାଃ ॥ ୩,୨୦.

ଗର୍ଭରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ପରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ନାହିଁ; ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦୁର୍ଲଭ। ଶୁଭ୍ର ଆଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା କାନ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉନାହିଁ, ଏହିପରି ମହାନ ରସଜ୍ଞମାନେ କହନ୍ତି।

ଵିଷ୍ଣୋଃ କଥାଖ୍ଯାଭରଣୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତଂ ତଦେଵ କର୍ଣଂ ସୁଂଦରଂ ଚାହୁରାର୍ଯାଃ । ତସ୍ମାତ୍ସଦା ଭାଗଵତାର୍ଥସାରଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଯେ ସତତଂ ଵାଚଯନ୍ତି ॥ ୩,୨୦.

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥାର ଆଳଙ୍କାର ଯେଉଁ କାନରେ ଅଛି, ସେଇ କାନକୁ ମହାନମାନେ ସୁନ୍ଦର ବୋଲି କହନ୍ତି। ତେଣୁ, ଯେମାନେ ସଦା ଭାଗବତର ତତ୍ତ୍ୱସାର ଶୁଣନ୍ତି ଓ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।

ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ସ୍ଵସ୍ଥମାହୁର୍ମହାନ୍ତୋ ମହତ୍ଫଲଂ ଚାସ୍ତି ତଥୈଵ ତେଷାମ୍ । ସୋଷ୍ଣୀଷକଞ୍ଚୁକଯୁତାଶ୍ଚ ହରେଃ କଥାଂ ଵୈ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଯେପି ଚ ପଠନ୍ତି ସଦୈଵ ମର୍ତ୍ଯାଃ ॥ ୩,୨୦.

ଏମିତି ଲୋକମାନଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ମହାନମାନେ ଶୁଭ୍ର ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ବଡ଼ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ମୁଣ୍ଡାସା ଓ କଞ୍ଚୁକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ହରିଙ୍କର କଥା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଧନ୍ୟ।

ସର୍ଵେପି ତେ ପୂଜନୀଯା ହି ଲୋକେ ନ ଵୈ ଶିଶ୍ରେ ଚୋଦରେ ଚୈଵ ସକ୍ତାଃ । ଯେ ଦାକ୍ଷିଣ୍ଯାଦର୍ଥଲୋଭାଦ୍ଵଦନ୍ତି ସଦା ପୁରାଣଂ ଭଗଵତ୍ତତ୍ତ୍ଵସାରମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଏମିତି ସମସ୍ତେ ଏହି ଜଗତରେ ପୂଜ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ପିଲା କିମ୍ବା ଉଦର ଲାଗି ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ନୁହେଁ। ଦାନଶୀଳତା କିମ୍ବା ଧନଲୋଭରେ ଯେମାନେ ସଦା ପୁରାଣର ଭଗବତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ସାର କହନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଜ୍ୟ।

ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯନ୍ତେ ତତ୍ତ୍ଵଗୋପ୍ଯାନି ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ଗତିଃ ସୂର୍ଯସୂନୁଃ ସଦୈଵ । ଯେ ଧର୍ମକାଣ୍ଡେ କର୍ମକାଣ୍ଡେ ସଦୈଵ ଉତ୍ପାଦଯନ୍ତେ ସୁରୁଚିଂ ତତ୍ର ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ତତ୍ତ୍ୱ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗତି ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ। ଯେମାନେ ଧର୍ମ ଓ କର୍ମ ଖଣ୍ଡରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।

ମୌଲ୍ଯେନ ଯେ କଥଯେଯୁଃ ପୁରାଣଂ ତେଷାଂ ଗତିଃ ସୂର୍ଯ ସୁନଃ ସଦୈଵ । ମୌଲ୍ଯେନ ଯେ ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଵୈ ହରିଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ଦାମ ନେଇ ପୁରାଣ କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗତି ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ। ଯେମାନେ ଦାମ ଦେଇ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।

ମୌଲ୍ଯେନ ଵେଦାଧ୍ଯଯନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ ତେଷାଂ ଗତିଃ ସୂର୍ଯସୂନୁଃ ସଦୈଵ । ଯଦୃଚ୍ଛଯା ପ୍ରାପ୍ତଧନେନ ଯେ ତୁ ସଂତୁଷ୍ଟାସ୍ତେ ହ୍ଯତ୍ର ଯୋଗ୍ଯାଃ ସଦୈଵ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ଦାମ ନେଇ ବେଦ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗତି ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ। ଯେମାନେ ଯେପରି ଧନ ମିଳେ, ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଯୋଗ୍ୟ।

ଧନାର୍ଜନେ ଯେ ତ୍ଵତିତୃଷ୍ଣାଭିଯୁକ୍ତାସ୍ତେଷାଂ ନ ଵୈ ଭାଗଵତେଧିକାରଃ । ମତ୍ଵା ଲୋକେ ହରିରେଵତି ନିତ୍ଯମନ୍ତର୍ଯାମୀ ନାସ୍ତି ତଦନ୍ଯ ଈଶଃ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ଧନ ଆର୍ଜନରେ ଅତି ଲୋଭୀ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗବତରେ ଅଧିକାର ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ହରି ସଦା ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ବୋଲି ଜାଣି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଈଶ୍ୱର ନାହିଁ।

ଏଵଂ ସଦା ଯେ ପ୍ରଵିଚିନ୍ତଯନ୍ତି ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ବିଭୃଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁରେଷାମ୍ । ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନାମଶୁଭଂ ନାସ୍ତି ନାସ୍ତି ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ ସଂଶଯଜ୍ଞାନରୂପାତ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଯେମାନେ ଏପରି ଭାବରେ ସଦା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଯୋଗକ୍ଷେମ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖନ୍ତି। ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଶୁଭ ନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ସନ୍ଦେହ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

କର୍ମାନୁସାରେଣ ହରିର୍ଦଦାତି ଫଲଂ ଶୁଭାନାମଶୁଭସ୍ଯ ଚୈଵ । ଅତସ୍ତଦର୍ଥଂ ନୈଵ ଯତ୍ନଂ ଚ କୁର୍ଯାଦ୍ଧନାର୍ଥଂ ଵୈ ହରିତତ୍ତ୍ଵେ ଚ କୁର୍ଯାତ୍ ॥ ୩,୨୦.

କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ହରି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଧନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଅତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯମନ୍ତ୍ରଂ ଜପିତ୍ଵା ଵିସର୍ଜଯିତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନିର୍ମାଲ୍ଯଗନ୍ଧମ୍ । ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣଂ ସଂଶ୍ରାଵଯେତ୍ସର୍ଵଵେତ୍ତାପି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୨୦.

ଏହିପରି, ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଜପି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ପିନ୍ଧା ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ, ଶୁଚି ହୋଇ, ଭାଗବତ ପୁରାଣ ପଠିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି କାମ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ସଦା କରିବା ଦରକାର।

କର୍ମାନୁସାରେଣ ଧନାର୍ଜନଂ ଚ ଵେଦାର୍ଜନଂ ଶାସ୍ତ୍ରସମାର୍ଜନଂ ଚ । ଭଵିଷ୍ଯତି ଶ୍ରଵଣଂ ଚାପି ଵିଷ୍ଣୋରତ୍ଯାଦରାଚ୍ଛ୍ରଵଣଂ ଦୁର୍ଘଟଂ ଚ ॥ ୩,୨୦.

ଜଣେ ଲୋକ ତାଙ୍କ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଧନ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।

ଅତ୍ଯାଦରାଦ୍ଭାଗଵତସ୍ଯ ସାରମାସ୍ଵାଦଯେଦ୍ଦୁର୍ଘଟଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ । ଆସ୍ଵାଦ୍ଯ ତଦ୍ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣମାନନ୍ଦବାଷ୍ପୈର୍ଯୁକ୍ତତା ଦୁର୍ଘଟା ଚ ॥ ୩,୨୦.

ଅତି ଭକ୍ତିରେ ଭାଗବତର ମଧ୍ୟରୁ ମূল ରସ ଉପଭୋଗ କରିବା ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣର ରସ ଉପଭୋଗ କରି, ଆନନ୍ଦର ଲୁହାରେ ଭରିଯିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵା ନାଂ ନିର୍ଣଯଂ ଧାରଣଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଘଟଂ ଚାହୁରାର୍ଯାଃ ସମସ୍ତମ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଧାରଣାନନ୍ତରଂ ଚ କାମକ୍ରୁଧୋର୍ଜାରଣଂ ଦୁର୍ଘଟଂ ଚ ॥ ୩,୨୦.

ତତ୍ତ୍ୱର ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି ଏହାକୁ ମନେ ରଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ବୋଲି ଆର୍ଯ୍ୟମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି ଧାରଣ କରିବା ପରେ ଅଭିଲାଷ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।