ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯା ଉତ୍ତରଦିଗ୍ଭାଗେ କ୍ରୋଶଯୁଗ୍ମେ ମହାତଲେ । ଗର୍ତଭୂତେ ଚ ଏକାନ୍ତେ ଚଚାର ତପ ଉତ୍ତମମ୍ ॥ ୩,୧୯.

ତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ଦୁଇ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ, ବଡ଼ ମାଟିରେ, ଏକ ଗହୀର ଗଡ଼ିରେ, ସେ ଏକାନ୍ତରେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ତତ୍ରାସୀଚ୍ଚ କୁମାରିକା । ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୧୯.

ସେଠାରେ ତାରୁଣୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ବସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

କୁମାର୍ଯୁଵାଚ । ତ୍ଵମେଵ ମାତା ଚ ପିତା ତ୍ଵମେଵ ଭର୍ତା ଚ ସଖାତ୍ଵମେଵ । ତ୍ଵମେଵ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗୁରୁର୍ଗରୀଯାନ୍ମିତ୍ରଂ ସ୍ଵସା ତ୍ଵଂ ମମ ଵଲ୍ଲଭଶ୍ଚ ॥ ୩,୧୯.

ତାରୁଣୀ କହିଲେ: ଆପଣେ ମୋର ମା, ଆପଣେ ମୋର ବାପା, ଆପଣେ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଓ ବନ୍ଧୁ। ଆପଣେ ମୋର ପୁଅ, ମୋର ଗୁରୁ, ମୋର ସଂଗୀ, ମୋର ଭଉଣୀ ଓ ପ୍ରିୟଜନ।

ଅନାଦ୍ଯନନ୍ତେଷ୍ଵପି ଜନ୍ମସୁ ପ୍ରଭୋ ଵିଚାର୍ଯମାଣା ନ ଵିଜାନେପ୍ଯହଂ ଚ । ଏତୈ ହି ସର୍ଵେ ଚ ନିମିତ୍ତମାତ୍ରତଃ ପିତ୍ରାଦଯସ୍ତ୍ଵଂ ହ୍ଯନିମିତ୍ତମାତ୍ରତଃ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଅନେକ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କିଛି ଜାଣେନି। ବାପା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ଆପଣେ କାରଣ ଛଡ଼ା କାରଣ।

ଅତୋ ମୁରାରେଶ୍ଚ ତଵୈଵ ଭାର୍ଯା ଭୂଯାସମିତ୍ଯେଵ ତଦା ଵ୍ରତଂ ମେ । ଦୁଃ ସଂଗମାତ୍ରାଦିସମାଗମଂ ନ ସଂସିଦ୍ଧିରିତ୍ଯେଵ ଵଦାନ୍ଯମୂର୍ତେ ॥ ୩,୧୯.

ଏହିକାରଣରୁ, ମୁରାରି, ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ଚାହେଁ—ଏହା ମୋର ବ୍ରତ। ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ ମିଳନରେ କୌଣସି ସଫଳତା ନାହିଁ, ହେ ଦୟାମୟ।

ତ୍ଵଦ୍ଦୂଷକାଣାଂ ତଵ ଦାସଵର୍ଯ ଵିଦୂଷକାଣାଂ ଦର୍ଶନଂ ଛିନ୍ଧି ଦେଵ । ଗୁରୁଦ୍ରୁହାଂ ଦର୍ଶନଂ ଛିନ୍ଧି ଵିଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତଦ୍ରୁହାଂ ମିତ୍ରତାଂ ଛିନ୍ଧି କୃଷ୍ଣ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ଦେବ, ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାସମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଖ୍ୟତା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ।

ତଵ ଧ୍ରୁଗ୍ଭିର୍ଭାଷଣଂ ଛିନ୍ଧି ଦେଵ ତ୍ଵଂ ସଂଗମଂ ଦେହି ପଦାରଵିନ୍ଦେ । ଶ୍ରୀଶୈଲଵାସାଯ ନମୋନମସ୍ତେ ନମୋନମଃ ଶ୍ରୀନିଵାସାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ଦେବ, ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଭାଷଣ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ମୋତେ ସଂଗମ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶ୍ରୀଶୈଳବାସୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।

ସ୍ଵାମିନ୍ ପରାଵର ରମେଶ ନିଦାନମୂର୍ତେ କାଲୋ ମହାନପି ଗତଶ୍ଚ ନିଦର୍ଶନନ୍ତେ । ଅନନ୍ତଜନ୍ମାର୍ଜିତସାଧନୈଶ୍ଚ ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଯାଚ୍ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜସ୍ଯ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ବଡ଼ ସମୟ ଶେଷ ହେଲା। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ଚାରିଭୁଜା ରୂପର ଦର୍ଶନ ମୋତେ ମିଳୁ।

କଥଂ ମମ ସ୍ଯାତ୍ତଵ ଦର୍ଶନଂ ପ୍ରଭୋ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଦୋଷୈଶ୍ଚ ସୁସଂଗତାଯାଃ । ଦାସ୍ଯାସ୍ପଦାଯାସ୍ତଵ ଦାସଦାସ୍ଯାଃ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଥିବା ମୋତେ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିବ? ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ସେବାର ଅବସ୍ଥା ଦିଅନ୍ତୁ। ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଥା ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶ୍ରୀନିଵାସୋ ଦଯାନିଧିଃ । ପ୍ରାଦୁରାସୀଦ୍ଵରଦରାଟ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯା ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୩,୧୯.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ପାଇ, ଦୟାର ସାଗର ଶ୍ରୀନିବାସ ବିଷ୍ଣୁ, ବରଦରାଜ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରୂପେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵରଦୋହମିହାଗତଃ । ହରିଣୋଦୀରିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରାହ ସ୍ମିତାନନା ॥ ୩,୧୯.

ବର ଚାହ, ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ବରଦାତା ହୋଇ ଏଠାରେ ଆସିଛି। ହରିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଥିବା ମୁହଁରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଉଵାଚ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁମ୍ । ଅହଂ ହି ଭାର୍ଯା ଭୂଯାସଂ ତଵ ମାଧଵ ସୁଂଦର ॥ ୩,୧୯.

ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ହେ ସୁନ୍ଦର ମାଧବ, ମୁଁ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବି'।

ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀନିଵାସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ । ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ଅହଂ କୁମାରି ସୁଭଗେ କୃଷ୍ଣଜନ୍ମନି ଭୂତଲେ ॥ ୩,୧୯.

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀନିବାସ କହିଲେ— 'ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ କନ୍ୟା, କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମରେ—'

ଭଵାମି ତଵ ଭର୍ତାହଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା । ଏଵମୁକ୍ତା ସୁତା କନ୍ଯା ପୁରଣ୍ଯରାଶିଂ ହରିଂ ପରମ୍ ॥ ୩,୧୯.

'ମୁଁ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବି, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ।' ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପୁରଣ୍ୟର ଝିଅ ଏହି ପରମ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଉଵାଚ ପରମପ୍ରୀତା ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା । କନ୍ଯୋଵାଚ । କୃଷ୍ଣଜନ୍ମନ୍ଯହଂ ପତ୍ନୀ ଭୂଯାସଂ ପ୍ରଥମେହନି ॥ ୩,୧୯.

ଅତି ଆନନ୍ଦରେ, ହୃଦୟ ଭରି ଉତ୍ସାହରେ, ସେ କନ୍ୟା କହିଲେ— 'କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମର ପତ୍ନୀ ହେବି।'

ସଂସ୍କାରାତ୍ପ୍ରଥମଂ ଚାହମଂ ଗନାଭ୍ଯଃ ସମାଵୃଣେ । ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ମଧୁସୂଦନଃ ॥ ୩,୧୯.

'ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କାରରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମକୁ ବାଛିଛି।' ଏଭଳି 'ଓଁ' କହି, ସେ କଥା କହିଲାପରେ, ମଧୁସୂଦନ ପୁଣି କହିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । କୁମାର୍ଯା ଵିଧୃତତ୍ଵାଚ୍ଚ ମତ୍ପ୍ରଦାନାଚ୍ଚ ଭାମିନି । ତେଷାଂ ମନୋଭୀଷ୍ଟସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ॥ ୩,୧୯.

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— 'ଏହି କନ୍ୟା ମୋତେ ବାଛିଛି ଏବଂ ମୁଁ ତାକୁ ଦେଇଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତେଁମାନଙ୍କର ମନର ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହେବ— ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ଇତି ତସ୍ଯୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ଦେହଂ ତତ୍ରୈଵ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ କୁମାରୀ ଚୈଵ ପୁତ୍ରିକା ॥ ୩,୧୯.

ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ସେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ପୁଣି ଝିଅ ହେଲେ।

କୁମ୍ଭ କସ୍ଯ ଗୃହେ ଜାତା ନୀଲା ନାମ୍ନା ତୁ ସା ସ୍ମୃତା । କୁଂଭକସ୍ତୁ ମହାଭାଗ ନନ୍ଦଶୋଭସ୍ଯ ଶାଲକଃ ॥ ୩,୧୯.

ସେ କୁମ୍ଭକଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ 'ନୀଳା' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା। ହେ ମହାଭାଗ, କୁମ୍ଭକ ନନ୍ଦଶୋଭଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ।

କଲ୍ପଵାହଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପିତୄଣାଂ ପ୍ରଥମଃ ସ୍ମୃତଃ । ତସ୍ଯ ଗତ୍ଵା ଗୃହମହଂ ଵୃଷଭାଚଲଵାସିନଃ । ଶିଵସ୍ଯ ଵରତଶ୍ଚୈଵ ତ୍ଵଜେଯଃ ଖଗସତ୍ତମ ॥ ୩,୧୯.

ସେ 'କଳ୍ପବାହ' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ, ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଭାବରେ ସ୍ମୃତ। ମୁଁ ଏହି ବୃଷଭାଚଳର ବାସିନ୍ଦାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲି, ଶିବଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜୟ।

ଦିତିଜାନ୍ଵିନିହତ୍ଯୈଵ ନୀଲା ପ୍ରାପ୍ତା ଖଗେଶ୍ଵର । ତତୋ ନାଗ୍ନିଜିତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଗୃହେ ଜାତା କୁମାରିକା ॥ ୩,୧୯.

ଦିତିର ସନ୍ତାନମାନେଂକୁ ବଧ କରି, ନୀଳା ଖଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ରାଜା ନାଗ୍ନିଜିତଙ୍କ ଘରେ ଏକ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ନାଗ୍ନିଜିତ୍କଵ୍ଯଵାହୋଭୂତ୍କନ୍ଯା ନୀଲାହ୍ଵଯାଭଵତ୍ । ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ ଚାହଂ ଗୋଵୃଷାନ୍ସପ୍ତସଂଖ୍ଯକାନ୍ ॥ ୩,୧୯.

ନାଗ୍ନିଜିତଙ୍କ ବିବାହ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ସେ କନ୍ୟା 'ନୀଳା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ, ମୁଁ ସାତଟି ବଳଦକୁ ବଶ କରିଥିଲି।

ଶିଵସ୍ଯ ଵରତଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯଵଧ୍ଯାନ୍ଦେଵମାନୁଷୈଃ । ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵୃଷାନ୍ନୃପାଞ୍ଜିତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ତା ନୀଲା ମହାଖଗ ॥ ୩,୧୯.

ଶିବଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେଇ ବଳଦମାନେ ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଶ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନଥିଲେ। ବଳଦମାନେଂକୁ ବାନ୍ଧି, ରାଜାମାନେଂକୁ ହରାଇ, ମୁଁ ନୀଳାଙ୍କୁ ଜିତିଲି, ହେ ମହାପକ୍ଷୀ।

କୁଂଭକସ୍ଯ ସୁତା ନୀଲା ଦେହସ୍ଥାଃ ପ୍ରାଵିଶନ୍ ଭୃଶମ୍ । ଏକାଵଯଵତୋ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ରୈଵ ସାଵିଶତ୍ ॥ ୩,୧୯.

କୁମ୍ଭକଙ୍କ ଝିଅ ନୀଳା ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଭଲଭାବେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏକ ଦେହ ଥିବାରୁ, ସେ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲେ।

ଭୂମୌ ଦ୍ଵିଧା ସଂପ୍ରଜାତା କୁମାର୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ । ଭଦ୍ରାଜନ୍ମ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ରସତ୍ତମ ॥ ୩,୧୯.

ପୃଥିବୀରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଇଟି କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା କହିବି; ଶୁଣ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୦ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଯା ପୂର୍ଵସର୍ଗେ ନଲସଂଜ୍ଞସ୍ଯ ଵୀନ୍ଦ୍ର ପୁତ୍ରୀ ଭୂତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁପତ୍ନୀ ସକାମା । ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଭ୍ରମଣଂ ଵୈ ଚକାର ଗୁଣେନ ଭଦ୍ରା ଭଦ୍ରସଂଜ୍ଞା ବଭୂଵ ॥ ୩,୨୦.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ— ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ, ନଳ ନାମକ ବୀରଙ୍କ ଝିଅ ଭଦ୍ରା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ, ସେ ପରିକ୍ରମା କରି, 'ଭଦ୍ରା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।

କନ୍ଯାଭାଵେ ସଂସ୍ଥିତାଂ ଭଦ୍ରସଂଜ୍ଞାଂ ପିତା ନଲସ୍ତ୍ଵବ୍ରଵୀତ୍ତାଂ ସ ପଶ୍ଯନ୍ । ଭଦ୍ରେ କିମର୍ଥଂ ଗାତ୍ରପୀଡାଂ କରୋଷି ଫଲଂ ହି ତନ୍ନନ୍ଦିନି ମେ ଵଦସ୍ଵ ॥ ୩,୨୦.

କନ୍ୟା ଭାବରେ ଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ବାପା ନଳ ତାକୁ ଦେଖି କହିଲେ— 'ଭଦ୍ରା, କାହିଁକି ତୁମେ ଦେହକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଛ? ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ କଣ ଫଳ ଆଶା କରୁଛ, କହ।'

ଭଦ୍ରୋଵାଚ । ଶୃଣୁତ୍ଵଂ ମେ ତାତ ନମସ୍କ୍ରିଯାଦେଃ ଫଲଂ ଵକ୍ତୁଂ କା ସମର୍ଥା ଭଵେଚ୍ଚ ॥ ୩,୨୦.

ଭଦ୍ରା କହିଲେ— 'ଶୁଣ, ବାପା, ନମସ୍କାର ଓ ପୂଜାର ଫଳ କିଏ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?'

ତଥାପ୍ଯହଂ ତଵ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତାତ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁ ସମ୍ଯଗ୍ଘିତାଯ । ସଦା ହରିମର୍ମ ନାଥୋ ଦଯାଲୁରହଂ ହରେସ୍ତଵ ଦାସାନୁଦାସୀ । ମାଂ ପାହି ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତଵ ଵନ୍ଦେ ପଦେ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଣାମଂ ଚାକରୋଦ୍ଦଣ୍ଡରୂପମ୍ ॥ ୩,୨୦.

'ତଥାପି, ମୋ ସାଧ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ କହିବି, ବାପା, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ସଦା ହରି ମୋର ନାଥ, ସେ ଦୟାଳୁ; ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦାସଙ୍କର ଦାସୀ। "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବିଷ୍ଣୁ; ମୁଁ ତୁମ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରେ"—ଏଭଳି କହି, ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।'