ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଯତୋ ଲୋକେ ସୁସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ସଂଦା ଜ୍ଞେଯା ଵିଧଵାସ୍ତେ ହି ନିତ୍ଯମ୍ । ଅନାଦିନିତ୍ଯଂ ଭୁଵନୈକସାରଂ ସୁସୁଂଦରଂ ମୋକ୍ଷଦଂ କାମଦଂ ଚ ॥ ୩,୧୯.

ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ସଂସାରରେ ସମସ୍ତ ଜଣାଣୀକୁ ବିଧବା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ପତି ସଦା ଏମିତି। ଯିଏ ଆଦିହୀନ, ନିତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର, ଅତି ସୁନ୍ଦର, ମୋକ୍ଷ ଓ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।

ଏତାଦୃଶଂ ନ ଵିଜାନନ୍ତି ଯାସ୍ତୁ ସର୍ଵାସ୍ତା ଵୈ ଵିଧଵାଃ ସର୍ଵଦୈଵ । ନିମିତ୍ତଭୂତଂ ଭର୍ତୃରୂପଂ ଚ ଜୀଵଂ ଦୈଵୋପେତଂ ହରିଭକ୍ତ୍ଯା ଵିହୀନମ୍ ॥ ୩,୧୯.

ଯେଉଁ ଜଣାଣୀମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତିନାହାଁ, ସେମାନେ ସଦା ସତ୍ୟରେ ବିଧବା। ଯିଏ ପତିର ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଜୀବ ମାତ୍ର କାରଣ ହେଉଛି, ଯଦି ହରିଭକ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ କର୍ମଫଳରେ ବନ୍ଧା।

ସୁକଶ୍ମଲଂ ନଵରନ୍ଧ୍ରୈଃ ସ୍ରଵନ୍ତଂ ଦୁର୍ଗନ୍ଧଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵଦା କୁତ୍ସିତଂ ଚ । ଏତାଦୃଶେ ଭର୍ତୃଜୀଵେ ନୁ ତାତ ପ୍ରଯୋଜନଂ ନାସ୍ତି କୃଷ୍ଣଂ ଵିହାଯ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ପ୍ରିୟ, ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ତେବେ ଏମିତି ନବ ରନ୍ଧ୍ରରୁ ସରୁଥିବା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା, ସଦା ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ଘୃଣିତ ଦେହର ପତି କଣ କାମର?

ଦେଵସ୍ତ୍ରିଯୋ ନିଜଭର୍ତୄନ୍ଵିହାଯ ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ପ୍ରୀଣଯନ୍ତ୍ଯେଵ ନିତ୍ଯମ୍ । ଅତଶ୍ଚ ତାଃ ସଧଵାଃ ସର୍ଵଦୈଵ ଲୋକୈର୍ଵନ୍ଦ୍ଯା ନାତ୍ର ଵିଚାର୍ଯମସ୍ତି ॥ ୩,୧୯.

ଦେବୀମାନେ ନିଜ ପତିମାନେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେଠାରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ସେମାନେ ସଦା ସତୀ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଭର୍ତାସ୍ତେ ହରିଭକ୍ତା ଯଦି ସ୍ଯୁରାସାଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଜନ୍ମସାଫଲ୍ଯମେଵ । ଅନେକଜନ୍ମାର୍ଜିତପୁଣ୍ଯସଂଚଯୈସ୍ତଦ୍ଭର୍ତାରୋ ହରିଭକ୍ତା ଭଵେଯୁଃ ॥ ୩,୧୯.

ଯଦି ଜଣାଣୀମାନେଙ୍କର ପତିମାନେ ହରିଭକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ସଫଳ। ଅନେକ ଜନ୍ମର ନିର୍ମଳ ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ହରିଭକ୍ତ ପତି ମିଳେ।

ଯଦ୍ଭର୍ତାରୋ ହରିଭକ୍ତା ନ ସଂତି ତାଭିସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵୀଯଗାତ୍ରଂ ଭୃଶଂ ହି । ସ୍ଵଭର୍ତୃତଂ କୃଷ୍ଣରୂପଂ ହରିଂ ଚ ସ୍ମୃତ୍ଵା ସମ୍ଯଗ୍ଯଦି ଗାତ୍ରଂ ତ୍ଯଜେଯୁଃ ॥ ୩,୧୯.

ଯଦି ପତିମାନେ ହରିଭକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ତେବେ ଏମିତି ଜଣାଣୀମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ନିଜ ପ୍ରକୃତ ପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ କରି, ଯଦି ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଉଚିତ।

ତଦା ନୈଵ ହ୍ଯାତ୍ମହତ୍ଯାଦିଦୋଷାଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାମେଵଂ ନିର୍ଣଯୋଯଂ ହି ଶାସ୍ତ୍ରେ । ଯଦ୍ଭର୍ତାରୋ ନ ଵିଜାନନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଂ ତାସାଂ ସଂଗୋ ନୈଵ କାର୍ଯଃ କଦାପି ॥ ୩,୧୯.

ତେବେ, ଏମିତି ଜଣାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଓ ଏପରି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରର। ଯଦି ପତିମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତିନାହାଁ, ସେମାନଙ୍କ ସହ କେବେ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଅନେକ ଜନ୍ମାର୍ଜିତପୁଣ୍ଯସଂଚଯାତ୍ତଦ୍ଭର୍ତାରୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ଭଵେଯୁଃ । କଲୌ ଯୁଗେ ଦୁର୍ଲଭା ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ହରେଭକ୍ତିର୍ଦୁର୍ଲଭା ସର୍ଵଦୈଵ ॥ ୩,୧୯.

ଅନେକ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଜଣାଣୀମାନେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ପତି ପାଆନ୍ତି। କଳିଯୁଗରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ହରିଭକ୍ତି ସଦା ଦୁର୍ଲଭ।

ହରେଃ କଥା ଦୁର୍ଲଭା ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ହରେର୍ଦୀକ୍ଷା ଦୁର୍ଲଭା ଦୁର୍ଲଭା ଚ । ହରେସ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ନିର୍ଣଯୋ ଦୁର୍ଲଭୋ ହି ହରେର୍ଦାସୈଃ ସଂଗମୋ ଦୁର୍ଲଭଶ୍ଚ ॥ ୩,୧୯.

ମାନବ ଲୋକରେ ହରିଙ୍କ କଥା ଦୁର୍ଲଭ, ହରିଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା ଦୁର୍ଲଭ, ହରିଙ୍କ ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିବା ଦୁର୍ଲଭ, ହରିଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଵୈ ମୁରାରେର୍ନମସ୍କାରୋ ଦୁର୍ଲଭୋ ଵୈ କଲୌ ଚ । ତଦ୍ଭକ୍ତାନାଂ ପାଲନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ହ୍ଯନ୍ନଦାନମ୍ ॥ ୩,୧୯.

ମୁରାରିଙ୍କ ପରିକ୍ରମା କରିବା କଳିଯୁଗରେ ଦୁର୍ଲଭ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ତନ୍ତ୍ରୋକ୍ତପୂଜା ଦୁର୍ଲଭା ଵୈ ମୁରାରେର୍ନାମଗ୍ରହୋ ଦୁର୍ଲଭଶ୍ଚଵ ଵିଷ୍ଣୋଃ । ସୁଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ପୁଜନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ହି ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଭାଷଣଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ॥ ୩,୧୯.

ତନ୍ତ୍ର ଉପଦେଶିତ ମୁରାରିଙ୍କ ପୂଜା ଦୁର୍ଲଭ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ଶାଲଗ୍ରାମସ୍ପର୍ଶନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ସଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ହି । ଗୋସ୍ପର୍ଶନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ସଦ୍ଗାଯନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ସଦ୍ଗୁରୁଞ୍ଚ ॥ ୩,୧୯.

ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦୁର୍ଲଭ। ମାନବ ଲୋକରେ ଗାଈ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ, ପବିତ୍ର ଗୀତ ଗାଇବା ଏବଂ ସତ୍ୟ ଗୁରୁ ମିଳିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ସଦ୍ଭାର୍ଯାଃ ସତ୍ପୁତ୍ରକା ଦୁର୍ଲଭା ହି ଶେଷାଚଲସ୍ଥସ୍ଯ ହରେଶ୍ଚ ଦର୍ଶନମ୍ । ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ରଙ୍ଗନାଥସ୍ଯ ତୀରେ କାଵେର୍ଯା ଵୈ ଦର୍ଶନଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦ୍ଯାଃ ॥ ୩,୧୯.

ସତ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସତ୍ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଲଭ, ଶେଷାଚଳରେ ବସିଥିବା ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। କାବେରୀ ତୀରରେ ରଙ୍ଗନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ବିଷ୍ଣୁପଦରେ ଦର୍ଶନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

କାଞ୍ଚୀକ୍ଷେତ୍ରେ ଵରଦରାଜସ୍ଯ ସେଵା ସୁଦୁର୍ଲଭା ଦର୍ଶନଂ ଚୈଵ ଲୋକେ । ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ଦର୍ଶନଂ ରାମସେତୋଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା ମଧ୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେ ଚ ଶକ୍ତିଃ ॥ ୩,୧୯.

କାଞ୍ଚୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ବରଦରାଜଙ୍କ ସେବା ଏହି ଜଗତରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ, ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ରାମଙ୍କ ସେତୁ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ମଧ୍ବ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତତା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ଭୀମାତୀରେ ସଂସ୍ଥିତସ୍ଯାପି ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ଦର୍ଶନଂ ଚାହୁରାର୍ଯାଃ । ରେଵାତୀରେ ସଂସ୍ଥିତସ୍ଯାପି ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗଯାକ୍ଷେତ୍ରେ ଵିଷ୍ଣୁପାଦସ୍ଯ ଚୈଵ ॥ ୩,୧୯.

ଭୀମା ନଦୀ ପାରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ମହାନ୍ଭାବମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ ରେବା ନଦୀ ପାରେ ଓ ଗୟା କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ତଥା ବଦ୍ରୌ ସଂସ୍ଥିତ ସ୍ଯାପି ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ସ୍ଥିତାନାମ୍ । ଶେଷାଚଲେ ଶ୍ରୀନିଵାସାଶ୍ରମେ ଚ ତପସ୍ଵିନୋ ଦୁର୍ଲଭା ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ॥ ୩,୧୯.

ଏହିପରି ବଦରୀରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏହି ମଣିଷ ଲୋକରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ। ଶେଷାଚଳ ଓ ଶ୍ରୀନିବାସ ଆଶ୍ରମରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲୋକରେ ଦର୍ଶନ ଦୁର୍ଲଭ।

ପ୍ରଯାଗାଖ୍ଯେ ମାଧଵସ୍ଯାପି ନିତ୍ଯଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଵୈ ନୃଣାଂ ହି ॥ ୩,୧୯.

ପ୍ରୟାଗ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ମଧବଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ମଣିଷମାନେ ପାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।

ଅତୋ ନେଚ୍ଛାମି ଭର୍ତାରଂ କୃଷ୍ଣାଦନ୍ଯଂ କଦାଚନ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ପିତରଂ ଯଯୌ ଶେଷାଚଲଂ ପ୍ରତି ॥ ୩,୧୯.

ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ କେବେ ବି କୃଷ୍ଣାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ୱାମୀ ଚାହେଁନି। ଏଭଳି କହି ଶେଷାଚଳକୁ ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ସେ ଚାଲିଗଲେ।

କପିଲାଖ୍ଯମହାତୀର୍ଥେ ଆରୁରୋହ ମହାଗିରିମ୍ । ତତ୍ରସ୍ଥଂ ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନତ୍ଵା ମହାସତୀ ॥ ୩,୧୯.

କପିଳ ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀରେ ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାସତୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ତ୍ରିଦିନଂ ସମୁପୋଷ୍ଯାଥ ଗତ୍ଵା ପାପଵିନାଶନମ୍ । ତତ୍ରସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଵାହାର୍ଥମେକାନ୍ତଂ ପ୍ରଯଯାଵଥ ॥ ୩,୧୯.

ତିନି ଦିନ ଉପବାସ କରି, ପାପ ନାଶକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିବାହ ପାଇଁ ଏକାକି ଚାଲିଗଲେ।

ତସ୍ଯା ଉତ୍ତରଦିଗ୍ଭାଗେ କ୍ରୋଶଯୁଗ୍ମେ ମହାତଲେ । ଗର୍ତଭୂତେ ଚ ଏକାନ୍ତେ ଚଚାର ତପ ଉତ୍ତମମ୍ ॥ ୩,୧୯.

ତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ଦୁଇ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ, ବଡ଼ ମାଟିରେ, ଏକ ଗହୀର ଗଡ଼ିରେ, ସେ ଏକାନ୍ତରେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ତତ୍ରାସୀଚ୍ଚ କୁମାରିକା । ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୧୯.

ସେଠାରେ ତାରୁଣୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ବସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

କୁମାର୍ଯୁଵାଚ । ତ୍ଵମେଵ ମାତା ଚ ପିତା ତ୍ଵମେଵ ଭର୍ତା ଚ ସଖାତ୍ଵମେଵ । ତ୍ଵମେଵ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗୁରୁର୍ଗରୀଯାନ୍ମିତ୍ରଂ ସ୍ଵସା ତ୍ଵଂ ମମ ଵଲ୍ଲଭଶ୍ଚ ॥ ୩,୧୯.

ତାରୁଣୀ କହିଲେ: ଆପଣେ ମୋର ମା, ଆପଣେ ମୋର ବାପା, ଆପଣେ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଓ ବନ୍ଧୁ। ଆପଣେ ମୋର ପୁଅ, ମୋର ଗୁରୁ, ମୋର ସଂଗୀ, ମୋର ଭଉଣୀ ଓ ପ୍ରିୟଜନ।

ଅନାଦ୍ଯନନ୍ତେଷ୍ଵପି ଜନ୍ମସୁ ପ୍ରଭୋ ଵିଚାର୍ଯମାଣା ନ ଵିଜାନେପ୍ଯହଂ ଚ । ଏତୈ ହି ସର୍ଵେ ଚ ନିମିତ୍ତମାତ୍ରତଃ ପିତ୍ରାଦଯସ୍ତ୍ଵଂ ହ୍ଯନିମିତ୍ତମାତ୍ରତଃ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଅନେକ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କିଛି ଜାଣେନି। ବାପା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ଆପଣେ କାରଣ ଛଡ଼ା କାରଣ।

ଅତୋ ମୁରାରେଶ୍ଚ ତଵୈଵ ଭାର୍ଯା ଭୂଯାସମିତ୍ଯେଵ ତଦା ଵ୍ରତଂ ମେ । ଦୁଃ ସଂଗମାତ୍ରାଦିସମାଗମଂ ନ ସଂସିଦ୍ଧିରିତ୍ଯେଵ ଵଦାନ୍ଯମୂର୍ତେ ॥ ୩,୧୯.

ଏହିକାରଣରୁ, ମୁରାରି, ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ଚାହେଁ—ଏହା ମୋର ବ୍ରତ। ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ ମିଳନରେ କୌଣସି ସଫଳତା ନାହିଁ, ହେ ଦୟାମୟ।

ତ୍ଵଦ୍ଦୂଷକାଣାଂ ତଵ ଦାସଵର୍ଯ ଵିଦୂଷକାଣାଂ ଦର୍ଶନଂ ଛିନ୍ଧି ଦେଵ । ଗୁରୁଦ୍ରୁହାଂ ଦର୍ଶନଂ ଛିନ୍ଧି ଵିଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତଦ୍ରୁହାଂ ମିତ୍ରତାଂ ଛିନ୍ଧି କୃଷ୍ଣ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ଦେବ, ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାସମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଖ୍ୟତା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ।

ତଵ ଧ୍ରୁଗ୍ଭିର୍ଭାଷଣଂ ଛିନ୍ଧି ଦେଵ ତ୍ଵଂ ସଂଗମଂ ଦେହି ପଦାରଵିନ୍ଦେ । ଶ୍ରୀଶୈଲଵାସାଯ ନମୋନମସ୍ତେ ନମୋନମଃ ଶ୍ରୀନିଵାସାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ଦେବ, ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଭାଷଣ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ମୋତେ ସଂଗମ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶ୍ରୀଶୈଳବାସୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।

ସ୍ଵାମିନ୍ ପରାଵର ରମେଶ ନିଦାନମୂର୍ତେ କାଲୋ ମହାନପି ଗତଶ୍ଚ ନିଦର୍ଶନନ୍ତେ । ଅନନ୍ତଜନ୍ମାର୍ଜିତସାଧନୈଶ୍ଚ ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଯାଚ୍ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜସ୍ଯ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ବଡ଼ ସମୟ ଶେଷ ହେଲା। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ଚାରିଭୁଜା ରୂପର ଦର୍ଶନ ମୋତେ ମିଳୁ।

କଥଂ ମମ ସ୍ଯାତ୍ତଵ ଦର୍ଶନଂ ପ୍ରଭୋ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଦୋଷୈଶ୍ଚ ସୁସଂଗତାଯାଃ । ଦାସ୍ଯାସ୍ପଦାଯାସ୍ତଵ ଦାସଦାସ୍ଯାଃ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ॥ ୩,୧୯.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଥିବା ମୋତେ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିବ? ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ସେବାର ଅବସ୍ଥା ଦିଅନ୍ତୁ। ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।