ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ମଜ୍ଜାସ୍ଥିପିତ୍ତକଫରକ୍ତମଲାଦିପୂର୍ଣେ ଚର୍ମାନ୍ତ୍ରଵେଷ୍ଟିତମୁଖେ ପତିତଂ ହ ପୀତମ୍ । ଆସ୍ଵାଦନେ ମମ ଚ ପାପଗତେର୍ମୁରାରେ ମାଯାବଲଂ ତଵ ଵିଭୋ ପରମଂ ନିମିତ୍ତମ୍ ॥ ୩,୭.

ଚର୍ମ ଓ ଅନ୍ତ୍ରରେ ମୁଡ଼ା ମୁଖ, ମଜ୍ଜା, ହାଡ଼, ପିତ୍ତ, କଫ, ରକ୍ତ ଓ ମଳ ଭରା ଅଙ୍ଗରେ ପଡ଼ି ଏବଂ ତାହାକୁ ଚୁଷିବା, ହେ ମୁରାରି, ଏହି ପାପୀ ଭାଗ୍ୟର କାରଣ ତୁମର ମାୟାଶକ୍ତି।

ସଂସାରଚକ୍ରେ ଭ୍ରମତଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ସୁଦୁଃଖରୂପେ ସୁଖଲେଶଵର୍ଜିତେ । ମଲଂ ଵମନ୍ତଂ ନଵଭିଶ୍ଚ ଦ୍ଵାରୈଃ ଶରୀରମାରୁହ୍ଯ ସୁମୂଢବୁଦ୍ଧିଃ ॥ ୩,୭.

ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ସଦା ଘୁରୁଥିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ବହୁତ ଓ ସୁଖ ରେଖା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଶରୀର ନବ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ମଳ ବାହାର କରେ।

ନମାମି ନିତ୍ଯଂ ତଵ ତତ୍କଥାମୃତଂ ଵିହାଯ ଦେଵ ଶ୍ରୁତିମୂଲନାଶନମ୍ । କୁଟୁଂବପୋଷଂ ଚ ସଦା ଚ କୁର୍ଵନ୍ଦାନାଦ୍ଯକୁର୍ଵନ୍ନିଵସନ୍ ଗୃହେ ଚ ॥ ୩,୭.

ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଅମୃତସମ କଥାକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଦେବ, ଶ୍ରୁତିର ମୂଳକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା କଥାକୁ ଛାଡି। ସଦା ପରିବାର ପାଳନ, ଦାନ ଓ ଘରେ ବସିବା କାମରେ ଲଗି ରହେ।

ଦୂରେ ଚ ସଂସାରମଲଂ ତ୍ଵିଦଂ କୁରୁ ଦେହି ହ୍ଯଦୋ ଦିଵ୍ଯକଥାମୃତଂ ସଦା । ଏତାଦୃଶୋହଂ ତଵ ସଦ୍ଗୁଣୌଘଂ ସ୍ତୋତୁଂ ସମର୍ଥୋ ନାସ୍ମି ଶଚୀସମଶ୍ଚ ॥ ୩,୭.

ଏହି ସଂସାରର ମଳକୁ ଦୂରେ କର, ଏବଂ ସଦା ମୋତେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅମୃତ ଦିଅ। ମୁଁ ଶଚୀ ପରି ତୁମ ଗୁଣର ବଡ଼ ବଡ଼ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି ନାହିଁ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵାନିରୁଦ୍ଧସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମନଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୋବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଅନିରୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ଖଗେଶ୍ୱର। ତାପରେ ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନରେ ନିଜ ସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସ୍ଵାଯଂଭୁଵ ଉଵାଚ । ସ୍ତୋତୁଂ ହ୍ଯନୁପ୍ରଵିଶତୋପି ନ ଗର୍ଭଦୁଃଖଂ ତସ୍ମାଦହଂ ପରମପୂଜ୍ଯପଦଂ ଗତସ୍ତେ ॥ ୩,୭.

ସ୍ୱାୟଂଭୁବ କହିଲେ: ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପାଇଁ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି, ତଥାପି ମୁଁ ଗର୍ଭର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲି। ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜ୍ୟ ପଦକୁ ପାଇଛି।

ମନୋର୍ଭାର୍ଯା ମାନଵୀ ଚ ଯମଃ ସଂଯମିନୀପତିଃ । ଦିଶାଭିମାନୀ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ସୂର୍ଯଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ନିଯାମକଃ । ପରସ୍ପରସମା ହ୍ଯେତେ ମୁକ୍ତ୍ଵା ସଂସାରମେଵ ଚ ॥ ୩,୭.

ମନୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଉଛନ୍ତି ମାନବୀ, ଯମ ହେଉଛନ୍ତି ସଂୟମର ନାଥ, ଚନ୍ଦ୍ର ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକର ଅଧିପତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ନିୟନ୍ତ୍ରକ। ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପର ସମାନ, କେବଳ ସଂସାର ଛାଡ଼ି।

ପ୍ରଵାହାଦ୍ଵିଗୁଣୋନଶ୍ଚେତ୍ଯେଵଂ ଜାନୀହି ଚାଣ୍ଡଜ । ସୂର୍ଯାନନ୍ତରଜଃ ସ୍ତୋତୁଂ ଵରୁଣଃ ସଂପ୍ରଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ହେ ଅଣ୍ଡଜ, ଏହିପରି ଧାରାରୁ ପରେ ଯେଉଁଥିଲେ, ସେ ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ, ଏହିପରି ଜାଣ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରେ ବରୁଣ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଵରୁଣ ଉଵାଚ । ତ୍ଵଦ୍ଵିଚ୍ଛଯା ରଚିତେ ଦେହଗେହେ ପୁତ୍ତ୍ରେ କଲତ୍ରେପି ଧନେ ଦ୍ରଵ୍ଯଜାତୌ । ମମାହମିତ୍ଯଲ୍ପଧିଯା ଚ ମୂଢା ସଂସାରଦୁଃଖେ ଵିନିମଜ୍ଜନ୍ତି ସର୍ଵେ ॥ ୩,୭.

ବରୁଣ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଁଛ, ଶରୀର, ଘର, ପୁଅ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଧନ, ଦ୍ରବ୍ୟ ତିଆରି ହୁଏ; ତଥାପି ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧିରେ, 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି।

ଅତୋ ହରେ ତାଦୃଶୀଂ ମେ କୁବୁଦ୍ଧିଂ ଵିନାଶ୍ଯ ମେ ଦେହି ତେ ପାଦଦାସ୍ଯମ୍ । ଅହଂ ମନୋଃ ପାଦପାଦାର୍ଧଭୂତଗୁଣେନ ହୀନଃ ସର୍ଵଦା ଵୈ ମୁରାରେ ॥ ୩,୭.

ସେହିପାଇଁ, ହେ ହରି, ମୋତେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ କର, ଏବଂ ତୁମ ପାଦସେବା ଦିଅ। ହେ ମୁରାରି, ମୁଁ ସଦା ମନୁଙ୍କ ପାଦର ଅର୍ଧ ଗୁଣ ଥିବା ଦୁର୍ବଳ ଅଛି।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ଵରୁଣଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ । ଵରୁଣାନନ୍ତରୋତ୍ପନ୍ନୋ ନାରଦୋ ହ୍ଯସ୍ତୁଵଦ୍ଧରିମ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ବରୁଣ ହାତ ଯୋଡ଼ି ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ବରୁଣ ପରେ ନାରଦ ଜନ୍ମ ନେଇ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ । ଯନ୍ନାମଧେଯଶ୍ରଵଣାନୁକୀର୍ତନାତ୍ସ୍ଵାଦ୍ଵନ୍ଯତତ୍ତ୍ଵଂ ମମ ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋ । ପୁନୀହ୍ଯତଶ୍ଚୈଵ ପରୋଵରାଯାନ୍ଯଜ୍ଜିହ୍ଵାଗ୍ରେ ଵର୍ତତେ ନାମ ତସ୍ଯ ॥ ୩,୭.

ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ନାମ ଶୁଣିବା, ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କରିବା ଠାରୁ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ମୋତେ ପବିତ୍ର କର, କାରଣ ଜିହ୍ୱା ଉପରେ ଯେଉଁଠି ତୁମ ନାମ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାମ ରହିଛି, ସେସବୁ ତୁମ ନାମ ଠାରୁ ଅଧମ।

ଯଜ୍ଜିହ୍ଵାଗ୍ରେ ହରିନାମୈଵ ନାସ୍ତି ସ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନୈଵ ସ ଏଵ ଗୋଖରଃ । ଅହଂ ନ ଜାନେ ଚ ତଵ ସ୍ଵରୂପଂ ନ୍ଯୂନୋ ହ୍ଯହଂ ଵରୁଣାତ୍ସର୍ଵଦୈଵ ॥ ୩,୭.

ଯାହାର ଜିହ୍ୱା ଉପରେ ହରିନାମ ନାହିଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ; ସେ ଗାଈ କିମ୍ବା ଗଧା ସମାନ। ମୁଁ ତୁମ ନିଜ ରୂପକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ବରୁଣ ଠାରୁ ଅଧମ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ନାରଦୋ ଵୈ ଖଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୂଷ୍ଣୀମଭୂଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଚାଗ୍ରେ । ଯୋ ନାରଦାନନ୍ତରଂ ସଂବଭୂଵ ଭୃଗୁର୍ମହାତ୍ମା ସ୍ତୋତୁମୁପପ୍ରଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି, ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ଦେବଦେବଙ୍କ ଆଗରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତା'ପରେ ନାରଦ ପରେ ମହାତ୍ମା ଭୃଗୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଭୃଗୁରୁଵାଚ । କିମାସନଂ ତେ ଗରୁଡାସନାଯ କିଂ ଭୂଷଣଂ କୌସ୍ତୁଭଭୂଷଣାଯ । ଲକ୍ଷ୍ମୀକଲତ୍ରାଯ କିମସ୍ତି ଦେଯଂ ଵାଗୀଶ କିଂ ତେ ଵଚନୀଯମସ୍ତି । ଅତୋ ନ ଜାନେ ତଵ ସଦ୍ଗୁଣାଂଶ୍ଚ ହ୍ଯହଂ ସଦା ଵରୁଣାତ୍ପାଦହୀନଃ ॥ ୩,୭.

ଭୃଗୁ କହିଲେ: ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଗରୁଡ଼ାସନ ଉପରେ ବସିଛ, ତାହାପାଇଁ କେଉଁ ଆସନ ଯୋଗ୍ୟ? କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଯେଉଁଠି ତୁମର ଭୂଷଣ, ତାହାପାଇଁ ଆଉ କେଉଁ ଭୂଷଣ ଯୋଗ୍ୟ? ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯେଉଁଠି ତୁମର ସହଧର୍ମିଣୀ, ତାହାପାଇଁ କେଉଁ ଦାନ ଦେଉଛି? ହେ ବାଣୀର ନାଥ, ତୁମକୁ କେଉଁ ଶବ୍ଦ କହିବି? ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମ ଗୁଣ ଜାଣେ ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ବରୁଣ ଠାରୁ ପାଦହୀନ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ହରିଂ ଦେଵଂ ଭୃଗୁସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ହ । ତଦନନ୍ତରଜୋ ହ୍ଯଗ୍ନିରସ୍ତାଵୀତ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭୃଗୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ । ଯତ୍ତେଜସାହଂ ସୁସମିଦ୍ଧତେଜା ହଵ୍ଯଂ ଵହାମ୍ଯଧ୍ଵରେ ଆଜ୍ଯସିକ୍ତମ୍ ॥ ୩,୭.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ତୁମ ତେଜରେ ମୋର ତେଜ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ ଏବଂ ମୁଁ ଯଜ୍ଞରେ ଘୃତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ହବି ଉଠାଏ।

ଯତ୍ତେଜସାହଂ ଜଠରେ ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପଚନ୍ନନ୍ନଂ ସର୍ଵଦା ପୂର୍ଣଶକ୍ତିଃ । ଅତୋ ନ ଜାନେ ତଵ ସଦ୍ଗୁଣାଂଶ୍ଚ ଭୃଗୋରହଂ ସର୍ଵଦୈଵଂ ସମୋସ୍ମି ॥ ୩,୭.

ତୁମ ତେଜରେ ମୁଁ ଜଠର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଅନ୍ନ ରନ୍ଧେ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମ ଗୁଣ ଜାଣେ ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ଭୃଗୁ ସମାନ।

ତଦନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରସୂତିରୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ତା'ପରେ ପ୍ରସୂତି ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପ୍ରସୂତିରୁଵାଚ । ଯନ୍ନାମାର୍ଥଵିଚାରଣେପି ମୁନଯୋ ମୁହ୍ଯଂତି ଵୈ ସର୍ଵଦା ତ୍ଵଦ୍ଭୀତା ଅପି ଦେଵତା ହ୍ଯଵିରତଂ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସହୈଵ ସ୍ଥିତାଃ । ମାନ୍ଧାତୃଧ୍ରୁଵନାରଦାଶ୍ଚ ଭୃଗଵୋ ଵୈଵସ୍ଵତାଦ୍ଯାଖିଲାଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଵୈ ପ୍ରଣମାମ୍ଯହଂ ହିତକୃତେ ତସ୍ମୈ ନମୋ ଵିଷ୍ଣଵେ ॥ ୩,୭.

ପ୍ରସୂତି କହିଲେ: ତୁମ ନାମର ଅର୍ଥ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଲେ ମୁନିମାନେ ସଦା ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଭୟ କରି ମଧ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସଦା ରହନ୍ତି। ମାନ୍ଧାତୃ, ଧ୍ରୁବ, ନାରଦ, ଭୃଗୁମାନେ, ବୈବସ୍ବତ ଓ ସମସ୍ତେ—ମୁଁ ପ୍ରେମରେ ତାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ, ଯିଏ ମଙ୍ଗଳକର।

ଅତୋ ନ ଜାନେ ତଵ ସଦ୍ଗୁଣାନ୍ସଦା ଏଵଂ ଵିଧା କା ମମ ଶକ୍ତିରସ୍ତି । ସ୍ତୁତ୍ଵା ହ୍ଯେଵଂ ପ୍ରସୂତିସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସୀତ୍ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୩,୭.

ଏହିପରି, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଗୁଣ ଜାଣେ ନାହିଁ; ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ମୋର କେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି? ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ପ୍ରସୂତି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ଖଗପତି।

ଅଗ୍ନିର୍ଵାଗାତ୍ମକୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋ ଭୃଗୁ ଋଷିସ୍ତଥା । ତଦ୍ଭାର୍ଯା ଵୈ ପ୍ରସୂତିସ୍ତୁ ତ୍ରଯ ଏତେ ସମାଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୩,୭.

ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ବାଣୀର ଆତ୍ମା, ଭୃଗୁ ଋଷି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରସୂତି—ଏ ତିନିଜଣ ସମାନ ମନାଯାନ୍ତି।

ଵରୁଣାତ୍ପାଦହୀନାଶ୍ଚ ପ୍ରଵହାଦ୍ଵିଗୁଣାଧମାଃ । ଦକ୍ଷାଚ୍ଛତାଵରା ଜ୍ଞେଯା ମିତ୍ରାତ୍ତୁ ଦ୍ଵିଗୁଣାଧିକାଃ ॥ ୩,୭.

ବରୁଣ ଠାରୁ ପାଦହୀନ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ପ୍ରବାହ ଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣି ଅଧମ। ଦକ୍ଷ ଠାରୁ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଶତଗୁଣି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ମିତ୍ର ଠାରୁ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଦୁଇଗୁଣି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

ପ୍ରସୂତ୍ଯନନ୍ତରଂ ଜାତୋ ଵସିଷ୍ଠୋ ବ୍ରହ୍ମନନ୍ଦନଃ । ଵିନଯାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ପ୍ରସୂତି ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବଡ଼ ନମ୍ରତାରେ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ । ନମୋସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ପୁରୁଷାଯ ଵେଧସେ ନମୋନମୋଽସଦ୍ଵୃଜିନଚ୍ଛିଦେ ନମଃ । ନମୋନମୋ ସ୍ଵାଙ୍ଗଭଵାଯ ନିତ୍ଯଂ ନତୋସ୍ମି ହେ ନାଥ ତଵାଙ୍ଘ୍ରିପଙ୍କଜମ୍ ॥ ୩,୭.

ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: ସେଇ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମିଥ୍ୟା ଓ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ନିଜ ଅଂଗରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସେଇ ନିତ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପଦପଙ୍କଜକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯଂ ଭଗଵନ୍ଵାସୁଦେଵ ହ୍ଯଗ୍ନେରହଂ ସର୍ଵଦା ନ୍ଯୂନ ଏଵ । ମିତ୍ରାଦହଂ ସର୍ଵଦା କିଞ୍ଚିଦୂନଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵ ସୋଭଵତ୍ତତ୍ର ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ॥ ୩,୭.

ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ ବାସୁଦେବ। ମୁଁ ସଦା ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧମ ଏବଂ ମିତ୍ରଠାରୁ କିଛି କମ୍। ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ସେଠାରେ ଦେବତା ଶାନ୍ତ ହେଲେ।

ଯୋ ଵସିଷ୍ଠାନନ୍ତରଜୋ ମରୀଚିର୍ବ୍ରହ୍ମନନ୍ଦନଃ । ହରିନ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ନାରାଯଣଂ ଗୁରୁମ୍ ॥ ୩,୭.

ବଶିଷ୍ଠ ପରେ ଯିଏ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର ମରୀଚି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ହରି, ନାରାୟଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ମରୀଚିରୁଵାଚ । ଦେଵେନ ଚାହଂ ହତଧୀର୍ଭଵନପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍ସର୍ଵାଶୁଭୋପଗମନାଦ୍ଵିମୁଖେଂଦ୍ରିଯଶ୍ଚ । କୁର୍ଵେ ଚ ନିତ୍ଯଂ ସୁଖଲେଶଲଵାଦିନା ତ୍ଵଦ୍ଦୂରଂ ମନସ୍ତ୍ଵଶୁଭକର୍ମ ସମାଚରିଷ୍ଯେ ॥ ୩,୭.

ମରୀଚି କହିଲେ: ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଂସାର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଆସିବାରୁ ମୋର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୁମଠାରୁ ଦୂରେ ରହେ। ମୁଁ ସଦା ମୋର ମନକୁ, ଯାହା କେବଳ ଅଳ୍ପ ସୁଖର କଥା କହେ, ତୁମଠାରୁ ଦୂରେ ରଖି ଅଶୁଭ କାମ କରେ।

ଏତାଦୃଶୋହଂ ଭଗଵାନନନ୍ତଃ ସଦା ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ସମାନ ଏଵ ॥ ୩,୭.

ହେ ଅନନ୍ତ, ମୁଁ ସଦା ଏଭଳି ଅଛି, ସଦା ବଶିଷ୍ଠ ସମାନ।