ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଶେଷାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈର୍ଵିହୀନା ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯଂ ଜଗତାମଧୀଶ ॥ ୩,୬.

ମୁଁ ଶେଷଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍; ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ ଜଗତଙ୍କର ନାଥ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵାରୁଣୀ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜା ବ୍ରାହ୍ମୀ ସୌପର୍ଣୀ ହ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ବାରୁଣୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ଶେଷ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସୌପର୍ଣ୍ଯୁଵାଚ । ସ୍ତୋତୁଂ ଗୁଣାଂସ୍ତଵ ହରେ ଜଗଦୀଶଵାଚା ଶ୍ରୋତୁଂ ହରେ ତଵ କଥାଂ ଶ୍ରଵଣେ ନ ଶକ୍ତିଃ । ଯସ୍ତତ୍ତ୍ଵନୁଂ ସ୍ମରତି ଦେଵ ତଵ ସ୍ଵରୂପଂ କୋ ଵୈ ନୁ ଵେଦ ଭୁଵି ତଂ ଭଗଵତ୍ପଦାର୍ଥମ୍ ॥ ୩,୬.

ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ କହିଲେ: ହେ ହରି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ କଥା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ, କିମ୍ବା ତୁମ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ତୁମ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱର ଶ୍ମରଣ କରେ, ସେ କିଏ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ପଦର ଅର୍ଥକୁ ଜାଣିପାରିବ?

ଅତୋ ଗୁଣସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ଵୀନ୍ଦ୍ରାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈରଵରା ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୬.

ତେଣୁ ମୋରେ ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ସୌପର୍ଣୀ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ରୁଦ୍ରାନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ଗିରିଜା ତୂପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ରୁଦ୍ର ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଗିରିଜା ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗୋଵିନ୍ଦ ନାରାଯଣ ଵାସୁଦେଵ ତ୍ଵଯା ହି ମେ କିଞ୍ଚିଦପି ପ୍ରଯୋଜନମ୍ । ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ସ୍ଵାମିନ୍ନ ଚ ନାମ ଵାଚା ସୌଭାଗ୍ଯରୂପଃ ସର୍ଵଦା ଏକ ଏଵ ॥ ୩,୬.

ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଗୋବିନ୍ଦ, ନାରାୟଣ, ବାସୁଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ଠାରୁ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗ୍ୟର ନାମରେ କିମ୍ବା ଶବ୍ଦରେ କେବଳ ଏକଟି ଅଛି, ସେହି ନାମ ସଦା ଏକାଟି ଅଟୁଟ ଅଛି।

ନାରାଯଣେତି ତଵ ନାମ ଚ ଏକମେଵ ଵୈରାଗ୍ଯଭକ୍ତିଵିଭଵେ ପରମଂ ସମର୍ଥାମ୍ । ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଦିକହତ୍ଯନାଶାନେ ଗୁର୍ଵଙ୍ଗନାକୋଟିଵିନାଶନେ ଚ ॥ ୩,୬.

ତୁମ ନାରାୟଣ ନାମଟି ଏକାଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହା ବିରାଗ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହି ନାମ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ଏବଂ ଗୁରୁମାନେଙ୍କର ଅନେକ ଜଣ ଜଣାଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ମିଟାଇଦିଏ।

ନାମାଧିକାରିଣୀ ଚାହଂ ଗୁଣାନାଂ ଚ ମହାପ୍ରଭୋ । ସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ମେ ଶକ୍ତୀ ରୁଦ୍ରାଦ୍ଦଶଗୁଣୈରହମ୍ ॥ ୩,୬.

ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମ ଗୁଣ ଗାଇବାକୁ ନୁହେଁ। ମୋରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଦଶଗୁଣ ରୁଦ୍ର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅସମର୍ଥ।

ଅଵରା ଚ ସଦାସ୍ମ୍ଯେଵ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା । ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସା ଗିରିଜାସ୍ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୩,୬.

ମୁଁ ସଦା ଅପରାଧମାନ୍ୟ, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଗିରିଜା ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ, ଖଗେଶ୍ୱର।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୭ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ପାର୍ଵତ୍ଯାନନ୍ତରୋତ୍ପନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ । ତଵ ସ୍ଵରୂପଂ ହୃଦି ସଂଵିଜାନନ୍ ସମୁତ୍ସୁକଃ ସ୍ଯାତ୍ସ୍ତଵନେ ଯସ୍ତୁ ମୂଢଃ । ଅଜାନତଃ ସ୍ତଵନଂ ଦେଵଦେଵ ତଦେଵାହୁର୍ହେଲନଂ ଚକ୍ରପାଣେ ॥ ୩,୭.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ମନରେ ତୁମ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ସେହି ପ୍ରଶଂସାକୁ ଅଲସତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତଥାପି ତଦ୍ଵୈ ତଵ ନାମ ପୂର୍ଵଂ ଭଵେତ୍ତଦା ପୁଣ୍ଯକରଂ ଭଵେଦିତି । ରୁଦ୍ରାଦିକାନାଂ ସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିସ୍ତଦା ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ମମ ନାସ୍ତୀତି କିଂ ଵା ॥ ୩,୭.

ତଥାପି, ତୁମ ନାମ ପ୍ରଥମେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଯଦି କେହି ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ କେବଳ 'ମୋରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ' ବୋଲି କହିଦେବା ଉଚିତ।

ଗୁଣାଂଶତୋ ଦଶଭୀ ରୁଦ୍ରତୋ ଵୈ ସଦା ନ୍ଯୂନୋ ମତ୍ସମଃ କାମଦେଵଃ । ଜ୍ଞାନେ ବଲେ ସମତା ସର୍ଵଦାସ୍ତି ତଥାଃ କାମଃ କିଂ ଚ ଦୂତଃ ସଦୈଵ ॥ ୩,୭.

ଗୁଣରେ ମୁଁ ସଦା ଦଶଗୁଣ ରୁଦ୍ରଠାରୁ କମ୍, କାମଦେବ ମୋ ସମାନ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସଦା ସମତା ଅଛି, ଏବଂ କାମଦେବ ସଦା ମୋର ଦୂତ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵୋ ହରିଂ ଚ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ନମ୍ରଭୂର୍ଧାଂ । ତଦନନ୍ତରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ଅହଙ୍କାରିକ ଊଚିଵାନ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଦେବଦେବ ହରିଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଅଭିମାନରେ କହିଲେ।

ଅହଙ୍କାରିକ ଉଵାଚ । ନମସ୍ତେ ଗଣପୂର୍ଣାଯ ନମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନମୂର୍ତଯେ । ନମୋଽଜ୍ଞାନଵିଦୂରାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେନଂତମୂର୍ତଯେ ॥ ୩,୭.

ଅଭିମାନୀ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଗଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅଜ୍ଞାନରୁ ଦୂର ଥିବା, ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଇନ୍ଦ୍ରାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈଃ ସର୍ଵଦା ନ୍ଯୂନ ଉକ୍ତୋ ନ ଜନି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଦା ହ୍ଯପ୍ରମେଯ । ତଥାପି ମାଂ ପାହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ତ୍ଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଂ ହ୍ଯାଯତନଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋ ॥ ୩,୭.

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଛନ୍ତି ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଅପରିମିତ ଏବଂ ଅଜନ୍ମା। ତଥାପି, ହେ ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।

ଆହଙ୍କାରିକ ଏଵଂ ତୁ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ହ । ତଦନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ଶଚୀ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଅଭିମାନୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶଚୀ ପ୍ରଶଂସା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଶଚ୍ଯୁଵାଚ । ସଂଚିନ୍ତଯାମି ଅନିଶଂ ତଵ ପାଦପଦ୍ମଂ ଵଜ୍ରାଙ୍କୁଶଧ୍ଵଜସରୋରୁହଲାଞ୍ଛନାଢ୍ଯମ୍ । ଵାଗୀଶ୍ଵରୈରପି ସଦା ମନସାପି ଧର୍ତୁଂ ନୋ ଶକ୍ଯମୀଶ ତଵ ପାଦରଜଃ ସ୍ମରାମି ॥ ୩,୭.

ଶଚୀ କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଯାହାରେ ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ, ଧ୍ୱଜ ଓ ପଦ୍ମର ଚିହ୍ନ ଅଛି। ଭାଷାର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମନରେ ଧରିପାରିନଥାନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ପଦଧୂଳିକୁ ସ୍ମରଣ କରେ।

ଆହଙ୍କାରିକପ୍ରାଣାଚ୍ଚ ଗୁଣୈଶ୍ଚ ଦଶଭିଃ ସଦା । ନ୍ଯୂନଭୂତାଂ ଚ ମାଂ ପାହି କୃପାଲୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ ॥ ୩,୭.

ମୁଁ ସଦା ଅଭିମାନୀଠାରୁ ଜୀବନ ଓ ଗୁଣରେ ଦଶଗୁଣ କମ୍, ହେ କୃପାଳୁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶଚୀ ଦେଵୀ ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଗଵତୀ ହ୍ଯଭୂତ୍ । ତଦନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ରତିଃ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଦେବୀ ଶଚୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ରତି ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ରତିରୁଵାଚ । ସଂଚିନ୍ତଯାମି ନୃହରେର୍ଵଦନାରଵିନ୍ଦଂ ଭୃତ୍ଯାନୁକଂପିତଧିଯା ହି ଗୃହୀତମୂର୍ତିମ୍ । ଯଚ୍ଛ୍ରୀନିକେତମଜରୁଦ୍ରରମାଦିକୈଶ୍ଚ ସଂଲାଲିତଂ କୁଟିଲଙ୍କୁନ୍ତଲଵୃନ୍ଦଜୁଷ୍ଟମ୍ ॥ ୩,୭.

ରତି କହିଲେ: ମୁଁ ନୃହରିଙ୍କ ମୁଖକମଳକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଯିଏ ଭୃତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେହି ମୁଖ ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଆଦର କରନ୍ତି, ଯାହା ଗୋଲା କେଶରେ ଶୋଭିତ।

ଏତାଦୃଶଂ ତଵ ମୁଖଂ ନୁଵିତୁଂ ନ ଶକ୍ତିଃ ଶଚ୍ଯା ସମାପି ଭଗଵନ୍ପରିପାହି ନିତ୍ଯମ୍ । କୃତ୍ଵା ସ୍ତୁତିଂ ରତିରିଯଂ ପରମାଦରେଣ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତା ଭଗଵତଶ୍ଚ ସମୀପ ଏଵ ॥ ୩,୭.

ଏପରି ତୁମ ମୁଖକୁ ମୋ ସମାନ ଶଚୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରି ରତି ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ।

ରତ୍ଯନନ୍ତରଜୋ ଦକ୍ଷଃ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ରତିଙ୍କ ପରେ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଦକ୍ଷ ଉଵାଚ । ସଂଚିନ୍ତଯେ ଭଗଵତଶ୍ଚରଣୋଦତୀର୍ଥଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ହ୍ଯଜେନ ପରିଷିକ୍ତମଜାଦିଵନ୍ଦ୍ଯମ୍ । ଯଚ୍ଛୌଚନିଃସୃତମଜପ୍ରଵରାଵତାରଂ ଗଙ୍ଗାଖ୍ଯତୀର୍ଥମଭଵତ୍ସରିତାଂ ଵରିଷ୍ଠମ୍ ॥ ୩,୭.

ଦକ୍ଷ କହିଲେ: ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦଉଦକକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଯାହାକୁ ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଛିଟାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଦିଦେବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେହି ପବିତ୍ରତାରୁ ବହି ଆସିଥିବା ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଛି।

ରୁଦ୍ରୋପି ତେନ ଵିଧୃତେନ ଜଟାକଲାପପୂତେନ ପାଦରଜସା ହ୍ଯଶିଵଃ ଶିଵୋଭୂତ୍ । ଏତାଦୃଶଂ ତେ ଚରଣଂ କରୁଣେଶ ଵିଷ୍ଣୋ ସ୍ତୋତୁଂ ଶକ୍ତିର୍ମମ ନାସ୍ତି କୃପାଵତାର । ରତ୍ଯା ସମଃ ଶ୍ରୁତିଗତୋ ନ ଗତୋସ୍ମି ମୋକ୍ଷମେତାଦୃଶଂ ଚ ପରିପାହି ନିଦାନମୂର୍ତେ ॥ ୩,୭.

ତୁମର ପାଦଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ଜଟା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏହିପରି ଅଶୁଭ ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶିବ ହେଇଗଲେ। ହେ କରୁଣାମୟ ବିଷ୍ଣୁ, ଏପରି ତୁମ ପାଦକୁ ମୁଁ ଗାଇ ପାରିବି ନାହିଁ, ମୋରେ ଏମିତି ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ସେଠାକୁ ମୁଁ ପହଞ୍ଚିପାରିନି। ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସ ଦକ୍ଷସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ବଭୂଵ ହ । ତଦନନ୍ତରଜଃ ସ୍ତୋତୁଂ ବୃହସ୍ପତିରୁପାକ୍ରମୀତ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଡକ୍ଷ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ । ସଂଚିନ୍ତଯାମି ସତତଂ ତଵ ଚାନନାବ୍ଜଂ ତ୍ଵଂ ଦେହି ଦୁଷ୍ଟଵିଷଯେଷୁ ଵିରକ୍ତିମୀଶ ॥ ୩,୭.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦ୍ମମୁଖ ଧ୍ୟାନ କରେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟ ବିଷୟରେ ଅସକ୍ତି ଦିଅ।

ଏତେଷୁ ଶକ୍ତିର୍ଯଦି ଵୈ ସ ଜୀଵୋ କର୍ତା ଚ ଭୋକ୍ତା ଚ ସଦା ଚ ଦାତା । ଯୋଷାଂ ଚ ପୁତ୍ରସୁହୃଦୌ ଚ ପଶୂଂଶ୍ଚ ସର୍ଵମେଵଂ ଵିନଶ୍ଯତି ଯତୋ ହି ତଦାଶୁ ଛିନ୍ଧି ॥ ୩,୭.

ଯଦି ଜୀବରେ ଏହି ସବୁ କାମରେ ଶକ୍ତି ଥାଏ, ସେ କର୍ତ୍ତା, ଭୋକ୍ତା ଓ ଦାତା ହୁଏ, ତେବେ ଜଣା, ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ପଶୁ ଏସବୁ ସବୁ ଶେଷରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି ଆସକ୍ତିକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟି ଦିଅ।

ସଂସାରଚକ୍ରଭ୍ରମଣେନୈଵ ଦେଵ ସଂସାରଦୁଃଖମନୁଭୂଯେହାଗତୋସ୍ମି । ଶକ୍ତିର୍ନ ଚାସ୍ତି ନଵନେ ମମ ଦେଵଦେଵ ସତ୍ଯା ସମଂ ଚ ସତତଂ ପରିପାହି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୭.

ହେ ଦେବ, ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ଘୁରି ଘୁରି ଦୁଃଖ ଭୋଗି ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ମୋରେ ପୁନଃ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଦେବଦେବ, ସତ୍ୟବାନ ଥିବା ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର।

ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ପରମଂ ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ସ୍ଥିତୋ ମୁନିଃ । ତଦନନ୍ତରଜସ୍ତୋତୁଂ ହ୍ଯନିରୁଦ୍ଧୋପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ଏପରି ଶୁଣି, ସେ ପରମ ଋଷି ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। ତାପରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।