ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ନୈତାଵତା ମମ ଵାଯୋଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ଦୁଃ ଖାତନଂ ନୈଵ ସଂଚିତନୀଯମ୍ । ଏତାଦୃଶୋହଂ ସ୍ତଵନେନୁ କାସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ଗୁଣାନାଂ ମଧୁସୂଦନ ପ୍ରଭୋ । ଵାଯୋଃ ସକାଶାଚ୍ଚ ଗୁଣେନ ହୀନା ସଂସାରରୂପେ ମୁକ୍ତରୂପେ ଚ ଦେଵ ॥ ୩,୬.

ଏହିପରି ମତେ କିମ୍ବା ବାୟୁଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମଧୁସୂଦନ, ପ୍ରଭୁ, ଏପରି ସ୍ତୁତିରେ ଗୁଣମାନଙ୍କର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ଅଛି? ବାୟୁଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଗୁଣ ନଥାଏ, ତେବେ ସେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ରୂପରେ ଓ ମୁକ୍ତିର ରୂପରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ହେ ଦେବ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଭାରତୀ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜଃ ଶେଷଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରାହ କେଶଵମ୍ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଭାରତୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ଶେଷ ହାତ ଯୋଡି କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଶେଷ ଉଵାଚ । ନାହଂ ଚ ଜାନେ ତଵ ପାଦମୂଲଂ ରୁଦ୍ରୋ ନ ଵେତ୍ତି ଗରୁଡୋ ନ ଵେଦ । ଅହଂ ଵାଣ୍ଯାଃ ଶତଗୁଣାଂଶହୀନୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯାଯତନଂ ପାହି ମାଂ ଵାସୁଦେଵ ॥ ୩,୬.

ଶେଷ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପାଦମୂଳକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ବାଣୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ କମ୍, ମୋତେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ ବାସୁଦେବ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସଶେଷସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜୋ ଵୀଶଃ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଶେଷ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବୀଶ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ତଵ ପଦୋଃ ସ୍ତୁତିଂ କିଂ କରୋମ୍ଯହଂ ମମ ପଦାଂବୁଜେ ହ୍ଯର୍ପିତଂ ମନଃ । କଥମହଂ ମୁଖେ ପକ୍ଷିଯୋନିଜଃ କଥମେଵଙ୍ଗୁଣାନୀଡିତୁଂ କ୍ଷମଃ ॥ ୩,୬.

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ମୁଁ କଣ ତୁମ ପାଦଦ୍ୱୟର ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ମନ ତୁମ ପଦପଦ୍ମରେ ଲଗିଛି? ମୁଁ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଏପରି ଗୁଣମାନଙ୍କୁ କିପରି ମୁଁ ମୁଖରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି?

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ଗରୁଡସ୍ତୂଷ୍ଣୀମାସ ନଯାନ୍ଵିତଃ । ତଦନନ୍ତରଜୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଗରୁଡ଼ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ରୁଦ୍ର ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଯା ଵୈ ତଵେଶ ଭଗଵନ୍ନ ଵିଦାମ ଭୂମନ୍ ଭକ୍ତିର୍ମମାସ୍ତୁ ଶିଵପାଦସରୋଜମୂଲେ । ଛନ୍ନାପି ସା ନନୁ ସଦା ନ ମମାସ୍ତି ଦେଵ ତେନାଦ୍ରୁହଂ ତଵ ଵିରୁଦ୍ଧମତଃ କରୋମି ॥ ୩,୬.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ହେ ଈଶ୍ୱର, ହେ ଭଗବାନ, ହେ ଅନନ୍ତ, ମୁଁ ଯେ ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମୂଳରେ ରହୁ; ଏହି ଭକ୍ତି ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ନାହିଁ, ହେ ଦେବ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ବିପରୀତ କାମ କରେ।

ସର୍ଵାନ୍ନ ବୁଦ୍ଧିସହିତସ୍ଯ ହରେ ମୁରାରେ କା ଶକ୍ତିରସ୍ତି ଵଚନେ ମମ ମୂଢବୁଦ୍ଧେଃ । ଵାଣ୍ଯା ସଦା ଶତଗୁଣେନ ଵିହୀନମେନଂ ମାଂ ପାହି ଚେଶ ମମ ଚାଯତନଂ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ॥ ୩,୬.

ହେ ହରି, ହେ ମୁରାରି, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିବାବେଳେ ମୋର କଥାର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ଅଛି? ମୁଁ ସଦା ବାଣୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ କମ୍, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଈଶ୍ୱର, ଏବଂ ମୋତେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ଶେଷାନନ୍ତରଜା ଦେଵୀ ଵାରୁଣୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତା'ପରେ ଶେଷ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବୀ ବାରୁଣୀ କଥା କହିଲେ।

ଵାରୁଣ୍ଯୁଵାଚ । ଲକ୍ଷ୍ମୀପତେ ବ୍ରହ୍ମପତେ ମନୋଃ ପତେ ଗିରଃପତେ ରୁଦ୍ରପତେ ନୃଣାଂ ପତେ । ଗୁଣାଂସ୍ତଵ ସ୍ତୋତୁମହଂ ସମର୍ଥା ନ ପାର୍ଵତୀ ନାପି ସୁପର୍ଣପତ୍ନୀ ॥ ୩,୬.

ବାରୁଣୀ କହିଲେ: ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ହେ ବ୍ରହ୍ମାପତି, ହେ ମନୁପତି, ହେ ବାଣୀପତି, ହେ ରୁଦ୍ରପତି, ହେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ପତି—ପାର୍ବତୀ କିମ୍ବା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଜନ୍ମିଥିବା ଜନାନୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଶେଷାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈର୍ଵିହୀନା ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯଂ ଜଗତାମଧୀଶ ॥ ୩,୬.

ମୁଁ ଶେଷଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍; ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ ଜଗତଙ୍କର ନାଥ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵାରୁଣୀ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜା ବ୍ରାହ୍ମୀ ସୌପର୍ଣୀ ହ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ବାରୁଣୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ଶେଷ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସୌପର୍ଣ୍ଯୁଵାଚ । ସ୍ତୋତୁଂ ଗୁଣାଂସ୍ତଵ ହରେ ଜଗଦୀଶଵାଚା ଶ୍ରୋତୁଂ ହରେ ତଵ କଥାଂ ଶ୍ରଵଣେ ନ ଶକ୍ତିଃ । ଯସ୍ତତ୍ତ୍ଵନୁଂ ସ୍ମରତି ଦେଵ ତଵ ସ୍ଵରୂପଂ କୋ ଵୈ ନୁ ଵେଦ ଭୁଵି ତଂ ଭଗଵତ୍ପଦାର୍ଥମ୍ ॥ ୩,୬.

ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ କହିଲେ: ହେ ହରି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ କଥା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ, କିମ୍ବା ତୁମ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ତୁମ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱର ଶ୍ମରଣ କରେ, ସେ କିଏ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ପଦର ଅର୍ଥକୁ ଜାଣିପାରିବ?

ଅତୋ ଗୁଣସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ଵୀନ୍ଦ୍ରାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈରଵରା ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୬.

ତେଣୁ ମୋରେ ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ସୌପର୍ଣୀ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ରୁଦ୍ରାନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ଗିରିଜା ତୂପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ରୁଦ୍ର ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଗିରିଜା ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗୋଵିନ୍ଦ ନାରାଯଣ ଵାସୁଦେଵ ତ୍ଵଯା ହି ମେ କିଞ୍ଚିଦପି ପ୍ରଯୋଜନମ୍ । ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ସ୍ଵାମିନ୍ନ ଚ ନାମ ଵାଚା ସୌଭାଗ୍ଯରୂପଃ ସର୍ଵଦା ଏକ ଏଵ ॥ ୩,୬.

ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଗୋବିନ୍ଦ, ନାରାୟଣ, ବାସୁଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ଠାରୁ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗ୍ୟର ନାମରେ କିମ୍ବା ଶବ୍ଦରେ କେବଳ ଏକଟି ଅଛି, ସେହି ନାମ ସଦା ଏକାଟି ଅଟୁଟ ଅଛି।

ନାରାଯଣେତି ତଵ ନାମ ଚ ଏକମେଵ ଵୈରାଗ୍ଯଭକ୍ତିଵିଭଵେ ପରମଂ ସମର୍ଥାମ୍ । ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଦିକହତ୍ଯନାଶାନେ ଗୁର୍ଵଙ୍ଗନାକୋଟିଵିନାଶନେ ଚ ॥ ୩,୬.

ତୁମ ନାରାୟଣ ନାମଟି ଏକାଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହା ବିରାଗ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହି ନାମ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ଏବଂ ଗୁରୁମାନେଙ୍କର ଅନେକ ଜଣ ଜଣାଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ମିଟାଇଦିଏ।

ନାମାଧିକାରିଣୀ ଚାହଂ ଗୁଣାନାଂ ଚ ମହାପ୍ରଭୋ । ସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ମେ ଶକ୍ତୀ ରୁଦ୍ରାଦ୍ଦଶଗୁଣୈରହମ୍ ॥ ୩,୬.

ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମ ଗୁଣ ଗାଇବାକୁ ନୁହେଁ। ମୋରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଦଶଗୁଣ ରୁଦ୍ର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅସମର୍ଥ।

ଅଵରା ଚ ସଦାସ୍ମ୍ଯେଵ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା । ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସା ଗିରିଜାସ୍ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୩,୬.

ମୁଁ ସଦା ଅପରାଧମାନ୍ୟ, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଗିରିଜା ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ, ଖଗେଶ୍ୱର।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୭ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ପାର୍ଵତ୍ଯାନନ୍ତରୋତ୍ପନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ । ତଵ ସ୍ଵରୂପଂ ହୃଦି ସଂଵିଜାନନ୍ ସମୁତ୍ସୁକଃ ସ୍ଯାତ୍ସ୍ତଵନେ ଯସ୍ତୁ ମୂଢଃ । ଅଜାନତଃ ସ୍ତଵନଂ ଦେଵଦେଵ ତଦେଵାହୁର୍ହେଲନଂ ଚକ୍ରପାଣେ ॥ ୩,୭.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ମନରେ ତୁମ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଚକ୍ରଧାରୀ, ସେହି ପ୍ରଶଂସାକୁ ଅଲସତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତଥାପି ତଦ୍ଵୈ ତଵ ନାମ ପୂର୍ଵଂ ଭଵେତ୍ତଦା ପୁଣ୍ଯକରଂ ଭଵେଦିତି । ରୁଦ୍ରାଦିକାନାଂ ସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିସ୍ତଦା ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ମମ ନାସ୍ତୀତି କିଂ ଵା ॥ ୩,୭.

ତଥାପି, ତୁମ ନାମ ପ୍ରଥମେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଯଦି କେହି ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ କେବଳ 'ମୋରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ' ବୋଲି କହିଦେବା ଉଚିତ।

ଗୁଣାଂଶତୋ ଦଶଭୀ ରୁଦ୍ରତୋ ଵୈ ସଦା ନ୍ଯୂନୋ ମତ୍ସମଃ କାମଦେଵଃ । ଜ୍ଞାନେ ବଲେ ସମତା ସର୍ଵଦାସ୍ତି ତଥାଃ କାମଃ କିଂ ଚ ଦୂତଃ ସଦୈଵ ॥ ୩,୭.

ଗୁଣରେ ମୁଁ ସଦା ଦଶଗୁଣ ରୁଦ୍ରଠାରୁ କମ୍, କାମଦେବ ମୋ ସମାନ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସଦା ସମତା ଅଛି, ଏବଂ କାମଦେବ ସଦା ମୋର ଦୂତ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵୋ ହରିଂ ଚ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ନମ୍ରଭୂର୍ଧାଂ । ତଦନନ୍ତରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ଅହଙ୍କାରିକ ଊଚିଵାନ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଦେବଦେବ ହରିଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଅଭିମାନରେ କହିଲେ।

ଅହଙ୍କାରିକ ଉଵାଚ । ନମସ୍ତେ ଗଣପୂର୍ଣାଯ ନମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନମୂର୍ତଯେ । ନମୋଽଜ୍ଞାନଵିଦୂରାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେନଂତମୂର୍ତଯେ ॥ ୩,୭.

ଅଭିମାନୀ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଗଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅଜ୍ଞାନରୁ ଦୂର ଥିବା, ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଇନ୍ଦ୍ରାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈଃ ସର୍ଵଦା ନ୍ଯୂନ ଉକ୍ତୋ ନ ଜନି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଦା ହ୍ଯପ୍ରମେଯ । ତଥାପି ମାଂ ପାହି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ତ୍ଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଂ ହ୍ଯାଯତନଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋ ॥ ୩,୭.

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଛନ୍ତି ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଅପରିମିତ ଏବଂ ଅଜନ୍ମା। ତଥାପି, ହେ ଜଗତ୍‌ଗୁରୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।

ଆହଙ୍କାରିକ ଏଵଂ ତୁ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ହ । ତଦନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ଶଚୀ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଅଭିମାନୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶଚୀ ପ୍ରଶଂସା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଶଚ୍ଯୁଵାଚ । ସଂଚିନ୍ତଯାମି ଅନିଶଂ ତଵ ପାଦପଦ୍ମଂ ଵଜ୍ରାଙ୍କୁଶଧ୍ଵଜସରୋରୁହଲାଞ୍ଛନାଢ୍ଯମ୍ । ଵାଗୀଶ୍ଵରୈରପି ସଦା ମନସାପି ଧର୍ତୁଂ ନୋ ଶକ୍ଯମୀଶ ତଵ ପାଦରଜଃ ସ୍ମରାମି ॥ ୩,୭.

ଶଚୀ କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଯାହାରେ ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ, ଧ୍ୱଜ ଓ ପଦ୍ମର ଚିହ୍ନ ଅଛି। ଭାଷାର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମନରେ ଧରିପାରିନଥାନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ପଦଧୂଳିକୁ ସ୍ମରଣ କରେ।

ଆହଙ୍କାରିକପ୍ରାଣାଚ୍ଚ ଗୁଣୈଶ୍ଚ ଦଶଭିଃ ସଦା । ନ୍ଯୂନଭୂତାଂ ଚ ମାଂ ପାହି କୃପାଲୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ ॥ ୩,୭.

ମୁଁ ସଦା ଅଭିମାନୀଠାରୁ ଜୀବନ ଓ ଗୁଣରେ ଦଶଗୁଣ କମ୍, ହେ କୃପାଳୁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶଚୀ ଦେଵୀ ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଗଵତୀ ହ୍ଯଭୂତ୍ । ତଦନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ରତିଃ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୭.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଦେବୀ ଶଚୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ରତି ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।