ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

କୁର୍ଵନ୍ତି ଵୈରାଗ୍ଯମମୁତ୍ର ଲୋକେ ତତଃ ପରଂ ଭକ୍ତିଦୃଢାଂ ତଥୈଵ । ତତଃ ପରଂ ଚୈଵ ହରେଃ ପ୍ରସନ୍ନତାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ନିତ୍ଯଂ ତଵ ଦେଵଦେଵ ॥ ୩,୬.

ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ବିରାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ତାପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏବଂ ପରେ, ହେ ଦେବଦେବ, ସଦା ତୁମର କୃପା ଦେଇଥାଏ।

ତେନାପରୋକ୍ଷଂ ଚ ଭଵେଚ୍ଚ ତସ୍ଯ ଅତୋ ଗୁଣାନାଂ ସ୍ତଵନେ ଚ ମେ ରତିଃ । ସା ତୁ ପ୍ରଜାତା ପୁରୁଷସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ସଂସାରଦୁଃଖଂ ତୁ ତଦାଚ୍ଛିନତ୍ତି ॥ ୩,୬.

ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ତେଣୁ ମୋର ତୁମ ଗୁଣସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରେମ ଅଛି। ଏହି ପ୍ରେମ ଯେତେବେଳେ କାହାରି ମନରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେ ସଂସାର ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଦୁଃଖସ୍ଯ ତଦାଧିକାରିଣ ଆନନ୍ଦରୂପାଖ୍ଯଫଲଂ ଦଦାତି । ହରେର୍ଗୁଣାନସ୍ତୁଵତାଂ ଚ ପାପଂ ତେଷାଂ ହି ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ତଥା କ୍ଷିଣୋତି ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ଏହା ଆନନ୍ଦସ୍ୱରୂପ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବାମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ଏଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା ପରମୋ ଗୁରୁର୍ମମ ଵାଯୁର୍ଦଯାଲୁର୍ମମ ଵଲ୍ଲଭଶ୍ଚ । ହରେର୍ଗୁଣାନ୍ସର୍ଵଗୁଣପ୍ରସାରାନ୍ମମୈଵ ଯୋଗ୍ଯାନ୍ସୁଖମୁଖ୍ଯଭୂତାନ୍ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ଜାଣି, ମୋର ପରମ ଗୁରୁ ବାୟୁ, ସେ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ। ସମସ୍ତ ଗୁଣ ମଧ୍ୟରେ, ହରିଙ୍କ ଗୁଣମାନେ ମାତ୍ର ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖର ମୂଳ।

ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ପୁଣ୍ଯେଭ୍ଯ ଇଵାର୍ତବନ୍ଧୁଃ ଶିଵଶ୍ଚ ନୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯତି ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିମ୍ । ତଵ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ଶ୍ରିଯଃ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵାଯୋଃ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ମମାସ୍ତି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୬.

ଯେପରି ଦୁଃଖୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ପୁଣ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ଏମିତି ଶିବ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟର କୀର୍ତ୍ତି କରୁଥିବାକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତିନାହିଁ। ତୁମର କୃପାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କୃପାରେ ଓ ବାୟୁଙ୍କ କୃପାରେ, ଏହା ସଦା ମୋରେ ଅଛି।

ଯଦ୍ଯତ୍କରୋତ୍ଯେଵ ସଦୈଵ ଵାଯୁସ୍ତତ୍ତତ୍କରୋତ୍ଯେଵ ସଦୈଵ ନିତ୍ଯମ୍ । ଵାଯୋର୍ଵିରୋଧଂ ନ କରୋତି ଦେଵଃ ସ ତଦ୍ଵିରୋଧଂ ଚ କରୋତି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୬.

ବାୟୁ ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେଇ କାମ ଦେବତା ସଦା କରନ୍ତି। ଦେବତା ବାୟୁଙ୍କ ବିରୋଧ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ସେଠି ସହମତି ରଖନ୍ତି।

ହରେର୍ଵିରୋଧଂ ନ କରୋତି ଵାଯୁର୍ଵାଯୋର୍ଵିରୋଧଂ ନ କରୋତି ଵିଷ୍ଣୁଃ । ଵାଯୋଃ ପ୍ରସାଦାନ୍ମମ ନାସ୍ତି କିଞ୍ଚିଦତାନଭାଵଶ୍ଚ ତଵ ପ୍ରସାଦାତ୍ ॥ ୩,୬.

ବାୟୁ କଦାପି ହରିଙ୍କ ବିରୋଧ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଓ ବିଷ୍ଣୁ ବାୟୁଙ୍କ ବିରୋଧ କରନ୍ତିନାହିଁ। ବାୟୁଙ୍କ କୃପାରେ, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ; ଏବଂ ତୁମର କୃପାରେ, ମୁଁ କେବେ ଅନାଥ ହେଉନାହିଁ।

ଯଥୈଵ ମୂଲଂ ଚ ତଥାଵତାରେ ଦୁଃଖାଦିକଂ ନାସ୍ତି ସମୀରଣସ୍ଯ । ଵାଯୁସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଚ ଉଭୌ ମୁକୁନ୍ଦସ୍ତଥାଵତାରେଷୁ ନ ଦୁଃଖରୂପୌ ॥ ୩,୬.

ଯେପରି ମୂଳ ଓ ତାହାର ବିସ୍ତାରରେ ବାୟୁରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେପରି ମୁକୁନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଅବତାରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅବତାରରେ କେବେ ଦୁଃଖର ରୂପ ନୁହଁନ୍ତି।

ଅଶକ୍ତଵଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଵାଯୁଦେଵଃ ଯୁଗାନୁସାରାଂଲ୍ଲୋକଧର୍ମାଂସ୍ତୁ ରକ୍ଷନ୍ । ନରାଵତାରେ ତତ୍ର ଦେଵେ ମୁରାରେ ହ୍ଯଶକ୍ତତା ନେତି ଵିଚିଂତନୀଯମ୍ ॥ ୩,୬.

ବାୟୁଦେବ ଯୁଗ ଅନୁସାରେ ଜଗତର ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ସମୟରେ ଅଶକ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମୁରାରି, ମାନବ ଅବତାରରେ ସେଠାରେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କୌଣସି ଅଶକ୍ତତା ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଅଵତାରରୂପେ ଯମଦୁଃଖାଦିକଂ ଚ ନ ଚିନ୍ତନୀଯଂ ଜ୍ଞାନିଭିର୍ଦେଵଦେଵ । ଅହଂ କଦାଚିତ୍ସୁଖନାଶପ୍ରଦେଶେ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତଥା ମାରଯିତୁଂ ଗତୋସ୍ମି ॥ ୩,୬.

ଅବତାରର ରୂପରେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ, ମୁଁ କେବେ କେବେ ସୁଖ ନଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଦାନବମାନେ ମାରିବା ପାଇଁ ଯାଇଥିଲି।

ନୈତାଵତା ମମ ଵାଯୋଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ଦୁଃ ଖାତନଂ ନୈଵ ସଂଚିତନୀଯମ୍ । ଏତାଦୃଶୋହଂ ସ୍ତଵନେନୁ କାସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ଗୁଣାନାଂ ମଧୁସୂଦନ ପ୍ରଭୋ । ଵାଯୋଃ ସକାଶାଚ୍ଚ ଗୁଣେନ ହୀନା ସଂସାରରୂପେ ମୁକ୍ତରୂପେ ଚ ଦେଵ ॥ ୩,୬.

ଏହିପରି ମତେ କିମ୍ବା ବାୟୁଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମଧୁସୂଦନ, ପ୍ରଭୁ, ଏପରି ସ୍ତୁତିରେ ଗୁଣମାନଙ୍କର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ଅଛି? ବାୟୁଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଗୁଣ ନଥାଏ, ତେବେ ସେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ରୂପରେ ଓ ମୁକ୍ତିର ରୂପରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ହେ ଦେବ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଭାରତୀ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜଃ ଶେଷଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରାହ କେଶଵମ୍ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଭାରତୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ଶେଷ ହାତ ଯୋଡି କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଶେଷ ଉଵାଚ । ନାହଂ ଚ ଜାନେ ତଵ ପାଦମୂଲଂ ରୁଦ୍ରୋ ନ ଵେତ୍ତି ଗରୁଡୋ ନ ଵେଦ । ଅହଂ ଵାଣ୍ଯାଃ ଶତଗୁଣାଂଶହୀନୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯାଯତନଂ ପାହି ମାଂ ଵାସୁଦେଵ ॥ ୩,୬.

ଶେଷ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପାଦମୂଳକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ବାଣୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ କମ୍, ମୋତେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ ବାସୁଦେବ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସଶେଷସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜୋ ଵୀଶଃ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଶେଷ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବୀଶ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ତଵ ପଦୋଃ ସ୍ତୁତିଂ କିଂ କରୋମ୍ଯହଂ ମମ ପଦାଂବୁଜେ ହ୍ଯର୍ପିତଂ ମନଃ । କଥମହଂ ମୁଖେ ପକ୍ଷିଯୋନିଜଃ କଥମେଵଙ୍ଗୁଣାନୀଡିତୁଂ କ୍ଷମଃ ॥ ୩,୬.

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ମୁଁ କଣ ତୁମ ପାଦଦ୍ୱୟର ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ମନ ତୁମ ପଦପଦ୍ମରେ ଲଗିଛି? ମୁଁ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଏପରି ଗୁଣମାନଙ୍କୁ କିପରି ମୁଁ ମୁଖରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି?

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ଗରୁଡସ୍ତୂଷ୍ଣୀମାସ ନଯାନ୍ଵିତଃ । ତଦନନ୍ତରଜୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଗରୁଡ଼ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ରୁଦ୍ର ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଯା ଵୈ ତଵେଶ ଭଗଵନ୍ନ ଵିଦାମ ଭୂମନ୍ ଭକ୍ତିର୍ମମାସ୍ତୁ ଶିଵପାଦସରୋଜମୂଲେ । ଛନ୍ନାପି ସା ନନୁ ସଦା ନ ମମାସ୍ତି ଦେଵ ତେନାଦ୍ରୁହଂ ତଵ ଵିରୁଦ୍ଧମତଃ କରୋମି ॥ ୩,୬.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ହେ ଈଶ୍ୱର, ହେ ଭଗବାନ, ହେ ଅନନ୍ତ, ମୁଁ ଯେ ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ସେ ଶିବଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମୂଳରେ ରହୁ; ଏହି ଭକ୍ତି ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ନାହିଁ, ହେ ଦେବ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ବିପରୀତ କାମ କରେ।

ସର୍ଵାନ୍ନ ବୁଦ୍ଧିସହିତସ୍ଯ ହରେ ମୁରାରେ କା ଶକ୍ତିରସ୍ତି ଵଚନେ ମମ ମୂଢବୁଦ୍ଧେଃ । ଵାଣ୍ଯା ସଦା ଶତଗୁଣେନ ଵିହୀନମେନଂ ମାଂ ପାହି ଚେଶ ମମ ଚାଯତନଂ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ॥ ୩,୬.

ହେ ହରି, ହେ ମୁରାରି, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିବାବେଳେ ମୋର କଥାର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ଅଛି? ମୁଁ ସଦା ବାଣୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ କମ୍, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଈଶ୍ୱର, ଏବଂ ମୋତେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ଶେଷାନନ୍ତରଜା ଦେଵୀ ଵାରୁଣୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତା'ପରେ ଶେଷ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବୀ ବାରୁଣୀ କଥା କହିଲେ।

ଵାରୁଣ୍ଯୁଵାଚ । ଲକ୍ଷ୍ମୀପତେ ବ୍ରହ୍ମପତେ ମନୋଃ ପତେ ଗିରଃପତେ ରୁଦ୍ରପତେ ନୃଣାଂ ପତେ । ଗୁଣାଂସ୍ତଵ ସ୍ତୋତୁମହଂ ସମର୍ଥା ନ ପାର୍ଵତୀ ନାପି ସୁପର୍ଣପତ୍ନୀ ॥ ୩,୬.

ବାରୁଣୀ କହିଲେ: ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ହେ ବ୍ରହ୍ମାପତି, ହେ ମନୁପତି, ହେ ବାଣୀପତି, ହେ ରୁଦ୍ରପତି, ହେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ପତି—ପାର୍ବତୀ କିମ୍ବା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଜନ୍ମିଥିବା ଜନାନୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଶେଷାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈର୍ଵିହୀନା ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯଂ ଜଗତାମଧୀଶ ॥ ୩,୬.

ମୁଁ ଶେଷଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍; ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର, ହେ ଜଗତଙ୍କର ନାଥ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵାରୁଣୀ ତୁ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ତଦନନ୍ତରଜା ବ୍ରାହ୍ମୀ ସୌପର୍ଣୀ ହ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ବାରୁଣୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ଶେଷ ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମୀ, ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସୌପର୍ଣ୍ଯୁଵାଚ । ସ୍ତୋତୁଂ ଗୁଣାଂସ୍ତଵ ହରେ ଜଗଦୀଶଵାଚା ଶ୍ରୋତୁଂ ହରେ ତଵ କଥାଂ ଶ୍ରଵଣେ ନ ଶକ୍ତିଃ । ଯସ୍ତତ୍ତ୍ଵନୁଂ ସ୍ମରତି ଦେଵ ତଵ ସ୍ଵରୂପଂ କୋ ଵୈ ନୁ ଵେଦ ଭୁଵି ତଂ ଭଗଵତ୍ପଦାର୍ଥମ୍ ॥ ୩,୬.

ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ କହିଲେ: ହେ ହରି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ କଥା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ, କିମ୍ବା ତୁମ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ତୁମ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱର ଶ୍ମରଣ କରେ, ସେ କିଏ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ପଦର ଅର୍ଥକୁ ଜାଣିପାରିବ?

ଅତୋ ଗୁଣସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିର୍ଵୀନ୍ଦ୍ରାଦହଂ ଦଶଗୁଣୈରଵରା ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୬.

ତେଣୁ ମୋରେ ତୁମ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର କେଉଁଶି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣ କମ୍।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତୁ ସୌପର୍ଣୀ ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର । ରୁଦ୍ରାନନ୍ତରଜା ସ୍ତୋତୁଂ ଗିରିଜା ତୂପଚକ୍ରମେ ॥ ୩,୬.

ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ସୌପର୍ଣ୍ଣୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ତା'ପରେ ରୁଦ୍ର ପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଗିରିଜା ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗୋଵିନ୍ଦ ନାରାଯଣ ଵାସୁଦେଵ ତ୍ଵଯା ହି ମେ କିଞ୍ଚିଦପି ପ୍ରଯୋଜନମ୍ । ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ସ୍ଵାମିନ୍ନ ଚ ନାମ ଵାଚା ସୌଭାଗ୍ଯରୂପଃ ସର୍ଵଦା ଏକ ଏଵ ॥ ୩,୬.

ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଗୋବିନ୍ଦ, ନାରାୟଣ, ବାସୁଦେବ, ମୋତେ ତୁମ ଠାରୁ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗ୍ୟର ନାମରେ କିମ୍ବା ଶବ୍ଦରେ କେବଳ ଏକଟି ଅଛି, ସେହି ନାମ ସଦା ଏକାଟି ଅଟୁଟ ଅଛି।

ନାରାଯଣେତି ତଵ ନାମ ଚ ଏକମେଵ ଵୈରାଗ୍ଯଭକ୍ତିଵିଭଵେ ପରମଂ ସମର୍ଥାମ୍ । ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଦିକହତ୍ଯନାଶାନେ ଗୁର୍ଵଙ୍ଗନାକୋଟିଵିନାଶନେ ଚ ॥ ୩,୬.

ତୁମ ନାରାୟଣ ନାମଟି ଏକାଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହା ବିରାଗ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହି ନାମ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ଏବଂ ଗୁରୁମାନେଙ୍କର ଅନେକ ଜଣ ଜଣାଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ମିଟାଇଦିଏ।

ନାମାଧିକାରିଣୀ ଚାହଂ ଗୁଣାନାଂ ଚ ମହାପ୍ରଭୋ । ସ୍ତଵନେ ନାସ୍ତି ମେ ଶକ୍ତୀ ରୁଦ୍ରାଦ୍ଦଶଗୁଣୈରହମ୍ ॥ ୩,୬.

ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମ ଗୁଣ ଗାଇବାକୁ ନୁହେଁ। ମୋରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଦଶଗୁଣ ରୁଦ୍ର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅସମର୍ଥ।

ଅଵରା ଚ ସଦାସ୍ମ୍ଯେଵ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା । ଏଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସା ଗିରିଜାସ୍ତୂଷ୍ଣୀମାସ ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୩,୬.

ମୁଁ ସଦା ଅପରାଧମାନ୍ୟ, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି ଗିରିଜା ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ, ଖଗେଶ୍ୱର।