ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଵକ୍ତୁଃ ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁଶ୍ଚ ତଥାଧିକମ୍ । ଅନନ୍ତଵେଦୈଃସାମ୍ଯମାହୁର୍ମହାନ୍ତଃ ଭାରାନ୍ମହତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଭାରତସ୍ଯାପି ଵିପ୍ରାଃ ॥ ୩,୧.

ଯିଏ ପଢ଼େ, ସେ ଦୁଇଗୁଣ ଫଳ ପାଏ, ଯିଏ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ, ସେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ। ମହାନମାନେ କହନ୍ତି ଏହା ଅନେକ ବେଦ ସମାନ, ଏବଂ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହାକୁ ମହାଭାରତ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।

ଵେଦୋଭ୍ଯୋସ୍ଯ ତ୍ଵର୍ଥତଶ୍ଚାଧିକତ୍ଵଂ ଵଦନ୍ତି ବୈ ଵିଷ୍ଣୁରହସ୍ଯଵେଦିନଃ ॥ ୩,୧.

ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ଅର୍ଥରେ ଏହା ବେଦ ଦୁଇଟିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ।

ତତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଗୀତିକାମାହୁରାର୍ଯାସ୍ତଥୈଵ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାମସାହସ୍ରକ ଚ । ତଯୋସ୍ତତ୍ର ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଭାରତସ୍ଯ ଦଶାଧିକଂ ଫଲମାହୁର୍ମହାନ୍ତଃ ॥ ୩,୧.

ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦର୍ଶମାନେ ଗୀତିକା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସହସ୍ରନାମକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏହିମାନେ ଶୁଣିଲେ, ମହାନମାନେ କହନ୍ତି, ଭାରତର ଦଶଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।

ଦୈତ୍ଯାଃ ସର୍ଵ ଵିପ୍ରକୁଲେଷୁ ଭୂତ୍ଵା କୃତେ ଯୁଗେ ଭାରତେ ଷଟ୍ସହସ୍ର୍ଯାମ୍ । ନିଷ୍କାସ୍ଯ କାଂଶ୍ଚିନ୍ନଵନିର୍ମିତାନାଂ ନିଵେଶନଂ ତତ୍ର କୁର୍ଵନ୍ତି ନିତ୍ଯମ୍ ॥ ୩,୧.

ଦୈତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ କୃତଯୁଗରେ, ଭାରତର ଛଉ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, କିଛି ନୂତନ ଜନ୍ମିତମାନେଙ୍କୁ ବାହାର କରି, ସେଠାରେ ସେମାନେ ସଦା ବାସ କରନ୍ତି।

ମତ୍ଵା ହରିଂ ଭଗଵାନ୍ଵ୍ଯାସରୂପୀ ଚକ୍ରେ ତଦା ଭାଗଵତଂ ପୁରାଣମ୍ । ତଥା ସମାଖ୍ଯାଯ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତତ୍ତତଃ ପରଂ ଗାରୁଡାଖ୍ଯଂ ସ ଚକ୍ରେ ॥ ୩,୧.

ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଭାଗବତ ପୁରାଣ ରଚନା କଲେ। ଏହିପରି, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ପୁରାଣ କଥା କହି, ପରେ ଗାରୁଡ ପୁରାଣ ତିଆରି କଲେ।

ଅତୋ ହି ଗାରୁଡଂ ମୁଖ୍ଯଂ ପୁରାଣଂ ଶାସ୍ତ୍ରସଂମତମ୍ । ଗାରୁଡେନ ସମଂ ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଧର୍ମପ୍ରଦର୍ଶନେ ॥ ୩,୧.

ଏହି କାରଣରୁ, ଗାରୁଡ ପୁରାଣ ପ୍ରଧାନ ପୁରାଣ ଭାବେ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାରେ ଗାରୁଡ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ।

ଯଥା ସୁରାଣାଂ ପ୍ରଵରୋ ଜନାର୍ଦନୋ ଯଥାଯୁଧାନାଂ ପ୍ରଵରଃ ସୁଦର୍ଶନମ୍ । ଯଥାଶ୍ଵମେଧଃ ପ୍ରଵରଃ କ୍ରତୂନାଂ ଛିନ୍ନେଷୁ ଭକ୍ତେଷୁ ତଥୈଵ ରୁଦ୍ରଃ ॥ ୩,୧.

ଯେପରି ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରଧାନ, ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୁଦର୍ଶନ ପ୍ରମୁଖ, ଯଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତି ଛିନ୍ନ ହେଉଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ର ପ୍ରମୁଖ, ସେପରି।

ନଦୀଷୁ ଗଙ୍ଗା ଜଲଜେଷୁ ପଦ୍ମମଚ୍ଛିନ୍ନଭକ୍ତେଷୁ ତଥୈଵ ଵାଯୁଃ । ତଥା ପୁରାଣେଷୁ ଚ ଗାରୁଡଂ ଚ ମୁଖ୍ଯଂ ତଦାହୁର୍ହରିତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶନେ ॥ ୩,୧.

ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା, ଜଳବିହାରୀ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମ, ଭକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ, ଏହିପରି ପୁରାଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାରୁଡ ପ୍ରଧାନ ବୋଲି ହରିତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ଗାରୁଡାଖ୍ଯପୁରାଣେ ତୁ ପ୍ରତିପାଦ୍ଯୋ ହରିଃ ସ୍ମୃତଃ । ଅତୋ ହରିର୍ନମସ୍କାର୍ଯୋ ଗମ୍ଯୋ ଯୋଗ୍ଯୋ ହରିଃ ସ୍ମୃତଃ ॥ ୩,୧.

ଗାରୁଡ ନାମକ ପୁରାଣରେ ହରିଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଏବଂ ସ୍ମରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି କାରଣରୁ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେବା ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନାଯିବା ଦରକାର।

ଭାଗ୍ଯାତ୍ମକତ୍ଵାଚ୍ଛ୍ରୀଦେଵ୍ଯା ନମନଂ ନଦନୁ ସ୍ମୃତମ୍ । ପରୋ ନରୋତ୍ତମୋ ଵା ସ ସାଧକେଶୋପି ଚ ସ୍ମୃତଃ ॥ ୩,୧.

ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟର ମୂଳ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ପରମ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିମ୍ବା ସାଧକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ଅତୋ ନମ୍ଯୋ ଵାଯୁରପି ପୁରାଣାଦୌ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ଭାରତୀ ଵାକ୍ଯରୂପତ୍ଵାନ୍ନମ୍ଯା ଵାଯୋରନନ୍ତରମ୍ ॥ ୩,୧.

ଏହି କାରଣରୁ, ପୁରାଣ ଆରମ୍ଭରେ ବାୟୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ। ବାୟୁ ପରେ, ଭାରତୀ ଉଚ୍ଚାରଣର ରୂପ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉପସାଧକୋ ନରଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଯତୋତସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ । ନମ୍ଯ ଇତ୍ଯଚ୍ଯତେ ସଦ୍ଭିସ୍ତାରତମ୍ଯେନ ସର୍ଵଦା ॥ ୩,୧.

ଯିଏ ସହଯୋଗ କରେ, ସେ 'ଉପସାଧକ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତାଙ୍କ ପରେ, ଯିଏ ପୂଜ୍ୟ, ସେଠି ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଣାମ କରିବାକୁ କହନ୍ତି।

ଅତୋ ଵ୍ଯାସଂ ନମସ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଗ୍ରନ୍ଥକର୍ତୃତ୍ଵହେତୁତଃ । ଶୌନକ ଉଵାଚ । ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ନମନଂ ହ୍ଯନ୍ତେ କଥଂ କାର୍ଯଂ ମହାତ୍ମନଃ ॥ ୩,୧.

ଏହିପରି, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନାକାର ଥିବାରୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଶୌନକ କହିଲେ: ଏହି ମହାନ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଶେଷରେ କିପରି ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ?

ଅନ୍ତେ ଚ ଵନ୍ଦନେ ତସ୍ଯ କାରଣଂ ବ୍ରୂହି ସୁଵ୍ରତ । ସୂତ ଉଵାଚ । ଵିଷ୍ଣୋରନନ୍ତରଂ ଵ୍ଯାସନମନଂ ମୁଖ୍ଯମେଵ ହି ॥ ୩,୧.

ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବାର କାରଣ କହ, ହେ ସୁବ୍ରତ। ସୂତ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରମୁଖ।

ହରିରେଵ ଯତୋ ଵ୍ଯାସୋ ଵାଚ୍ଯଚକ୍ରସ୍ଵରୂପକଃ । ଵ୍ଯାସୋ ନୈଵ ସମତ୍ଵେନ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଭଗଵତୋ ହରେଃ ॥ ୩,୧.

ହରି ନିଜେ ବ୍ୟାସ, ଉଚ୍ଚାରଣ ଚକ୍ରର ରୂପ। ବ୍ୟାସକୁ କେବେ ଭଗବାନ ହରି ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ।

ତତ୍ରାପି କାରଣଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସାଦରେଣ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ । ଵ୍ଯାସସ୍ତୁ କଶ୍ଚନ ଋଷିଃ ପୁରାଣେ ତାମସେ ସ୍ମୃତଃ ॥ ୩,୧.

ଏହି ବିଷୟର କାରଣ ମୁଁ ଆଦର ସହିତ କହିବି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ। ବ୍ୟାସ ତାମସିକ ପୁରାଣରେ ଏକ ଋଷି ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ଇତି ଜ୍ଞାନା ଵଲଂବେନ ଦୈତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାନୁଗୈଃ ସମାଃ । ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ହ୍ଯନ୍ଧତମ ଇତି ତ୍ଵନ୍ତେ ନମସ୍କୃତଃ ॥ ୩,୧.

ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀମାନେ ସହିତ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରାଯାଏ।

ଯଦିଦଂ ପରମଂ ଗୋପ୍ଯଂ ହୃଦି ଧାର୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ । ପରାଣାଂ ନମ୍ଯମେଵୋକ୍ତଂ ପ୍ରତିପାଦ୍ଯଂ ଯତୋତ୍ର ହି ॥ ୩,୧.

ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ, କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପୁରାଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏଠାରେ ଯାହା ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯିବ, ସେହିପରି ପୂଜ୍ୟ।

ସମାସଵ୍ଯାସଭାଵାଦ୍ଧି ପରାଣାଂ ତତ୍ପ୍ରତୀଯତେ । ଵାସ୍ତଵଂ ତଂ ନ ଜାନୀଯୁରୁପଜୀଵ୍ଯୋ ଯତୋ ହରିଃ ॥ ୩,୧.

ସଂକ୍ଷେପ ଓ ବିସ୍ତାର ଭାବରୁ, ପୁରାଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝାଯାଏ। ସେମାନେ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ନାହାନ୍ତି, କାରଣ ହରିଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଦରକାର।

ହରିର୍ଵ୍ଯାସସ୍ତ୍ଵେକ ଏଵ ଵ୍ଯାସସ୍ତୁ ହରିଵତ୍ସ୍ମୃତଃ । ଉପଜୀଵ୍ଯତଦୀଶତ୍ଵେ ତଯୋରେଵ ନ ସଂଶଯଃ ॥ ୩,୧.

ହରି ଓ ବ୍ୟାସ ଏକାତ୍ମ। ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସେବନ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେବାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଈଶକୋଟିପ୍ରଵିଷ୍ଟତ୍ଵାଚ୍ଛ୍ରିଯଃ ସ୍ଵାମିତ୍ଵମୀରିତମ୍ । ତ୍ରଯାଣାମୁପଜୀଵ୍ଯତ୍ଵାତ୍ସେଵ୍ଯତ୍ଵାତ୍ସ୍ଵାମିତା ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୩,୧.

ଅନେକ ଈଶ୍ୱରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ କଥା କୁହାଯାଏ। ତିନିଜଣଙ୍କୁ ସେବନ ଏବଂ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ଵାଯ୍ଵାଦୀନାଂ ତ୍ରଯାଣାଂ ଚ ସେଵ୍ଯତ୍ଵାତ୍ସେଵ୍ଯତା ସ୍ମୃତା । ଭୂଭାରହରଣେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରଧାନାଙ୍ଗଂ ହି ମାରୁତିଃ ॥ ୩,୧.

ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଦେବତାଙ୍କୁ କେବେ ଉପାସନା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି, କେବେ ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଅଂଶ ହେଉଛନ୍ତି ମାରୁତି।

ଵାକ୍ଯରୂପା ଭାରତୀ ତୁ ଦ୍ଵିତୀଯାଙ୍ଗଂ ହି ସା ସ୍ମୃତା । ତୃତୀଯାଙ୍ଗ ହରେଃ ଶେଷୋ ନ ନମ୍ଯାଃ ସାମ୍ଯତୋ ହରେଃ ॥ ୩,୧.

ବାକ୍ୟର ରୂପରେ ଥିବା ଭାରତୀଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ତୃତୀୟ ଅଂଶ ହେଉଛନ୍ତି ହରିଙ୍କ ଶେଷ। ଏହି ଅଂଶଗୁଡିକୁ ହରିଙ୍କ ସମାନ ଭାବେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ପ୍ରତିପାଦ୍ଯା ମୁଖ୍ଯତଯା ନମ୍ଯା ଏଵ ସମୀରିତାଃ । ଅଵାନ୍ତରାଶ୍ଚ ଵାଯ୍ଵାଦ୍ଯା ନ ନମ୍ଯାସ୍ତେନ ତେ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୩,୧.

ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଧାନ ଭାବେ ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି। ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଉପାଂଗ ଅଟନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି, ଏହିପରି ମନାଯାଏ।

ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣାଦିନାମାନି ଭୀମାଦିଷ୍ଵେଵ ମୁଖ୍ଯତଃ । ଵାଚକାନି ଯତୋ ନିତ୍ଯଂ ତନ୍ନମ୍ଯାସ୍ତେ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ ॥ ୩,୧.

ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଭଳି ନାମଗୁଡିକ ପ୍ରଧାନତଃ ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ତେଣୁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ।

ପରାଣାମେଵ ନମ୍ଯତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପାଦ୍ଯତ୍ଵମେଵ ହି । ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ମଯାଖ୍ଯାତଂ କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛଥ ॥ ୩,୧.

କେବଳ ସର୍ବୋଚ୍ଚମାନେ ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଏହା ସବୁ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି, ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨ ଶ୍ରୀଶୌନକ ଉଵାଚ । କଥଂ ସସର୍ଜ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ତତ୍ତତ୍ତ୍ଵାଭିମାନିନଃ । ସୃଷ୍ଟିକ୍ରମଂ ନ ଜାନାମି ଦେଵାନାଂ ହ୍ଯନ୍ତରଂ ମୁନେ ॥ ୩,୨.

ଶୌନକ କହିଲେ: ଭଗବାନ କିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଅଭିମାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ? ମୁଁ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର କ୍ରମ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ୍ ବୁଝିପାରୁନି, ମୁନି।

ଶୌନକେନୈଵ ମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସୂତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ । ଶୂତ ଉଵାଚ । ସମ୍ଯଗ୍ଵ୍ଯଵସିତା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତଵ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିସତ୍ତମ ॥ ୩,୨.

ଶୌନକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସୂତ କହିଲେ: ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ସଠିକ୍ ଭାବେ ନିଶ୍ଚିତ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଏଵମେଵ କୃତଃ ପ୍ରଶ୍ରୋ ହରୌ ତୁ ଗରୁଡେନ ଵୈ । ଯଦୁକ୍ତଵାନ୍ହରିସ୍ତସ୍ମୈତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଵାନଘ । ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ସୃଷ୍ଟିଂ ଵ୍ରୂହି ମହାଭାଗ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦଵିଗ୍ରହ ॥ ୩,୨.

ଏଭଳି ଗରୁଡ଼ ହରିଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ; ଯାହା ହରି କହିଥିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି। ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି, ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ କୁହ।