ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ପୁରାଣଂ ଗାରୁଡଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପଵିତ୍ରଂ ପାପନାଶନମ୍ ୨,୪୯.

ଗାରୁଡ଼ ପୁରାଣ ପବିତ୍ର, ପବନ, ଓ ପାପ ନାଶ କରେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦାନାନି ଦେଯାନି ଵାଚକାଯାଖିଲାନି ଚ । ପୂର୍ଵୋକ୍ତଶଯନାଦୀନି ନାନ୍ଯଥା ସଫଲଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଦାନ ଦେବାକୁ ଯେଉଁଠି କୁହାଯାଇଛି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବାଚକଙ୍କୁ ଦେବାକୁ କୁହାଯାଇଛି, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ଶୟନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦିଆଯିବା ନାହିଁ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ।

ପୁରାଣଂ ପୂଜଯେତ୍ପୂର୍ଵଂ ଵାଚକଂ ତଦନନ୍ତରମ୍ । ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାରଗୋଦାନୈର୍ଦକ୍ଷିଣାଭିଶ୍ଚ ସାଦରମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ପ୍ରଥମେ ପୁରାଣକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ବାଚକଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ସହିତ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଗାଈ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅନ୍ନଦାନୈର୍ହେମଦାନୈର୍ଭମିଦାନୈଶ୍ଚ ଭୂରିଭିଃ । ପୂଜଯେଦ୍ଵାଚକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ବହୁପୁଣ୍ଯଫଲାପ୍ତଯେ ॥ ୨,୪୯.

ଅଧିକ ପରିମାଣର ଅନ୍ନ, ସୁନା ଓ ଜମି ଦେଇ, ବାଚକଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ବହୁ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ମିଳେ।

ଯଶ୍ଚେଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ଯଥାପି ପରିକୀର୍ତଯେତ୍ । ଵିହାଯ ଯାତନାଂ ଘୋରାଂ ଧୂତପାପୋ ଦିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଏହି କଥା ଯିଏ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଛାଡ଼ି, ପାପ ଦୂର କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ତସ୍ମୈ ଵୈ ମୂଲରୂପିଣେ । ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନାରାଯଣକଥାମିମାମ୍ ॥ ୩,୧.

ମୂଳ ରୂପ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି ନାରାୟଣଙ୍କ କଥା ମୁଁ କହିବି।

ଶୌନକାଦ୍ଯା ମହାତ୍ମାନୋ ହ୍ଯୃଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ । ନୈମିଷାଖ୍ଯେ ମହାପୁଣ୍ଯେ ତପସ୍ତେପୁର୍ମହତ୍ତରମ୍ ॥ ୩,୧.

ଶୌନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ନୈମିଷ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।

ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯା ଜିତାହାରାଃ ସଂତଃ ସତ୍ଯପରାଯଣାଃ । ଯଜନ୍ତଃ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁମାଦ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ॥ ୩,୧.

ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଆହାର ଉପରେ ଜୟ ପାଇଥିଲେ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପ୍ରମୁଖ ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।

ଗୃଣନ୍ତଃ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗଚ୍ଚକ୍ଷୁର୍ମହୌଜସଃ । ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାସ୍ତେପୁର୍ନୈମିଷ କାନନେ ॥ ୩,୧.

ସେମାନେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ସେମାନେ ନୈମିଷ ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିଲେ।

ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଜ୍ଞପତିଂ କେଚିଜ୍ଜ୍ଞାନୈର୍ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ପରମ୍ । କେଚିତ୍ପରମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ନାରାଯଣମପୂଜଯନ୍ ॥ ୩,୧.

କେହି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ, କେହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନର ମୂଳକୁ, ଏବଂ କେହି ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।

ଏକଦା ତୁ ମହାତ୍ମାନଃ ସମାଜଂ ଚକ୍ରୁରୁତ୍ତମାଃ । ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାମୁପାଯଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛଵଃ ॥ ୩,୧.

ଏକଦିନ ସେମାନେ, ମହାତ୍ମାମାନେ, ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉପାୟ କେମିତି ଜଣାଯିବ, ଏହି ଇଚ୍ଛା କଲେ।

ଷଦ୍ଵିଂଶତିସହସ୍ରାଣି ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍ । ତେଷାଂ ଶିଷ୍ଯପ୍ରଶିଷ୍ଯାଣାଂ ସଂଖ୍ଯା ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶଙ୍କ୍ଯତେ ॥ ୩,୧.

ଛବିଶି ହଜାର ଋଷି, ଯେଉଁମାନେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା, ସେଠାରେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଓ ପରାଶିଷ୍ୟଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ମୁନଯୋ ଭାଵିତାତ୍ମାନୋ ମିଲିତାସ୍ତେ ମହୋଜସଃ । ଲୋକାନୁଗ୍ରହକର୍ତାରୋ ଵୀତରାଗା ଵିମତ୍ସରାଃ ॥ ୩,୧.

ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲୋକଙ୍କ ଉପକାରକ, ରାଗ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ ଋଷିମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।

କଥଂ ହରୌ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଭକ୍ତିରଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ । କେନ ସିଧ୍ଯେତ୍ତୁ ସକଲଂ କର୍ମ ତ୍ରିଵିଧମାତ୍ମନଃ ॥ ୩,୧.

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କୁ ହେବ? ଏବଂ କେଉଁ ଉପାୟରେ ଆତ୍ମାର ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ?

ଇତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମାତ୍ମାନମୁଦ୍ଯତାନ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଶୌନକଃ । ସାଂଜ ଲିର୍ଵାକ୍ଯମାହ ସ୍ମ ଵିନଯାଵନତଃ ସୁଧୀଃ ॥ ୩,୧.

ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଦେଖି, ଶୌନକ ମୁନି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନମ୍ର, ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।

ଶୌନକ ଉଵାଚ । ଆସ୍ତେ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯେ ସୂତଃ ପୌରାଣିକୋତ୍ତମଃ । ସ ଏତଦଖିଲଂ ଵେତ୍ତି ଵ୍ଯାସଶିଷ୍ଯୋ ଯତୀଶ୍ଵରଃ ॥ ୩,୧.

ଶୌନକ କହିଲେ: ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ପୁରାଣ ଗାଥାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ ଶିଷ୍ୟ ସୂତ ରହୁଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି।

ତସ୍ମାତ୍ତମେଵ ପୃଚ୍ଛାମ ଇତ୍ଯେଵଂ ଶୌନକୋ ମୁନିଃ । ଅଥ ତେ ଋଷଯୋ ଜଗ୍ମୁଃ ପୁଣ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମଂ ତତଃ ॥ ୩,୧.

ତେଣୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିବା ଉଚିତ—ଏଭଳି ଶୌନକ ମୁନି କହିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।

ପପ୍ରଚ୍ଛୁସ୍ତେ ସୁଖାସୀନଂ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଵାସିନଃ । ଋଷଯ ଊଚୁଃ । ଵଯଂ ତ୍ଵତିଥଯଃ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତ୍ଵାତିଥେଯୋସି ସୁଵ୍ରତ ॥ ୩,୧.

ସେମାନେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ବାସିନ୍ଦା, ସୁଖରେ ବସିଥିବା ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ଆମେ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଛୁ, ଆପଣ ଆମର ଆତିଥେୟ, ଓ ସଦ୍ବ୍ରତୀ।

ସ୍ନାନଦାନୋପଚାରେଣ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି । କେନ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସନ୍ନଃ ସ୍ଯାତ୍ସ କଥଂ ପୂଜ୍ଯତେ ନରୈଃ ॥ ୩,୧.

ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ପରେ, କେମିତି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କେମିତି ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ?

ମୁକ୍ତିସାଧନଭୂତଂ ଚ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵଵିନିର୍ଣଯମ୍ । ସୂତ ଉଵାଚ । ଶୃଣୁଧ୍ଵମୃଷଯଃ ସର୍ଵେ ହରିଂ ତତ୍ତ୍ଵଵିନିର୍ଣଯମ୍ ॥ ୩,୧.

ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ କ'ଣ ଏବଂ ଏହାର ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ କ'ଣ, ଦୟାକରି କହ। ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ମୁନିମାନେ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଶୁଣ, ହରିଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଛି।

ନତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶ୍ରିଯଂ ଵାଯୁଂ ଭାରତୀଂ ଶେଷସଂଜ୍ଞକମ୍ । ଦ୍ଵୈପାଯନଂ ଗୁରୁଂ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥାମତି ॥ ୩,୧.

ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଶ୍ରୀ, ବାୟୁ, ଭାରତୀ, ଶେଷ, ଦ୍ୱୈପାୟନ, ଗୁରୁ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୋ ଅନୁଭବ ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିବି।

ନାସ୍ତି ନାରାଯଣସମଂ ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏତେନ ସତ୍ଯଵାକ୍ଯେନ ସର୍ଵାର୍ଥାନ୍ସାଧଯାମ୍ଯହମ୍ ॥ ୩,୧.

ନାରାୟଣଙ୍କ ସମାନ କେହି ନଥିଲେ, ନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧ କରେ।

ଶୌନକ ଉଵାଚ । କିମର୍ଥଂ ନମନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗ୍ରନ୍ଥାଦୌ ମୁନିସତ୍ତମ । କର୍ତଵ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କୃପଯା ମମ ସୁଵ୍ରତ ॥ ୩,୧.

ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗ୍ରନ୍ଥ ଆରମ୍ଭରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କାହିଁକି ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର? ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହାର କାରଣ କହ।

ତତଃ ଶ୍ରିଯଂ ତତୋ ଵାଯୁଂ ଭାରତୀଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍ । ଅନ୍ତେ ଵ୍ଯାସଂ କିମର୍ଥଂ ଚ ତ୍ଵଂ ନମସ୍କୃତଵାନସି । ସୂତସୂତ ମହାଭାଗ ବ୍ରୂହି କାରଣମତ୍ର ଚ ॥ ୩,୧.

ତାପରେ ଶ୍ରୀ, ପୁନି ବାୟୁ, ତାପରେ ଭାରତୀ, ଏବଂ ଶେଷରେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କାହିଁକି ନମସ୍କାର କଲ? ହେ ସୂତ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହାର କାରଣ କହ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଆଦୌ ଵନ୍ଦ୍ଯଃ ସର୍ଵଵେଦୈକଵେଦ୍ଯୋ ଵେଦେ ଶାସ୍ତ୍ରେ ସେତିହାସେ ପୁରାଣେ । ସତ୍ତାଂ ପ୍ରାଯୋ ଵିଷ୍ଣୁରେଵୈକ ଏଵ ପ୍ରକାଶତେଽତୋ ନମ୍ଯ ଏକୋ ହରିର୍ହି ॥ ୩,୧.

ସୂତ କହିଲେ: ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଇତିହାସ, ପୁରାଣ ସବୁଠି ସେଉଁଠି ଏକମାତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି, ତେଣୁ ଏକମାତ୍ର ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵତ୍ର ମୁଖ୍ଯସ୍ତ୍ଵଧିକୋନ୍ଯତୋପି ସ ଏଵ ନମ୍ଯୋ ନ ଚ ଶଙ୍କରାଦ୍ଯାଃ । ନମନ୍ତି ଯେଽଵିନଯାଚ୍ଛଙ୍କରଂ ତୁ ଵିନାଯକଂ ଚଣ୍ଡିକାଂ ରେଣୁକାଂ ଚ ॥ ୩,୧.

ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରଧାନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ଏକମାତ୍ର ସେଉଁଠି ପୂଜ୍ୟ, ଶଙ୍କର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଶଙ୍କର, ବିନାୟକ, ଚଣ୍ଡିକା, ରେଣୁକାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ।

ତଥା ସୂର୍ଯଂ ଭୈରଵଂ ମାତାରଶ୍ଵ ତଥା ଵାଣୀଂ ଗିରିଜାଂ ଵୈ ଶ୍ରିଯଂ ଚ । ସର୍ଵେପି ତେ ଵୈଷ୍ଣଵା ନୈଵ ଲୋକେ ନ ତଦ୍ଭକ୍ତା ଵେତି ଚାର୍ଯା ଵଦନ୍ତି ॥ ୩,୧.

ଏଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭୈରବ, ମାତାରଶ୍ୱ, ଭାଣୀ, ଗିରିଜା, ଶ୍ରୀ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ବୈଷ୍ଣବ, ସଂସାରରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଏହି କଥା ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି।

ନ ପାର୍ଥିକ୍ଯାନ୍ନମନଂ କାର୍ଯମେଵ ପ୍ରୀଣନ୍ତି ନୈତା ଦେଵତାଃ ପୂଜନେନ । ପୂଜାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦେଵତାଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵାଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ଦତ୍ଵା ଫଲଦାନେନ ତାଂଶ୍ଚ ॥ ୩,୧.

ପାର୍ଥ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ସହ ଯୋଗ ନଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁଁ; ଏହି ଦେବତାମାନେ ଏପରି ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତା କେବଳ ଅଳ୍ପ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।