ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଅଦ୍ଵୈତଂ କେଚିଦିଚ୍ଛନ୍ତି ଦ୍ଵୈତମିଚ୍ଛନ୍ତି ଚାପରେ । ସମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ନ ଜାନନ୍ତି ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଦ୍ଵୈତଵିଵର୍ଜିତମ୍ ॥ ୨,୪୯.

କେହି ଅଦ୍ୱୈତ ଚାହାନ୍ତି, କେହି ଦ୍ୱୈତ ଚାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱୈତ ଓ ଅଦ୍ୱୈତ ଉଭୟରୁ ତର।

ଦ୍ଵେ ପଦେ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷାଯ ନମମେତି ମମେତି ଚ । ମମେତି ବଧ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ନମମେତି ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ॥ ୨,୪୯.

ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପଥ: 'ମୋର' ଓ 'ମୋର ନୁହେଁ'। ଯିଏ 'ମୋର' କହେ, ସେ ବନ୍ଧିଯାଏ; ଯିଏ 'ମୋର ନୁହେଁ' କହେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ତତ୍କର୍ମ ଯନ୍ନ ବନ୍ଧାଯ ସା ଵିଦ୍ଯା ଯା ଵିମୁକ୍ତିଦା । ଆଯାସାଯାପରଂ କର୍ମ ଵିଦ୍ଯାନ୍ଯା ଶିଲ୍ପନୈପୁଣମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଯେ କର୍ମ ବନ୍ଧନ ଦେଉନାହିଁ, ସେଇ ପ୍ରକୃତ କର୍ମ; ଯେ ଜ୍ଞାନ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି, ସେଇ ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନ। ଅନ୍ୟ କର୍ମ ମାତ୍ର କଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର ଚାତୁରୀ।

ଯାଵତ୍କର୍ମାଣି ଦୀପ୍ଯନ୍ତେ ଯାଵତ୍ସଂସାରଵାସନା । ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରିଯଚାପଲ୍ଯଂ ତାଵତ୍ତତ୍ତ୍ଵକଥା କୁତଃ ॥ ୨,୪୯.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କର୍ମ ଜଳୁଛି, ସଂସାର ଆସକ୍ତି ରହିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିପରି ତତ୍ତ୍ୱର କଥା ହେବ?

ଯାଵଦ୍ଦେହାଭିମାନଶ୍ଚ ମମତା ଯାଵଦେଵ ହି । ଯାଵତ୍ପ୍ରଯତ୍ନଵେଗୋଽସ୍ତି ଯାଵତ୍ସଂକଲ୍ପକଲ୍ପନା ॥ ୨,୪୯.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ଭାବ ଓ ମମତା ରହିଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଉତ୍ସାହ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନର କଳ୍ପନା ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ରହିଛି—

ଯାଵନ୍ନୋ ମନସଃ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ନ ଯାଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଚିନ୍ତନମ୍ । ଯାଵନ୍ନ ଗୁରୁକାରୁଣ୍ଯଂ ତାଵତ୍ତତ୍ତ୍ଵକଥା କୁତଃ ॥ ୨,୪୯.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଭାବନା ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କ ଦୟା ମିଳେନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟ ଉପରେ କଥା ହେବ କିପରି?

ତାଵତ୍ତପୋ ଵ୍ରତଂ ତୀର୍ଥଂ ଜପହୋମାର୍ଚନାଦିକମ୍ । ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଗମକଥା ଯାଵତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ନ ଵିନ୍ଦତି ॥ ୨,୪୯.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣିଷ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରେନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପ, ବ୍ରତ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା, ଜପ, ହୋମ, ପୂଜା, ବା ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଆଲୋଚନା—ଏସବୁ କିଛି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସର୍ଵାଵସ୍ଥାସୁ ସର୍ଵଦା । ତତ୍ତ୍ଵନିଷ୍ଠୋ ଭଵେତ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଯଦୀଚ୍ଛେନ୍ମୋକ୍ଷମାତ୍ମନଃ ॥ ୨,୪୯.

ଏହିଠାରୁ, ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଯଦି ନିଜ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଓ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରୁହିବା ଉଚିତ।

ଧର୍ମଜ୍ଞାନପ୍ରସୂନସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷଫଲସ୍ଯ ଚ । ତାପତ୍ରଯାଦିସନ୍ତପ୍ତଶ୍ଛାଯାଂ ମୋକ୍ଷତରୋଃ ଶ୍ରଯେତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଯେଉଁମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନର ଫୁଲ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥିବା ମୋକ୍ଷ ଗଛର ଛାୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।

ତସ୍ମାଜ୍ଜ୍ଞାନେନାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ଶ୍ରୀଗୁରୋର୍ମୁଖାତ୍ । ସୁଖେନ ମୁଚ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ଘୋରସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଏହିଠାରୁ, ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ଘୋର ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ସହଜରେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞସ୍ଯାନ୍ତିମଂ କୃତ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେଽଧୁନା । ଯେନ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୋତି ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଵାଣସଂଜ୍ଞକମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଶେଷ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ବାଣ ନାମକ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ।

ଅନ୍ତକାଲେ ତୁ ପୁରୁଷ ଆଗତେ ଗତସାଧ୍ଵସଃ । ଛିନ୍ଦ୍ଯାଦସଂଗଶସ୍ତ୍ରେଣ ସ୍ପୃହାଂ ଦେହେଽନୁ ଯା ଚ ତମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଲେ, ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଦେହ ଓ ତାହା ସହିତ ଯାହା ଆସେ ତାହାପ୍ରତି ଆସକ୍ତିକୁ ବିରକ୍ତିର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେବା ଉଚିତ।

ଗୃହାତ୍ପ୍ରଵ୍ରାଜିତୋ ଧୀରଃ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥଜଲାପ୍ଲୁତଃ । ଶୁଚୌ ଵିଵିକ୍ତ ଆସୀନୋ ଵିଧିଵତ୍କଲ୍ପିତାସନେ ॥ ୨,୪୯.

ଘର ଛାଡ଼ି, ଧୈର୍ୟ ଧରି, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ଓ ଏକାକୀ ସ୍ଥାନରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିଛାଇଥିବା ଆସନରେ ବସିବା ଉଚିତ।

ଅଭ୍ଯସେନ୍ମନସା ଶୁଦ୍ଧଂ ତ୍ରିଵୃଦ୍ବ୍ରହ୍ମାକ୍ଷରଂ ପରମ୍ । ମନୋ ଯଷ୍ଛେଜ୍ଜିତଶ୍ଵାସୋ ବ୍ରହ୍ମ ବୀଜମଵିସ୍ମରନ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ, ତିନି ଅଖର ବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ରର ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ବଶରେ ରଖି, ବ୍ରହ୍ମ ବୀଜକୁ କେବେ ଭୁଲିବା ନୁହେଁ।

ନିଯଚ୍ଛେଦ୍ଵିଷଯେଭ୍ଯୋଽକ୍ଷାନ୍ମନସା ବୁଦ୍ଧି ସାରଥିଃ । ମନଃ କର୍ମଭିରାକ୍ଷିପ୍ତଂ ଶୁଭାର୍ଥେ ଧାରଯେଦ୍ଧିଯା ॥ ୨,୪୯.

ବୁଦ୍ଧି ରଥି ହୋଇ, ମନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିଷୟରୁ ଅଟକେଇବା ଉଚିତ; କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ମନକୁ ଶୁଭ କାମରେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଧାମ ବ୍ରହ୍ମାହଂ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଏଵଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଚାତ୍ମାନମାତ୍ମନ୍ଯାଧାଯ ନିଷ୍କଲେ ॥ ୨,୪୯.

ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଧାମ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ପଦ—ଏଭଳି ଭାବି, ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ଅଭିନ୍ନ ରୂପରେ ନିଜ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଓମିତ୍ଯେକାକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵ୍ଯାହରନ୍ମାମନୁସ୍ମରନ୍ । ଯଃ ପ୍ରଯାତି ତ୍ଯଜନ୍ଦେହଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଏକ ଅଖର 'ଓଁ' ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ, ତାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି, ଯିଏ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ନ ଯତ୍ର ଦାମ୍ଭିକା ଯାନ୍ତି ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯଵର୍ଜିତାଃ । ସୁଧିଯସ୍ତାଂ ଗତିଂ ଯାନ୍ତି ତାନହଂ କଥଯାମି ତେ ॥ ୨,୪୯.

ଯେଉଁଠାରେ ଢୋଙ୍ଗୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିରାଗ ହୀନ ଲୋକେ ଯାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିବି।

ନିର୍ମାନମୋହା ଜିତସଂଗଦୋଷା ଅଧ୍ଯାତ୍ମନିତ୍ଯା ଵିନିଵୃତ୍ତକାମାଃ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈର୍ଵିମୁକ୍ତାଃ ସୁଖଦୁଃ ଖସଂଜ୍ଞୈର୍ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯମୂଢାଃ ପଦମଵ୍ଯଯଂ ତତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାର ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ସଙ୍ଗ ଦୋଷକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସଦା ଆତ୍ମାରେ ଲଗନ, କାମନା ରହିନାହିଁ, ଦୁଃଖ ସୁଖ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ—ସେଇ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଜ୍ଞାନହ୍ରଦେ ସତ୍ଯଜଲେ ରାଗଦ୍ଵେଷମଲାପହେ । ଯଃ ସ୍ନାତି ମାନସେ ତୀର୍ଥେ ସ ଵୈ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଯିଏ ମନର ତୀର୍ଥରେ, ଜ୍ଞାନ ହ୍ରଦରେ, ସତ୍ୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରେ, ଯାହା ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ମଳକୁ ଦୂର କରେ—ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ପ୍ରୌଢଵୈରାଗ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ଭଜତେ ମାମନନ୍ଯଭାକ୍ । ପୂର୍ଣଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସ ଵୈ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ପକ୍କ ବିରାଗ ଧରି, ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ମୋତେ ଭଜି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶାନ୍ତ ମନ ରଖିଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୃହଂ ଚ ଯସ୍ତୀର୍ଥେ ନିଵସେନ୍ମରଣୋତ୍ସୁକଃ । ମୁକ୍ତିକ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ମ୍ରିଯତେ ସ ଵୈ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଯିଏ ଘର ଛାଡ଼ି, ତୀର୍ଥରେ ରହେ, ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରେ, ଓ ମୁକ୍ତିକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ—ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ଅଯୋଧ୍ଯା ମଥୁରା ମାଯା କାଶୀ କାଞ୍ଚୀ ଅଵନ୍ତିକ । ପୁରୀ ଦ୍ଵାରଵତୀ ଜ୍ଞେଯାଃ ସପ୍ତୈତା ମୋକ୍ଷଦାଯିକାଃ ॥ ୨,୪୯.

ଅଯୋଧ୍ୟା, ମଥୁରା, ମାୟା, କାଶୀ, କାଞ୍ଚୀ, ଅବନ୍ତିକା ଓ ପୁରୀ ଦ୍ୱାରାବତୀ—ଏହି ସାତଟି ସହରକୁ ମୋକ୍ଷଦାୟିନୀ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ।

ଇତି ତେ କଥିତଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ମୋକ୍ଷଧର୍ମଂ ସନାତନମ୍ । ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯସହିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୪୯.

ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ସହିତ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି। ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରେ।

ମୋକ୍ଷଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ଧାର୍ମିକାଃ ସ୍ଵର୍ଗତିଂ ନରାଃ । ପାପିନୋ ଦୁର୍ଗତିଂ ଯାନ୍ତି ସଂସରନ୍ତି ଖଗାଦଯଃ ॥ ୨,୪୯.

ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି ସେମାନେ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଧର୍ମିକ ଲୋକେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ପାପୀମାନେ ଖରାପ ଦୁଃଖରେ ପଡନ୍ତି; ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି।

ସୂତ ଉଵାଚ । ସ୍ଵପ୍ରଶ୍ରୋତ୍ତରରାଦ୍ଧାନ୍ତମେଵଂ ଭଗଵତୋ ମୁଖାତ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟତନୁସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯୋ ନନାମ ଜଗଦୀଶ୍ଵରମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ସୂତ କହିଲେ: ଏହିପରି ନିଜ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶେଷ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ସନ୍ଦେହୋ ମେ ମହାନ୍ନଷ୍ଟୋ ଭଵଦ୍ଵାକ୍ଯଵିରୋଚନାତ୍ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସ ଗତଃ କଶ୍ଯପାଶ୍ରମମ୍ ॥ ୨,୪୯.

ସେ କହିଲେ, "ମୋର ବଡ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆପଣଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଗଲା।" ଏହିପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ସଦ୍ଯୋ ଦେହାନ୍ତରଂ ଯାତି ଯଥା ଯାତି ଵିଲମ୍ବତଃ । ଅନଯୋରୁଭଯୋଶ୍ଚୈଵ ନ ଵିରୋଧସ୍ତଥୈଵ ଵଃ ॥ ୨,୪୯.

କେହି କେବେ କେବେ ତୁରନ୍ତ ନୂତନ ଦେହ ପାଇଥାନ୍ତି, କେହି ବିଳମ୍ବରେ; ଏହି ଦୁଇ ଉପାୟରେ କିଛି ବିରୋଧ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ବୁଝ।

ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଵାଂସ୍ତାତ ଶ୍ରୁତୋ ଭଗଵତୋ ଯଥା । ମାରୀଚୋଽପି ମୁଦଂ ଲେଭେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ରମାପତେଃ ॥ ୨,୪୯.

ମୁଁ ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ସେପରି ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ମାରୀଚ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି ଅନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ।