ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି ଯେ, ଯିଏ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଠ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି ଛାର କରିଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ସେଠାରେ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ଏହିପରି ମହାପୁରାଣର ପୂର୍ବଖଣ୍ଡର ଆଚାର କଣ୍ଡ ଭିତରେ ‘ସୁଦର୍ଶନ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା’ ନାମକ ତ୍ରିତିଯ ତିରିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ମହାଦେବ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବିଷୟରେ ଆଉ ଥରେ କୁହନ୍ତୁ।” ତେବେ ହରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣ। ଏଠିରେ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି ହୟଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ: ‘ଓଂ ସଉଁ କ୍ଷଉଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ ନମସ୍କାର’—ଏହିପରି ପ୍ରଣବ ସହିତ ଏହା ଯୁକ୍ତ। ଏହାର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ, ହେ ବୃଷଧ୍ୱଜ: ‘ଓଂ କ୍ଷୀଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ, ସ୍ୱାହା’ ମୁଣ୍ଡ ପାଇଁ, ‘କ୍ଷୂଁ, ବଷଟ୍’ ଏହିପରି। ‘ଓଂ’ ସହିତ ‘କ’ ଯୁକ୍ତ ହେଉଛି ଦେବତାଙ୍କ ମୌଳି। ‘ଓଂ କ୍ଷଉଁ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ପାଇଁ, ବୌଷଟ୍’—ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ବିବୃତ କରାଯାଏ। ଏବେ ମୁଁ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିବି, ଶୁଣ। ପ୍ରଥମେ, ନିଷ୍ପାପ ହୋଇ ସ୍ନାନ ଓ ଆଚମନ କରି, ପୂଜା ସ୍ଥଳକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସ୍ଥଳକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ତାପରେ ଏକ ଡିମ୍ବ ତିଆରି କରି, କେବଳ ‘ଓଂ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍ଖ, ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ରଙ୍ଗର, କମଳ ତନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦି ପରି ଚମକୁଥିବା, ଚାରିଟି ହାତରେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଏବଂ କମଳ ଧରିଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ୍, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଏବଂ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମଙ୍ଗଳମୟ ମୁଦ୍ରା ଯେପରିକି ଶଙ୍ଖ ଓ ପଦ୍ମ ଦେଖାଯିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ ଆସନର ସହଯୋଗୀ ଦେବତା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ। ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆହ୍ୱାନିତ ହେଲେ, ସ୍ୱାସ୍ତିକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଚାହିଁ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଏବଂ ସେଉଁଥିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପରିକରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଯମୁନା ମହାଦେବୀ, ଶଙ୍ଖ ଓ ପଦ୍ମ ଧନକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ମହାଦେବ, ତାଙ୍କୁ କୁର୍ମ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଥିବା ଧରାକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ ଅପେକ୍ଷା ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଗୁଣର ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ନାମକ ଚକ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ପୂଜା କରିବା ଚାହିଁ। ହେ ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍କର୍ଷ ଜ୍ଞାନ, କ୍ରିୟା ଏବଂ ଏହାର ସମ୍ମିଳନର ପୂଜା ହେବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାଖାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଆରମ୍ଭ କରି ‘ନମଃ’ ରେ ସମାପ୍ତ କରି, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟା ଏକବଚନ ରୂପରେ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ସ୍ନାନ, ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର, ଏହି ଭାବେ ତୁମକୁ କୁହିଲି, ହେ ହର। ଏହାପରେ, ଭାବନାରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବାମନ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ଭାବିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ଆବାହନ କରି, ଶଙ୍ଖଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ନ୍ୟାସ କରି, ସେଠାରେ ବିରାଜିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଲୋକପାଳଙ୍କ ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ (ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି), ଅର୍ଘ୍ୟ (ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ପାଣି), ଏବଂ ଆଚମନ (ପିଇବା ପାଣି) ଦେବା ଉଚିତ। ଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଦରକାର। ଏହାପରେ, ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୈରବ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ‘ଓଂ କ୍ଷୀଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ ନମଃ’—ଏହିପରି ମୁଣ୍ଡର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ‘ଓଂ କ୍ଷୈଁ, କବଚକୁ ନମଃ’—ଏହିପରି କବଚର ପୂଜା ହେବା ଦରକାର। ‘ଓଂ କ୍ଷଃ, ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନମଃ’—ଏହିପରି ଅସ୍ତ୍ରର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ସଠିକ୍ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଯେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।