ଏକ ସମୟର କଥା, ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା ବିଧି ବିଷୟରେ ଅତି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଓ ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବର୍ଣ୍ଣନ ହେଉଥିଲା। ପ୍ରଥମେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିକରଙ୍କୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ, କୂର୍ମ ଅବତାରକୁ, ଭୂମିକୁ, ଧର୍ମକୁ, ବୈରାଗ୍ୟକୁ, ଅଜ୍ଞାନକୁ, ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ, ଅଗ୍ନିମଣ୍ଡଳକୁ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟଶଙ୍ଖକୁ, ଗଦାକୁ, ଶ୍ରୀକୁ, ପୌଷ୍ଟିକତାକୁ, ଶକ୍ତିକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ବରୁଣ, ସୋମ, ଅନନ୍ତ ଓ ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଜଣାଯାଉଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ସଂକ୍ଷେପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା। ଏପରେ, ପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜକୁ ଭାସୁଦେବ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏହା ପରେ, ଉଚିତ ବିଧିରେ ଆସନକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ତାହାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭାସୁଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ଗରୁଡଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଆଇଶ୍ୱର୍ୟକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ତିନିଟି ବୃତ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ଆସନ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଥାଏ। ଏହି ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟବୃତ୍ତରେ ଭାସୁଦେବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ ରୂପମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ତଳେ ନାଗକୁ, ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳରେ ଆହ୍ୱାନ କରି ତାଙ୍କର ନ୍ୟାସ କରିବା ପରେ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ଆଚମନୀୟ ଜଳ, ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପ ଦେଇ, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର—ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜିତ ଓ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଵର ଦେଉଛନ୍ତି; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; କଳି ଯୁଗର ପାପ ହରଣ କରୁଥିବା ଦେବଦେବ୍ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତିନି ଗୁଣ ଓ ଗୁଣାତୀତ ଥିବା ତିର୍ଥସ୍ଥାନ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାର, ଧର୍ମ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିବା ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର; ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି। ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ହୃଦୟରେ ପଞ୍ଚଭୂତ ସମ୍ପନ୍ନ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶଙ୍କର, ଭାସୁଦେବଙ୍କ ପୂଜା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣକାରୀ। ଏହି ରୁଦ୍ର ପଞ୍ଚଭୂତ ପୂଜା ଯିଏ ପଢ଼େ, ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଏହିଠାରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା, “ଓ ଶଂଖ ଓ ଗଦାଧାରୀ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ପୂଜା କେମିତି କରିବି?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ହରି କହିଲେ, “ପ୍ରଥମେ ଶୂଧ୍ଧ ହୋଇ ନହାଇବା ଦରକାର, ତାପରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର, ଏହି ମୂଳମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅପମାଙ୍ଗଳ୍ୟ ଓ କୁମନ୍ତ୍ରକୁ ନାଶ କରେ। ଭଗବାନ୍ ମୃଦୁଭାବୀ, ମୁକୁଟଧାରୀ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ରହିଛି। ତାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଯିଏ ରୁଦ୍ର, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୂଜା କରେ, ସେ ପରେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରେ। ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ଅଗ୍ନିମାଳା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହଜାରଟି କିରଣ ଓ ଚକ୍ର ରୂପ ନୟନ ଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ର, ସମସ୍ତ କୁମନ୍ତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ନାଶକ, ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଆଲୋକ ରୂପୀ ନୟନ ଏବଂ ସଂସାର ଭୟ ନାଶକ ଭାବେ ଭଗବାନ୍ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଗ୍ରହମାନେ ପାଇଁ ଅତିତ ଏବଂ ଗ୍ରହମାନେ ର ନାୟକ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଉଥିବା ଏବଂ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଚକ୍ରକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର ଜଣାଯାଏ। ଏଭଳି ଭାବେ ଏହି ପୂଜା ବିଧି ଓ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠନ କରି, ଭକ୍ତ ଭାସୁଦେବ ଓ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କର କୃପା ଲାଭ କରିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ, ରୋଗ ଓ ଅପମାଙ୍ଗଳ୍ୟ ନାଶ ପାଏ, ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଯାଏ।