ଏହି ଉତ୍କଳ ଜାଗରଣରେ, ଗରୁଡ ପୁରାଣର ଆଚାର କାଣ୍ଡରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ଶ୍ରୀଧର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଉପାସକ ଏହି ପୂଜାର ନିୟମାନୁସାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଉପାସକ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାପିତ ଦେବତାକୁ ଏକାଂତରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଧ୍ୟାନରେ, ଦେବତାଙ୍କର ମୂଦ୍ରା ଦୟାମୟ ମୁହଁ, ସାଧୁ ଭାବ, ଚମକୁଥିବା ମକର କୁଣ୍ଡଳରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଦେଖାଯାଏ। ଜ୍ଞାନୀ ଉପାସକ ଶ୍ରୀଧରଙ୍କୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଉପାସନା କ୍ରମରେ ଶ୍ରୀନିବାସ, ଶ୍ରୀପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ; ଶ୍ରୀବଲ୍ଲଭ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ; ଶୁଭତାର ନାଥ ଏବଂ ଆଶ୍ରମକୁ ଆବୃତ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆବୃତ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଏଭଳି ରୁଦ୍ର ଏବଂ ମହାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୂଜାର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଏ। ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନା ବିବରଣୀ ଥିବା ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପଠିଥିବା କୌଣସି ଉପାସକ ଏହି ଶ୍ରୀଧର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଅଧିକ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ପୂର୍ବ ଖଣ୍ଡର ଆଚାର କାଣ୍ଡର ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କରାଯାଏ — “ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଉପାସନାର ନିୟମ କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ — “ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନାର ବିଧି ଏବେ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ଉପାସକ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କରି, ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଇ ହାତରେ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିବା ଦରକାର — ‘ଓଁ, ଶ୍ରୀଂ, ହ୍ରୀଂ, ଶ୍ରୀଧର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମଃ।’” ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି, ଗ୍ରହଦୋଷ ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉଥିବା ବିପଦକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି। ଏହାପରେ ମନ୍ତ୍ର କୁଶଳ ଉପାସକ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଭାବରେ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ — ଓଁ ହୀଂ ମୁଣ୍ଡରେ, ସ୍ୱାହା; ଓଁ ହୈଂ କବଚରେ, ହୁଂ; ଓଁ ହଃ ଅସ୍ତ୍ରରେ, ଫଟ୍। ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ। ଏହାପରେ ଉପାସକ ହୃଦୟ ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ପରମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଵନମାଳାରେ ଶୁଭ୍ର ଅଳଙ୍କୃତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସକ ଧ୍ୟାନ କରିବେ — “ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ।” ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଶେଷ କରି, ଡିଂଡ଼ା (ଅଣ୍ଡ) ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ଓଁ ଶବ୍ଦରେ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଉପାସକ ନିଜକୁ ଶୁଭ ଧୂପ, ଫୁଲ ଆଦିରେ ପୂଜା କରିବେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ମହାଦେବ ଶଙ୍କର, ଶୁଣନ୍ତୁ — ‘ଓଁ, ଅଚ୍ୟୁତ ସହ ସମସ୍ତ ପରିକରଙ୍କୁ ନମଃ; ଓଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଯମୁନାକୁ ନମଃ; ଓଁ, ପଦ୍ମନାଥକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଉଗ୍ରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଧାରଣଶକ୍ତିକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଅନନ୍ତକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଧର୍ମକୁ ନମଃ; ଓଁ, ବିରାଗକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଅଧର୍ମକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଅବିରାଗକୁ ନମଃ; ଓଁ, ସତ୍ତ୍ୱକୁ ନମଃ; ଓଁ, ତମସକୁ ନମଃ; ଓଁ, ନଳକୁ ନମଃ; ଓଁ, ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଅଗ୍ନିମଣ୍ଡଳକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଉଦ୍ଧାରକୁ ନମଃ; ଓଁ, କ୍ରିୟାକୁ ନମଃ; ଓଁ, ନମ୍ରତାକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଈଶାନୀକୁ ନମଃ।’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବେଳ, ଫୁଲ ଆଦି ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆବାହନ କରି, ରୁଦ୍ର, ପରମ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ନ୍ୟାସ ଯେପରି ନିଜ ଉପରେ କରାଯାଏ, ସେପରି ଆରମ୍ଭରୁ ଦେବତା ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ, ଆଚମନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ତାହାଉପରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ବୃଷଭଧ୍ୱଜ, ଏହି କ୍ରିୟା ଦେବତାଙ୍କର ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କରିବା ଦରକାର। ‘ଓଁ ହାମ୍, ହୃଦୟକୁ ନମଃ; ଓଁ ହୁଂ, ଶିରକୁ ନମଃ; ଓଁ ହୌଂ, ତ୍ରିନେତ୍ରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଶ୍ରୀକୁ ନମଃ; ଓଁ, ପଦ୍ମାକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଗଦାକୁ ନମଃ; ଓଁ, କୌସ୍ତୁଭକୁ ନମଃ; ଓଁ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀକୁ ନମଃ; ଓଁ, ମୁଶଳକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଅଙ୍କୁଶକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଶରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ନାରଦକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଭାଗବତକୁ ନମଃ; ଓଁ, ପରମ ଆଚାର୍ୟକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତିର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଵାହନ ଓ ପରିକରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ନିରୃତି, ରାକ୍ଷସର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଵାହନ ଓ ପରିକରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ବାୟୁ, ପ୍ରାଣର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଵାହନ ଓ ପରିକରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଈଶାନ, ଜ୍ଞାନର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଵାହନ ଓ ପରିକରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଵାହନ ଓ ପରିକରକୁ ନମଃ; ଓଁ, ଶକ୍ତି, ହୁଂ ଫଟ୍; ଓଁ, ଖଡ୍ଗ, ହୁଂ ଫଟ୍; ଓଁ, ଧ୍ୱଜ, ହୁଂ ଫଟ୍; ଓଁ, ତ୍ରିଶୂଳ, ହୁଂ ଫଟ୍; ଓଁ, ପଦ୍ମ, ହୁଂ ଫଟ୍।’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ପରମାତ୍ମାକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ। ବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକୁ ନମସ୍କାର; ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ନାଥକୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ମହାତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର; ଜଗତର ନିର୍ଣ୍ଣୟକୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାକୁ ନମସ୍କାର; ଦାନଦାତା, ଶାନ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଏହି ଭାବରେ ଗରୁଡ ପୁରାଣର ଆଚାର କାଣ୍ଡରେ ଶ୍ରୀଧର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନା ବିଧି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଉପାସକଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମର ଉପରେ ଚଳିବା ଶିଖାଏ।