ଏକ ସମୟରେ, ଧନ ଉପାର୍ଜନ ଓ ଜୀବିକାର ଉପାୟ ବିଷୟରେ ବ୍ରହ୍ମଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। କୃଷି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ୟମରେ ବିପରୀତ ପରିସ୍ଥିତି—ଅର୍ଥାତ୍ ଅଘ୍ରାତ, ରାଜାଙ୍କ ଭୟ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, କୁନ୍ଦୁଳି, ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଧା—ପ୍ରକୃତିକ ଭାବରେ ଆସିପାରେ। କିନ୍ତୁ ସୁଦରେ ଧନ ଦେଇବା ଉପାୟରେ ଏପରି ବାଧା କେବେ ମିଳେନାହିଁ। ଦିନ ହେଉଁ କି ରାତି, ଶୁକ୍ଳ କି କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ, ତାପ, ବର୍ଷା, ବର୍ଦ୍ଧିତ କି ଶୀତ—ଯେଉଁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପାୟର ବୃଦ୍ଧି କେବେ ରୁକେନାହିଁ। ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇ ବ୍ୟବସାୟ କରି ଲାଭ ମିଳିଥିବା ଲୋକର ଲାଭ ସେଉଁ ଲୋକ ପାଇଁ ମିଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଦରେ ଧନ ଦେଇବା ନିୟମ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ଏହି ଲାଭ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ପିତୃ, ଦେବତା, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦୋଷ ଦୂର କରନ୍ତି—ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠି, ବ୍ୟବସାୟୀ cloth, ଧାନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଏପରି ଜିନିଷ ସୁଦ ଭାବରେ ଦେଇଥିବା ଉଚିତ; କୃଷକ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଯାନ, ଶଯ୍ୟା, ଓ ଆସନ ଦେଇଥିବା ଉଚିତ। ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଳ୍କ ଭାବରେ କିଶୋର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଏପରି ଜିନିଷର ଏକ ଶତ ଦେଇ, ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଭାଗରେ ଧନ ଜମା କରିବା ଉଚିତ। ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗରେ ନିଜକୁ ପୋଷଣ କରିବା, ଦୈନିକ ଓ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବାହ କରିବା; ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଭାଗରେ ପୁନଃ ଧନ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷା, କଳା, ଧନ, ସେବା, ପଶୁପାଳନ, ବ୍ୟବସାୟ, କୃଷି, ଭିକ୍ଷା, ଓ ସୁଦରେ ଧନ ଦେଇବା—ଏହି ଦଶ ଉପାୟ ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଅଟୁଟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରନ୍ତି; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା; ବୈଶ୍ୟ ନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ; ଶୂଦ୍ର ସେବା କରି ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଧନ ହେଉଛି ଜଳ ପ୍ରବାହୀ ନଦୀ, ଶାକ, ମୂଳ, ପତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଳ, କୁଶା, ଅଗ୍ନି, ଓ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣର ଧ୍ୱନି। ଅନୁନୟ ବିନା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଦେବତା ଏହିକୁ ନେକ୍ଟର ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଏହିପାଇଁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ଧନ ଚାହିଁଥିବା, ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରିବା ଲୋକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ଦୃଢ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଉତ୍ତମ ଲୋକ ନାହିଁ, ତେବେ ଗୁଣବତ୍ତା ଓ କମ୍ ଦୋଷ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ଦୃଢ ଗୁଣ ନଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅବନତିରେ ପଡିଯାନ୍ତି। ଏପରି ଉପାୟରେ ନିଜକୁ ପୋଷଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରି ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଦିନର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଭାଗରେ ନିଜ ନିମନ୍ତେ କାଉ, ତିଳ, ଫୁଲ, ଦର୍ଭା ଓ ଏପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରାକୃତିକ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୈନିକ, ବିଶେଷ, ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ, ଦୂଷ୍ୟତା ଦୂର କରିବା, ଧୋଇବା, ଆଚମନ, ଏବଂ ନିମଜ୍ଜନ—ଏହି ଆଠ ପ୍ରକାର ସ୍ନାନ ଉକ୍ତ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସ୍ନାନ କରିନାହିଁ, ସେ ପାଠ, ଅଗ୍ନି ହୋମ ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ ଦୈନିକ ସ୍ନାନ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ। ଚଣ୍ଡାଳ, ଶବ, ମଳ, ବୃତ୍ତିମତୀ ନାରୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସ୍ନାନ ଉଚିତ; ଏପରି ସ୍ନାନ ନିମିତ୍ତିକ ସ୍ନାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ପୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବସର ସ୍ନାନ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ, ଚାହିଦା ନଥିଲେ ନୁହେଁ। ପାଠ, ପବିତ୍ରତା, ଦେବତା ଉପାସନା, ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନର ଅଂଗ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏଠି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଦୂଷ୍ୟତା ଦୂର କରିବା; ତାଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୂଆ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଓ ନଦୀରେ। ସ୍ନାନ ନିଜେ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚତର; ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଂଗ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଫଳ ମିଳେ। ଧୋଇବା, ନିମଜ୍ଜନ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୂଷ୍ୟତା ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୁଏ; ଦୈନିକ, ବିଶେଷ, ଅନୁଷ୍ଠାନିକ ପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ନଥିଲେ, ଉତ୍ତପ୍ତ ଜଳ କିମ୍ବା ଉପରୁ ପଡିଥିବା ଜଳ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ; ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ତଳିତ ଜଳ ଉତ୍ତମ, ପରେ ଝରଣାର ଜଳ। ତଳାବର ଜଳ ଅତି ଉତ୍ତମ, ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଜଳ ଉତ୍ତମ, ଗଙ୍ଗା ଜଳ ସମସ୍ତଠି ଉତ୍ତମ। ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦୂଷ୍ୟତାକୁ ଶୀଘ୍ର ପବିତ୍ର କରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ; ଗୟା ଓ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଜଳ ମଧ୍ୟ। ତେଣୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଜାଣିବା ଉଚିତ; ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ, ଯୋଗ, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତରାୟଣରେ। ରାହୁ ଦର୍ଶନରେ ସ୍ନାନ ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ନୁହେଁ; ପ୍ରଭାତ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ ସ୍ନାନ ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମାନ, ଏହା ମହାପାପ ଦୂର କରେ; ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ। ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରିବା ଏକ ବର୍ଷରେ ଏହି ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଗ୍ରହମାନ୍ୟ ସମାନ ଉଚ୍ଚ ଭୋଗ ଚାହିଁଥିବା। ମାଘ ଓ ଫାଲ୍ଗୁନ ଦୁଇ ମାସରେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ମାଘରେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରି ହୋମ ଭୋଜନ କରିଥିବା ଲୋକ। ଏପରି ଏକ ମାସରେ ମହାପାପ ମଧ୍ୟ ନିବୃତ୍ତ ହୁଏ; ମା, ବାପା, ଭାଇ, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ—ଯେଉଁ ଦୋଷ ହେଉଁ କି। ଏକାଦଶୀରେ ବିଷ୍ଣୁ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଦ୍ୱାଦଶାଂଶ ଶରୀର ନିମଜ୍ଜନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ; ବିଷ୍ଣୁ ଏକାଦଶୀରେ ଆମଳକୀ ଫଳ ଦାନରେ ବିଶେଷ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ସବୁବେଳେ ଆମଳକୀ ଫଳ ସହିତ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ଧନ ଚାହିଁଥିବା, ସେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, କୀର୍ତିମାନ୍ୟ, ଅଲ୍ପ ଆୟୁ ଓ ଧନ ହାନି ଦୂର ହୁଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଦିବସରେ ସ୍ନାନ ସମୟରେ ଶରୀରରେ ତେଲ ଲଗାଇବାରେ ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ଚାହିଦା ପୂରଣ ହୁଏ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଉପବାସୀ ଶିର ଚୁଲ୍ କାଟିଥିବା ସମୟରେ।