ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ବିଷ୍ଣୁଠୁ ଉପରେ ଆଉ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ସେଉଁଠି ସମୟେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ସଂସାରରେ ଆଠଟି ଶୁଭ ବସ୍ତୁ ଅଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ଅଗ୍ନି, ସୁନା, ଘିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପାଣି ଓ ରାଜା। ସୁନା, ଘିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପାଣି ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ସଦା ଦେଖିବା ଓ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଏହାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ପଟେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ। ବେଦାଧ୍ୟୟନ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର—ପାଠ, ଚିନ୍ତନ, ପୁନଃପୁନଃ ଅଭ୍ୟାସ, ପାଠ କରିବା ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପାଠ କରିବାକୁ ଦେବା। ଯେ କେହି ବେଦ, ଯଜ୍ଞ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଲେଖି ଏହାକୁ ବ୍ୟବସାୟ ଭାବେ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବେଦବିଦ୍ ହୁଏ। ଯେ କେହି ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଲେଖି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଜ୍ଞାନ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ତୃତୀୟ ଭାଗରେ, ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେବା ଉପାୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି—ମା, ବାପା, ଗୁରୁ, ଭାଇ, ସନ୍ତାନ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଶରଣାର୍ଥୀ। ଅତିଥି ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଭାବେ ଗଣନା ହୁଏ; ଏମାନଙ୍କୁ ଚାଲାଇବାକୁ ସହଯୋଗ କରିବା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ। ଏହି କାରଣରୁ ସଦା ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ; ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବନ ଧାରଣ କରି ଅନେକଙ୍କୁ ଚାଲାଇପାରେ। ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନିଜ ପେଟ ଭରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ସମାନ; କାରଣ ଏକ କୁକୁର ମଧ୍ୟ ନିଜ ପେଟ ଭରେ। ଧନ ଯେପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତାହାରୁ ହୁଏ; ଯେପରି ପାହାଡ଼ରୁ ନଦୀ ବହେ। ଏହି ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ମଣି, ଧାନ୍ୟ, ଗାଈ ଓ ନାରୀ ଥାଏ; ଏହିକୁ ଧନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ କାରଣ ଏହା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉପଯୋଗୀ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବ ଜନ୍ତୁଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନଦେଇ, କିମ୍ବା ଅତି କମ୍ କ୍ଷତି କରି, ଏହିପରି ଜୀବିକା ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବିପଦ ନାହିଁ। ଧନ ତିନି ପ୍ରକାର—ଶୁଦ୍ଧ, ମିଶ୍ର ଓ ଅନ୍ଧକାର; ଏହାର ସପ୍ତ ପ୍ରକାର ବିଭାଜନ ଅଛି। ଉତ୍ତରାଧିକାରରେ ମିଳିଥିବା, ସ୍ନେହରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା, କିମ୍ବା ଜନ୍ମସାଥୀ ସହିତ ମିଳିଥିବା ଧନ—ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ସମାନ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ଧନ ମଧ୍ୟ ତିନି ପ୍ରକାର—ଯଜ୍ଞ କରି, ଅଧ୍ୟାପନ କରି, ଓ ପବିତ୍ର ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଧନ ମଧ୍ୟ ତିନି ପ୍ରକାର—ଶୁଦ୍ଧ ଧନ, କର ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥିବା, ଓ ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ। ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଧନ ଅଲଗା—ଚାଷ, ପଶୁପାଳନ ଓ ବ୍ୟବସାୟ; ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ମିଳେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିପଦକାଳରେ ସୁଦରେ ଧନ ଦେଇବା, ଚାଷ କିମ୍ବା ବ୍ୟବସାୟ କରିପାରିବେ; ଏହିପରି କାମ ନିଜେ କଲେ ଦୋଷ ନାହିଁ। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବିକା ଉପାୟ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁଦ ଦେଇ ଧନ ଦେବା ଉତ୍ତମ। ଚାଷ ଆଦିରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ରାଜଭୟ, ଉନ୍ମାଦ ପଶୁ ଆଦି ବିପଦ ଆସିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସୁଦ ଦେଇ ଧନ ଦେବାରେ ଏମିତି ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ପକ୍ଷ କିମ୍ବା ଅପକ୍ଷ, ଦିନ କିମ୍ବା ରାତି, ତାପ, ବର୍ଷା କିମ୍ବା ଶୀତ—ଏହି ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପାୟର ବୃଦ୍ଧି ଅବିରତ ରହେ। ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଶକୁ ଯାଇ ବ୍ୟବସାୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଲାଭ ସୁଦ ଦେଇ ଧନ ଦେବା ଉପାୟରେ ହୁଏ। ଏହି ଲାଭ ଦ୍ୱାରା ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ପାପ ଦୂର ହୁଏ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବ୍ୟାପାରୀ ସୁଦ ଭାବରେ ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ୍ୟ, ସୁନା ଆଦି ଦେବା ଉଚିତ; ଚାଷୀ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଯାନ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜାକୁ ବିସ୍ ଦେଇ, ଗାଈ, ସୁନା ଆଦିର ଶତ ଦେଇ, ସୁଚେତନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ କରି ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ଅର୍ଦ୍ଧରେ ନିଜ ଜୀବିକା ଚାଲାଇ, ଦୈନିକ ଓ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ନିବାହ କରିବା ଉଚିତ; ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଧନ ଆଗାମୀ ଲାଭ ପାଇଁ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷା, କଳା, ଧନ, ସେବା, ପଶୁପାଳନ, ବ୍ୟବସାୟ, ଚାଷ, ଭିକ୍ଷା ଓ ସୁଦ ଦେଇ ଧନ ଦେବା—ଏହି ଦଶଟି ଜୀବିକାର ଉପାୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଧନ ଦାନରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟରେ, ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟିକ ଉପାୟରେ, ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ସେବାରେ ମିଳେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଧନ ହେଉଛି—ପ୍ରଚୁର ଜଳ ଥିବା ନଦୀ, ଶାକ, କନ୍ଦ, ପତ୍ର, ହୋମ କାଷ୍ଠ, କୁଶ ଘାସ, ଅଗ୍ନି ଓ ବେଦଧ୍ୱନି। ଅନୁରୋଧ ନ କରି ଯେଉଁ ଦାନ ମିଳେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ଦୋଷ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଅମୃତ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେ ଗୁରୁଙ୍କ ଧନ ଚାହାଏ କିମ୍ବା ଅତିଥିଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଏମିତି ଲୋକ ନାହାନ୍ତି, ତେବେ କମ୍ ଦୋଷ ଓ ଭଲ ଗୁଣ ଥିବାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ଗୁଣ ନଥିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଧସିଯିବେ। ଏପରି ଉପାୟରେ ଜୀବିକା ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରେ ପରିଶୁଧ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ। ଦିନର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ମାଟି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ; ତିଲ, ଫୁଲ, ଦର୍ଭା ଓ ଏପରି ବସ୍ତୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଜଳରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଦୈନିକ, ନିମିତ୍ତିକ, କାମ୍ୟ, ମଳ ଶୋଧନ, ଧୋଇବା, ଆଚମନ, ଏବଂ ଅବଗାହନ—ଏହି ଆଠ ପ୍ରକାର ସ୍ନାନ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ନାନ କରେନି, ସେ ବେଦପାଠ, ହୋମ ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି କାରଣରୁ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ ଦୈନିକ କରିବା ଉଚିତ। ଚଣ୍ଡାଳ, ମୃତଦେହ, ମଳ କିମ୍ବା ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ନିମିତ୍ତିକ ସ୍ନାନ କୁହାଯାଏ। ପୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ସ୍ନାନ ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଏହିପରି କାମ୍ୟ ସ୍ନାନ ଇଚ୍ଛା ବିନା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବେଦପାଠ, ପୂତିକରଣ, ଦେବପୂଜା କିମ୍ବା ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରିବା ଉପକ୍ରମ ଭାବେ ଦରକାର।