ଏକ ଦିନ, ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କାରେ ଭରିତ ଜନେ ଭକ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ ହେଉନ୍ତୁ, ଏହି କାମ କରିବା ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ତଳୱାର ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ। ଦଶରଥୀ ରାମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଧାରୀ, ଦେମନମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିବା ଏହି ରାମ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ସେ ପୁନି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ, “ଯଦୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହଳ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରନ୍ତୁ। ପ୍ରଲମ୍ବ, କେଶୀ, ଚାନୁର, ପୁତନା ଓ କଂସକୁ ନାଶ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଶିଶୁବେଳାର ଆଶା ମୋତେ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।” ତା’ପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଜଣେ ପୁରୁଷ—କୃଷ୍ଣଶିଙ୍ଗଳା ନାମରେ—ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଗୁଣ୍ଠା ଧରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଭୟରେ ତରସିଯାଉଛି। ଏହି ଭୟରେ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତ, ପଦ୍ମନେତ୍ର ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହି ଶରଣ ନେଇ, ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶିବା ଓ ଭୟହୀନ ହେଲେ, କାରଣ ହରି, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭଗବାନ, ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଅଛି। ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଅପଦକୁ ନାଶ କରିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ବୈଷ୍ଣବ କବଚ ପରିଧାନ କରି, ପୃଥିବୀରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଚାଲିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଗଠିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଅସୀମ ଦୀପ୍ତିର ଦେବଦେବ ହେବାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ସଫଳତା ସଦା ମୋତେ ମିଳୁ; ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଦେଖିବେ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଦେଖିବି—ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପାପରେ ଆବୃତ କରନ୍ତୁ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଚକ୍ରର ତୀର—ମୋର ପାପକୁ କାଟି ଦେଉ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତୁ। ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟ, ବିବାଦ, ରାଜପଥ, ଜୁଆ, ଝଗଡା— ଭୟଙ୍କର ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ଜୀବନ ଆପଦ, ଅଗ୍ନି, ଚୋରଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ, ଗ୍ରହଦୋଷ— ବିଦ୍ୟୁତ, ସର୍ପ, ବିଷ, ରୋଗ, ବାଧା, ଦୁଃଖର ଉତ୍ତେଜନା—ଯେତେବେଳେ ଭୟ ଆସିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ହରିଙ୍କର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ମହାମନ୍ତ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଗୁପ୍ତ କବଚ, ସର୍ପ-ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଦୋଷ ନାଶକ, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ତିଆରି, ବିଶ୍ୱର ଶେଷରେ ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ। “ଓ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ! ଜଗତର ମୂଳ! ପଦ୍ମନାଭ! ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ, କାଳକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, କାଳପୁରୁଷକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, କୃଷ୍ଣକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, କୃଷ୍ଣର ରୂପକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ଉଗ୍ରକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ଉଗ୍ରର ରୂପକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ସବୁଠୁ ଉଗ୍ରକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ସବୁଠୁ ଉଗ୍ର ରୂପକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ସମସ୍ତକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ସମସ୍ତ ରୂପକୁ, ସ୍ୱାହା! ଓଁ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଜଗତର ଧାରକ, ଏଠାରେ, ଭୀତି ଭୟ ନାଶକ, ସ୍ୱାହା!” “ଓଁ, ଲୋହ ହଳ ଧାରୀ ନାଥକୁ ନମସ୍କାର—ଦାନବ, ଦେମନ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ଏପିଲେପ୍ସି, ବାନ୍ତି, ନଦୁଦ୍ଧରାଣା, ଏକ ଦିନ, ଦୁଇ ଦିନ, ତିନି ଦିନ, ଚାରି ଦିନ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଦୈନିକ, ରାତି, ସାନ୍ଧ୍ୟା ଜ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜ୍ୱର, ଲୁତା, ପୋକ, କଂଟା, ପୁତନା, ସର୍ପ, ଅଚଳ ଓ ଚଳ ବିଷ—ମୋ ଶରୀରକୁ ତୁମେ ସ୍ୱସ୍ଥ କର। ଫାଟ, ଫାଟ, ଫାଟ, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ—ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରକ୍ଷା କର। ଓଁ, ହାଇ ହାଇ, ହାଇ ହାଇ, ହାଇ ହାଇ, ହାଇ ହାଇ, ହାଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର କାଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ—ବିଜୟ! ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ରକ୍ଷା କର। ଓଁ, ନିଭି ନିଭି, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ, ମହା କପିଳ ରୂପରେ—ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ରକ୍ଷା କର। ଓଁ, ଭିଲି ଭିଲି, ମିଲି ମିଲି, ଗରୁଡି, ଗରୁଡି, ଗୌରୀ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ବିଷ, ମୋହ, ବିଷ, ବିଷ—ନାଶ ହେଉ, ସ୍ୱାହା! ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ରକ୍ଷା କର। ମୋତେ ଦେଖ, ସମସ୍ତ ଭୟ ଓ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କର—ବିଜୟ, ବିଜୟ, ଜୟ!” ଏଭଳି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭୟ ଓ ଅହଂକାର କମିଯାଏ, ଭୟ ଦୂର ହୁଏ, ଭୟହୀନତା ମିଳେ। ଅନେକ ବର୍ଷ ଗତିର ରଶ୍ମି ସମସ୍ତ ଉଦରକୁ ହଂସ ସମାନ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ହରି—ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ୱର ନାଶ କରନ୍ତୁ। ତା’ପରେ ହରି କହିଲେ: “ଏହି ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ସପ୍ତ ରାତିରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦେହୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ପ୍ରତିମା। ସ୍ଵୟଂ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶାନ୍ତ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ବିହୀନ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରୀ—ସମସ୍ତ ରୂପ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଛ। ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ହୃଷୀକେଶ, ଅନନ୍ତ ରୂପର ମହାନ, ଯେଉଁଠି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଉଦ୍ଭବ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ମାଟିର ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରୁଛ; ବ୍ରହ୍ମନ୍, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣ ତୁମକୁ ଅସପ୍ରଶ୍ୟ, ଅଜ୍ଞାତ; ତୁମେ ଆଗ୍ରା ଓ ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ, ଆକାଶ ସମାନ ଚଳିତ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ, ଭାଗ୍ୟବାନ ମହାପୁରୁଷ, ମହାଭୂତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଧୂଳି ତୁମର ପଦପ୍ରଭାରେ, ପଦ୍ମର ପ୍ରକୃତି, ଜ୍ଞାନର ବିଶ୍ୱର ନାମ—ତୁମର ଦୁଇ ପଦ୍ମପଦକୁ ନମସ୍କାର, ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ଚିତ୍ରକେତୁ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧର ଦେହ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବିଷ୍ଣୁଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଲାଭ କରି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରି, ମହେଶ୍ୱରା, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏବେ ମୁଁ କହିବି। ପାଦ, ଘୂଁଟି, ଉରୁ, ଉଦର, ହୃଦୟ, ଛାତି, ମୁଁହ, ମୁଣ୍ଡ, ଏହି କ୍ରମରେ, ଓଁ ଅକ୍ଷର ରଖିବା ଉଚିତ। ‘ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ କହି, ପଛୁଆ କ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ହାତରେ ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ‘ପ୍ରଣବ’ ଠାରୁ ‘ୟ’ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷର କୁଠିଠିଠିଠି ଅଙ୍ଗୁଠିର ଜୋଡ଼ାରେ ରଖିବା, ଓଁ ଅକ୍ଷରକୁ ହୃଦୟରେ, ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡର ଶିରାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ‘ଓଁ’ ଅକ୍ଷର କୁ ଭୂରୁମଧ୍ୟ, ଶିରୋପ୍ରଭା, ଚକ୍ଷୁ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବା; ଏହି ମନ୍ତ୍ର-ନ୍ୟାସ: ‘ଓଁ ବିଷ୍ଣୁ ପାଇଁ।