ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଅମୃତ ସ୍ୱରୂପ ଇଶ୍ୱରଙ୍କର କବଚ ପାଠ କରୁଥିଲେ—ଏହି କବଚ ହେଉଛନ୍ତି ଈଶ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅର୍କ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କର। ଏହାକୁ ପଢିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଯଦି ଏହି କବଚକୁ ଶତବାର ପଢିଯିବ, ତେବେ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦ ଫଳ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ଯେ, ଏହି ଦେବତା ଧଳା ପଦ୍ମ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଦାନ ଦେବା ଓ ଭୟ ନାଶ କରିବା ମୁଦ୍ରା ଅଛି। ତାଙ୍କ ଦେହର ଅଂଶ ଥିବା ଦେବୀ ଅମୃତ ଓ ଅମରତ୍ୱର ମଧୁର କଥା କହୁଛନ୍ତି। ଏହି କବଚକୁ ଏକ ମାସ ଧରି, ଦିନର ତିନି ସନ୍ଧିବେଳେ, ଅଠ ହଜାର ବାର ପଢିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଏହାକୁ କ୍ଷଣମାନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିରତି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପୂଜାର ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରଥମେ ଆବାହନ, ସ୍ଥାପନ, ନିଗ୍ରହ, ସନ୍ନିଧି, ଏବଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯିବା ଦରକାର। ତାରପରେ ଦୀପ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ନୈ୵ଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଓ ବିଳ୍ୱୟାର୍ପଣ କରାଯିବ। ସଙ୍ଗୀତ, ଚଳନ, ନୃତ୍ୟ, ମୁଦ୍ରା ଏବଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସବୁ ପୂଜା ସଠିକ୍ କ୍ରମରେ, ଷଡଅଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ବିଧିରେ କରାଯିବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମେ ପୂଜା ପାତ୍ରକୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଏକ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁବା ଦରକାର। ପୂଜା ସଦା ଆଧାରଶକ୍ତି, ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଆସନ ସହ କରାଯିବ। ନିଜ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଭାବି, ହସ୍ତ ପାଦ ଓ ଅଙ୍ଗସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଫୁଲ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ବେଦୀ ଉପରେ ରଖିବା ଦରକାର। ଦେବତାଙ୍କ ଆବାହନ କରି, ସେମାନଙ୍କର ପରିକରମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେବେ। ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ମାତୃମଣ୍ଡଳ, ଗଣ, ନନ୍ଦି ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ—"ଓଁ ଅମୃତେଶ୍ୱର", "ଓଁ ଭୈରବକୁ ନମସ୍କାର"। ଏହିପରି ଶିବ, କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭାବେ ପୂଜିତ କରାଯାଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜୀବନନାଥ ଗରୁଡ଼ କ୍ରିୟାର ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ। ଏହି କ୍ରିୟା ଶବଦାହ, ପିଲାମୁହାଁ, ପାହାଡ଼, ଗୁହା କିମ୍ବା ଗଛ ତଳରେ ହୁଏ। ଛଠ ଦିନ, କର୍କଟ, ମେଷ, ମୂଳ, ଆଶ୍ଲେଷା, ମଘା ଓ ଅନ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଏହା ହୁଏ। କଠିଧାରୀ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଭିକ୍ଷୁକ, ନଗ୍ନ କିମ୍ବା ଯମଦୂତ ଏଠି ଦେଖାଯାନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଦିନର ଅଧିପତି ଅର୍ଧଯାମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ। ସର୍ପର ଗତିକ୍ରମ ରାତିରେ ତୀର ଘୁରାଣିରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ୍। କର୍କୋଟ, ଜ୍ଞ, ଗୁରୁ, ପଦ୍ମ, ମହାପଦ୍ମ ଓ ଭାର୍ଗବ ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଦେବଗୁରୁଙ୍କ ଅଂଶରେ ଅମରାନ୍ତକ ପ୍ରବଳ ହୁଅନ୍ତି। ଅର୍ଧଯାମା ସନ୍ଧିରେ ଥିବା କାଳବତୀ ନାମକ ସମୟକୁ ଅବଶ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଦରକାର। ଦିନରେ ବେଦର ଛଅ ଅଂଶ, ପାହାଡ଼ ଓ ତିରିଶି ମାନବ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ। ନାଭି, ହୃଦୟ, ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, କଣ୍ଠ, ନାସିକା ଓ ଚକ୍ଷୁ ଏଠି ପ୍ରମୁଖ। ଯଦି ଚନ୍ଦ୍ର ରହେ ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବିତ ରହେ, ତେବେ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ହେଉ। ବିଷର ମୋହ ଅମୃତରେ ପରିଣତ ହୁଏ ଏବଂ ଘସିଲେ ଦୂର ହୁଏ। ବିଷ ନାଶକ ବୀଜ ଚାରି ପ୍ରକାର—ଷଷ୍ଠ, ତୃତୀୟ, ବିସର୍ଗ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ—ଏହା ଜଣାଯିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକାଳରେ ଗରୁଡ଼ ତିନି ଲୋକର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ତ ଲୋକେ ଏହାକୁ କଣ୍ଠରେ ଧାରଣ କରିବେ, ଓ ପରିବାରରେ ଏହା ପାଦଅଙ୍ଗୁଳିରେ ସ୍ମରଣ କରିବେ। ଯେଉଁଠି ଘରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଲିଖାଯାଏ, ସେଠାରୁ ସର୍ପ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଘରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗୁଣ୍ଟିକୁ ଉପରେ ପଢ଼ି ଛିଟାଯାଏ, ସେଠାରୁ ବି ସର୍ପ ପଳାଯାନ୍ତି। ଏଠି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ—"ଓଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେଖାଵନ୍ତ, କୁକୁଡ଼ର ଆକୃତିରେ, ସ୍ୱାହା"। ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଜଳଧାରାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ବିଷଦଂଶିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅଂଗୁଠିଠାରୁ କାନ୍ଚିଅଂଗୁଳି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତରେ ରଖି, ଶରୀରରେ ଲଗାଇବା ଦରକାର। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ, ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ତାହାର ଛାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଏହି ପୂଜା, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମହାପୁରୁଷମାନେ ନିଜେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ଲାଭ କରିଥିଲେ।