ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ପରମ ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅରିଷ୍ଟାସୁରଙ୍କ ନିଧନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅକୃରୁରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ସେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଶୁଭ ଓ ଉଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ନିଜେ ଭାଗବତଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚକ୍ର ଅଛି, ସେ ସଦା ଗତିଶୀଳ, କିନ୍ତୁ ଗତି ଓ ନିର୍ଗତିରୁ ମୁକ୍ତ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ, ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ରବଣ, ଜିହ୍ବା ଓ ଘ୍ରାଣ ରୂପେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେ ଶଂକର, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସହନଶୀଳତା ଓ କ୍ଷମା ଦାତା। ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିବା ଓ ବଢାଇଥିବା ଦେବତା। ସେ ଦାନ, ଦାତା, କର୍ତ୍ତା, ପବିତ୍ର ଓ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ, ଚିକିତ୍ସକ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାର। ସେ ଶୁକ୍ର, ସୁକୀର୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ କଉସ୍ତୁଭ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତିନି ମତ୍ସ୍ୟ, ପରଶୁରାମ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ବଳି ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କ ନିଧନ କରିଥିଲେ, ରାବଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିନାଶକ। କୁମ୍ଭେନ୍ଦ୍ରଜିନ ଓ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁର ଓ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ। ସେ ଯମଳା ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସାର, ସାରପ୍ରିୟ, ସୌର, କାଳ ନାଶକ ଓ ବିଚ୍ଛେଦକାରୀ। ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ବ୍ୟାନ; ରଜସ୍, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମସ୍ ଓ ଶରତ ରୂପେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଶୁଧ୍ଦ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଦେହ ରହିତ। ସେ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପାଦ ବିହୀନ। ଜାଗ୍ରତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ବିହୀନ, ଅପାନ ଓ ବ୍ୟାନ ବିହୀନ। ସ୍ଥାନ ଓ ବାୟୁ ବିହୀନ, ପୃଥିବୀ ଓ ଶବ୍ଦ ବିହୀନ। ସେ ରାଗ ଓ ପାପ ରହିତ, ରଜସ୍ ଓ ଷଡ୍ଭାବ ବିହୀନ। ଲୋଭ ଓ କୃତ୍ରିମତା ରହିତ, ଦକ୍ଷ, ଶକ୍ତିର ନାଥ, ସମସ୍ତକୁ କ୍ଷୁଭିତ କରିଥିବା ଏକମାତ୍ର। ସେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କ୍ଷୁଭିତ କରନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିକୁ କ୍ଷୁଭିତ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁଭିତ କରନ୍ତି। ସେ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଜିହ୍ବା ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଏ ନାହିଁ। ହାତ ଦ୍ୱାରା ଧରିହେବେ ନାହିଁ, ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣି, କୃଷ୍ଣ, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶତ୍ରୁଦଳନ। ସେ ଜ୍ଞେୟ, ଅଜ୍ଞେୟ ଓ ଚେତନାର ରୂପ ଜ୍ଞାନ। ସେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋପାଳ, ଗୋପୀମାନେ ଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦାତା। ସେ ଉପେନ୍ଦ୍ର, ନୃସିଂହ, ଶୌରି ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ସେ ଦାମୋଦର, ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାତା, କାଳର ଜ୍ଞାତା ଓ କାଳଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ। ସେ ବିକ୍ରମ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଏକଦଣ୍ଡୀ ଓ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ। ସେ ସାମ ବେଦ, ଅଥର୍ବ ବେଦ, ଶୁଭକର୍ତ୍ତା ଓ ଉତ୍ତମ ରୂପୀ। ସେ ଋକ୍ ରୂପ, ଋଗ୍ବେଦ ଓ ଋଗ୍ବେଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ତାଙ୍କର ଅନେକ ପାଦ, ଶୁଭ୍ର ପାଦ ଓ ହଜାର ପାଦ ଅଛି। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅସୀମ ଗୁଣ ଓ ଲୀଳା ଏ ଉପଖ୍ୟାନରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।